Προς τον υπουργό Παιδείας

Αγαπητέ κύριε Ευθυμίου,

Το ξέρω ότι έχετε πολλά στο κεφάλι σας. Όμως, επειδή, εκτός από υπουργός,
είστε και νέος άνθρωπος, θερμά σας παρακαλώ. Στον ελεύθερο χρόνο ­ που ΔΕΝ
έχετε ­ ρίξτε μια ματιά στη διδακτέα ύλη του Δημοτικού. Ξεφυλλίστε τα βιβλία
που διαβάζουν τα παιδιά μας να γίνει η καρδιά σας περιβόλι.

Καβατζάραμε το 2000, κύριε Ευθυμίου, και αυτοί οι «διδακτέοι» είδηση δεν το
πήρανε. Κοτζάμ Μιλένιουμ τούς άφησε παγερά αδιάφορους. Λες και κάτσανε κάποιοι
και είπανε «για να δούμε πώς θα κάνουμε αναγνωστικά τέτοια, ώστε να είμαστε
εντελώς σίγουροι ότι θα μισήσει το παιδί το διάβασμα».

Και χτυπήσανε διάνα. Τον πετύχανε τον στόχο τον μεγαλεπήβολο. Βιβλία ξερά.
Στεγνά. Άνυδρα. Θυμωμένα βιβλία που συνωμοτούν για να κάνουν το παιδί εχθρό
της γνώσης. Έτσι και έχει περισσέψει κανένας πιτσιρικάς που δεν παίζει ακόμα
ηλεκτρονικά παιχνίδια, να τον αποτελειώσουν κι αυτόν.

Κι όχι τίποτα άλλο. Αντί να τα βάζουμε με τα βιβλία, τα βάζουμε με τα παιδιά:

­ Εγώ στην ηλικία σου, το αγαπούσα το διάβασμα. Εσύ το μυαλό σου όλο στα γκέιμ
μπόι!

Κύριε υπουργέ μου, εγώ που, στην ηλικία τους, όντως το αγαπούσα το διάβασμα,
μέσα από τα βιβλία του γιου μου κοντεύω να το μισήσω. Αποσυντονίζομαι. Τα
χάνω. Δεν ξέρω πώς να υπερασπίσω στο παιδί μου κάτι που εγώ η ίδια το
απορρίπτω. Πώς να του πω ότι είναι ελκυστικός, ενδιαφέρων, χυμώδης, ένας λόγος
στρυφνός, άκαμπτος ­ εκδικητικός σχεδόν; Πώς να πάρω το μέρος του, όταν ο
ίδιος είναι εναντίον του παιδιού μου; Όταν το πολυβολεί με άχρηστες
πληροφορίες; Με σαχλαμάρες που εξοντώνεται, ξενυχτάει, καταρρέει πάνω σε
μουντζουρωμένα τετράδια, να τις αποστηθίσει; Για να τις ξεχάσει ­ διά παντός ­
μία εβδομάδα αργότερα;

Τι να κάνω, πείτε μου; Συμβουλέψτε με, γιατί τα έχω χαμένα. Να του πω ψέματα;
Ότι το βιβλίο είναι έκτακτο και να βγάλω το παιδί μου τρελό; Να του πω
αλήθεια; Ότι το βιβλίο είναι πατάτα, αλλά πρέπει να το φάει στη μάπα, για να
μη ξεφτιλιστεί αύριο στην τάξη; Να ακολουθήσω μια μέση οδό; Την «οδό της
ηλιθίας»; «Σου μου του», λόγια μασημένα, κλισέ με το τσουβάλι, που θολώνουν,
τελικά, και τη δική του κρίση και τη δική μου αξιοπιστία;

Τι να σου κάνει κι ο δάσκαλος, κύριε υπουργέ; Προσπαθεί, αγωνίζεται, φτύνει
αίμα για να μάθει πέντε πράγματα στο δικό μου το παιδί. Τι να σου κάνει όταν
έχει αντίπαλο μια ύλη που θα έπρεπε να έχει σύμμαχο; Τι να κάνει κι ο
εκπαιδευτικός;

Και δεν είναι μόνο τα Αναγνωστικά που βρίσκονται στον κόσμο τους. Που χορεύουν
τη ρουμπίτσα τους. Που, αν τα πιάσετε στα χέρια σας, σε ένα πεντάλεπτο θα
έχετε αφρίσει.

Στην Γ’ Δημοτικού αίφνης, υπάρχει πιο γοητευτικό μάθημα, πιο συναρπαστικό
παραμύθι από την Ελληνική Μυθολογία; Θεοί και ημίθεοι, έρωτες, μίση και πάθη,
γυναίκες που μεταμορφώνονται σε αγελάδες (το έχει πάθει και μια φίλη μου
αυτό), χρυσές βροχές, φτερά καμένα από τον ήλιο ­ ένα σασπένς φοβερό! Έπιανες
το βιβλίο και δεν το άφηνες με τίποτα. Ταξίδευες μαζί του σε κόσμους μαγικούς,
πάλλοντες, ολοζώντανους. Όσο σκράπας και να ήσουνα, όσο κουμπούρας ­ την
Ελληνική Μυθολογία την έπαιζες στα δάχτυλα!

Τώρα, πάει η μαγεία. Πάει το πρώτο συνθετικό «ΜΥΘΟ». Έμεινε το «ΛΟΓΙΑ». Λόγια,
λόγια, λόγια. Ονόματα, ονόματα, ονόματα. Μη και ξεχάσουμε τον τρίτο ξάδελφο
του Δαίδαλου από τη μεριά της μάνας του. Μη και μας διαφύγει καμιά λατρευτική
τελετή σε τίποτα κατσάβραχο. Τα Πύθια, τα Μύθια, τα Ξύθια, τα Ηλίθια…

Τα ‘χουνε παίξει τα παιδιά μας. Ο δικός μου κουδούνιασε. Εκτός από τα σούπερ
σταρ ­ κάτι Δίας, κάτι Ήρα ­ όλα τα άλλα ιδρώνει να τα απομνημονεύσει. Κελεός.
Μετάνειρα. Δημοφώντας. Αγήνορας και Τελεφάεσσα. Ύστερα από λίγο:

­ Έλα, αγάπη μου. Πώς τους είπαμε;

­ Ο Αγήνορας και η…

­ Και η…;

­ Ο Αγήνορας και η κυρία Αγηνορού.

Καταλάβατε; Ο Αγήνορας, η κυρία Αγηνορού, και τα Αγηνοράκια τους. Η Αγία
Οικογένεια συλλήβδην.

Προχθές, είχε τη θεά Δήμητρα. Άρχισε την ανάγνωση:

«Η Δήμητρα, κόρη του Κρόνου και της Ρέας, είχε παιδιά την Περσεφόνη και τον
Πλούτο»…

Με κοίταξε έτοιμος να βουρκώσει:

­ Μαμά, αποκλείεται να τα θυμηθώ όλα αυτά τα ονόματα.

­ Τον Κρόνο και τη Ρέα τους ξέρεις.

­ Τον άλλον; Το παιδί;

­ Τον Πλούτο; Να θυμάσαι, τον πλούτο, τα χρήματα…

­ Εγώ δεν το λέω «πλούτο». Το λέω «λεφτά».

Η απόγνωση της μητέρας είναι κακός σύμβουλος:

­ Τότε να θυμάσαι τον Πλούτο. Το σκυλάκι του Μίκι Μάους.

­ Εντάξει.

­ Πες το τώρα με δικά σου λόγια.

­ Η Δήμητρα ήτανε κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Είχε δύο παιδάκια. Την
Περσεφόνη και τον Γκούφι!

Καταλάβατε, κύριε υπουργέ; Η Δήμητρα είχε γιο τον Γκούφι. Είχε γιο τον Γκούφι
­ κι εγώ αυτό δεν το αντέχω. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ. Κάντε κάτι. Γιατί, έτσι
όπως πάνε, θα θρονιαστεί, στο δωδεκάθεο, ο Ντόναλντ Ντακ με τον Χιούι, τον
Λιούι και τον Ντιούι.

ΥΓ: Όχι τίποτα άλλο. Ύστερα απορούμε, γιατί τα παιδιά βλέπουν στην τηλεόραση
τη «ΖΙΝΑ»!