Κίνημα για κοινωνική Ευρώπη

Όταν μιλάμε για κοινωνικό κίνημα και κοινωνική Ευρώπη πρέπει πρωτίστως να
συζητήσουμε με την καρδιά και την ψυχή της ευρωπαϊκής κοινωνίας και να
μετρήσουμε τις σημερινές δυνατότητές της για τη συμμετοχή της και επιτυχία της
σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Είναι δεδομένο ότι σήμερα σε συντριπτική πλειοψηφία είμαστε μια ευρωπαϊκή
κοινωνία άνευρη, χωρίς αντίσταση και αντίθεση στο κακό, αναποτελεσματική,
απογοητευμένη, μοιρολατρική, άβουλη, αδρανής, παντελώς αδιάφορη, υποτελής και
όπως λένε πλαστική κοινωνία και ως εκ τούτου είναι δυσχερές αν όχι ακατόρθωτο
να τολμήσουμε ρήξεις και ανατροπές που θα μας επιτρέψουν να εκφράσουμε
επιτυχώς και συνολικά το ζητούμενο ευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα για την
κοινωνική Ευρώπη.

Η πλειοψηφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας αποδέχεται ως φυσικά φαινόμενα την
κοινωνική αδικία, την ανεργία, τη ρύπανση του περιβάλλοντος, την αυξημένη
προσβολή της υγείας των ανθρώπων, ιδία τους θανάτους από καρκίνο, την
κυκλοφοριακή ζούγκλα, τη διαφθορά και την οικονομική διαπλοκή, τη δημιουργία
του φαινομένου του θερμοκηπίου, τη λειψυδρία, την τρύπα του όζοντος κ.λπ.
Σημειώνεται επίσης εδώ η ανύπαρκτη οργανωτική κινητικότητα των 20.000.000
ανέργων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα οικολογικά
κινήματα και η ευρωπαϊκή Αριστερά της elit και των σαλονιών δεν έχουν
κατορθώσει τίποτε, αφού οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και των κυβερνήσεών
της παρεμβαίνουν και αλλοιώνουν με επικίνδυνες μεθοδεύσεις την αγωνιστική
γνησιότητα των χωρων αυτών. Όταν το 18%-20% των εργαζομένων συνδικαλίζονται
και οι εκλεγέντες εκπρόσωποί των εξαρτώνται από κυβερνήσεις και κόμματα και
στόχος τους είναι η κατάληψη υπουργικών θώκων και υψηλών θέσεων, πώς είναι
δυνατόν με την εικονική συμμετοχή τους να υπάρξει κοινωνικό κίνημα και
ανοικοδόμηση της κοινωνικής Ευρώπης;

Καίτοι η πλειοψηφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας γνωρίζει ότι η τεχνολογία, οι
μηχανές και η παγκοσμιοποίηση και η εμπορευματοποίηση των πάντων έχουν
καταργήσει τις ιδεολογίες και τις πνευματικές ενασχολήσεις και αναζητήσεις και
θα καταργήσουν έθνη, κράτη και τάξεις και δεν πρόκειται να θεραπεύσουν την
κοινωνική αδικία, τη ρύπανση, την ανεργία, τη φτώχεια και τον αποκλεισμό, τον
ρατσισμό και την ξενοφοβία, τη διαφθορά και την οικονομική διαπλοκή, παρά
ταύτα δεν ανασυγκροτείται σε επιμέρους ισχυρούς σε συμμετοχή και δύναμη
θυλάκους αντίστασης στη λειτουργία των φαινομένων εκείνων εκ της
παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογίας που δημιουργούν τις άνω καταστροφές και
αδικίες και ισοπεδώνουν τις αξίες και τη ζωή. Ο μεταβολισμός της αγροτικής
πολιτικής και του αγροτικού τομέα από τη φυσική τους αποστολή για την
προστασία του ανθρώπου, λειτουργεί ως παγκοσμιοποιημένη μεταλλαγμένη εμπορία
χάριν του κέρδους, έστω και αν αυτό προκαλεί τον θάνατο. Τρανό παράδειγμα ο
αφθώδης πυρετός στη Βρετανία που εκτός των άλλων είχε ζημία στη Βρετανία ίση
με το 1% του ΑΕΠ. Η δήλωση του Μπους, η χώρα του οποίου εκπέμπει το 27% της
παγκόσμιας ρύπανσης, ότι όσο αυξάνει η τρύπα του όζοντος και έχουμε ρύπανση
καταπολεμάται η αμερικανική ανεργία και δυναμώνει η αμερικανική οικονομία,
αποτελεί απόδειξη της πραγματικότητας που έχει να αντιμετωπίσει το ζητούμενο
ευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα.

Σ’ αυτήν την πραγματικότητα με ευχολόγια και συστάσεις και άρθρα και
συζητήσεις για κατανάλωση δεν δημιουργείται κοινωνικό κίνημα.

Χρειάζονται: Βαθιά διαφωτιστική πορεία προς την ευρωπαϊκή κοινωνία, από
γνήσιους αυτοδημιούργητους λαϊκούς φορείς και μέσα επικοινωνίας. Ένας μεγάλος
εις βάθος ειρηνικός διαφωτιστικός αγώνας με πνευματικά και υλικά μέσα που θα
λειτουργούν από πόρους της λαϊκής βάσης της ευρωπαϊκής κοινωνίας για να
θεμελιώσει και να επιτύχει τη μεγάλη συμμετοχή της σ’ αυτή την προσπάθεια. Και
ύστερα από αυτά, να επακολουθήσει η μεθόδευση για το τελικό στάδιο της
κατάκτησης, άλλως της μεγάλης συμμετοχής, του κοινωνικού κινήματος στην άσκηση
της εξουσίας για την κοινωνική Ευρώπη.

Ο Γεώργιος Τσαφούλιας είναι τ. βουλευτής, εκλεγμένος 20 χρόνια
εκπρόσωπος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δικηγόρος