ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα κάστρο από λέξεις

Φράσεις, προφορικές, έντυπες ή μουσικές, ατάκτως ερριμμένες σε έναν εγκέφαλο
που ούτως ή άλλως δεν υφίσταται χωρίς τον λόγο, αρχή – μέση – τέλος, το άπαν
μιας ύπαρξης ανάπηρης και κατακρεουργημένης, πλην όμως μοναδικής, όπως όλες…

Πότε ξεκίνησαν όλα; Με το πρώτο βιβλίο, στα βάθη της δεκαετίας του ’60, ίσως,
μπορεί πάλι με την πρώτη στιχομυθία, την πρώτη εμβρυώδη επιχειρηματολογία ή το
πρώτο άκουσμα ερωτόλογου ­ διότι κι ο έρωτας μια περιπέτεια λόγου είναι,
πίστεψέ με…

Η αφετηρία πια ελάχιστη σημασία έχει, αυτό που μετρά είναι τούτο το αδυσώπητο,
υπέροχο και ενίοτε σκληρό οικοδόμημα που έκτισα εκούσα – άκουσα γύρω μου και
μέσα μου, ένα κάστρο από λέξεις δικές μου και των άλλων, ακόμη κι αν
μετακινήσεις μία, ή αφαιρέσεις ή προσθέσεις, είναι αδύνατον να καταρρεύσει, με
την έννοια αυτή είναι μαγικό και συνάμα τέλεια σταθερό, με αενάως
αναπαραγόμενα υποσύνολα, φθόγγοι – λέξεις – φράσεις σε ατελείωτους
συνδυασμούς…

Σε όλα αυτά τα χρόνια, ελάχιστες, είναι αλήθεια, ρωγμές παρουσιάστηκαν,
πρόσκαιρα μονάχα απείλησαν τη σταθερότητα του οικοδομήματος, ή έτσι νόμισα
εγώ, έπειτα μερικές σκεπάστηκαν από τους αυτόματους σοβατζήδες του νου μου κι
άλλες έμειναν εκεί, στη θέση τους, να θυμίζουν στην οικοδέσποινα τη δύναμη και
τη διαχρονικότητα του κάστρου-επιλογή…

Κι ύστερα, σε τούτα τα έτη της επονομαζόμενης ωριμότητας, όταν κανείς θα
νόμιζε πως και για τους άλλους και για την πυργοδέσποινα τα θεμέλια
αποκλείεται να γίνονταν πιο γερά, ήρθαν κι ομόρφυναν το σκληρό, μάλλον άκομψο
μεσαιωνικό κτίσμα γέλια μωρουδίστικα, παιδικές λεξούλες και παχουλά χεράκια
που χάιδεψαν τα ακίνητα ροζ τριαντάφυλλα…

Κι αυτή, queen of solitude, συνέχισε να χαμογελά, όπως αιώνες τώρα…