ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η πόλη χωρίς έξω

Η πόλη χωρίς έξω, όπως την ονόμασε Γάλλος πολεοδόμος, ετοιμάζεται να εορτάσει
την Πρωτο-μαγιά, σε ό,τι εξωτερικούς χώρους της έχουν απομείνει. Στο Πεδίον
του Άρεως, πρώην χώρο στρατιωτικών ασκήσεων, πράσινο που γλίτωσε χάρις τον
μιλιταρισμό δηλαδή, στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου το καυσαέριο δεν αφήνει να
μυρίσεις τα συσσωρευμένα λουλούδια, και οπουδήποτε μπορεί να βρει λιγάκι χώμα.
Είναι στ’ αλήθεια «χωρίς έξω», χωρίς όσο δημόσιο χώρο χρειάζεται, και με
αίσθηση απειλής να πλανάται πάνω από τον λιγοστό που διαθέτει, αλλά στον
ιδιωτικό χώρο των μπαλκονιών, τον μόνο που παραδέχονται οι Αθηναίοι ως άξιο
ύπαρξης και συντήρησης, τα φυτά στο χώμα που επίπονα μεταφέρθηκε, βρίσκονται
σε θαυμάσια ώρα. Μπουκαμβίλιες σφύζουσες κατρακυλάνε προς τα έξω, γαλάζια
γιασεμιά σκαρφαλώνουν προς τα πάνω, αναρριχώμενα και μη στρέφονται πεισματικά
σ’ αυτόν τον κάθετο κοινό χώρο που ό,τι και να κάνουν οι πολυκατοικίες δεν
μπορεί παρά να τον αφήσουν ελεύθερο. Έχει λοιπόν η πόλη τελικά ένα «έξω» σε
προοπτική διαφορετική από το συνηθισμένο, απρόσιτο, αλλά εκ φύσεως κοινωνικό
κααι εξωστρεφή, αφού τα φυτά, ό,τι και να τους κάνεις όσο και να τα
κατευθύνεις, θα ψάξουν να βρουν τον ήλιο, που σημαίνει ότι θα σου γυρίσουν την
πλάτη και θα τα χαίρονται οι απ’ έξω. Οι περαστικοί, οι γείτονες, οι άλλοι,
όχι οι διοκτήτες που τα περιποιούνται, που τα φύτεψαν, που κουβαλάνε τα
λιπάσματα. Κι ενώ δεν ήταν αυτός ο στόχος των ιδιοκτητών, έχουν καταφέρει
μερικές πολυκατοικίες να μοιάζουν με κάνιστρα ξεχειλισμένα άνθη, με τον τοίχο
χαμένο πίσω τους. Από το πολύ το «μέσα», η πόλη απέκτησε ένα «έξω» απρόσμενο.