ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εξερευνητής βορείων περιοχών

Ο ταξιτζής που μας πήρε για το καινούργιο αεροδρόμιο φορούσε γιλέκο γεμάτο
τσέπες σαν των εξερευνητών. Μέχρι να φθάσουμε στην αρχή της Μεσογείων είχε
αναλύσει σε βάθος όλες τις δυνατότητες που υπάρχουν για να πάρει κανείς την
Αττική Οδό. Προτού την αντικρύσουμε είχαμε ακούσει σειρά ολόκληρη καινούργιων
ονομάτων που νομίζαμε χωριά ή αρχαίους οικισμούς, κι επρόκειτο να εμφανιστούν
ελληνιστί και λατινιστί σε πελώριες πράσινες ταμπέλες. Πώς είχε καταφέρει τόσο
γρήγορα να μάθει τα καινούργια μέρη, να τα συγκρίνει και να βγάλει
συμπεράσματα; Είχε πάρει μέρος στη χαρτογράφηση ή είχε δουλέψει στις γέφυρες
εργοδηγός; Οι κινήσεις των χεριών του ακολουθούσαν το πλάτος των λεωφόρων.
Ικανοποιημένος σε γενικές γραμμές, είχε τις αντιρρήσεις του για το πέρασμα από
την Παλλήνη. «Δεν αξίζει για υποδοχή στην Αθήνα», είπε.

Σε πλήρες γίγνεσθαι η νέα γειτονιά προμήθευε τον δρόμο με κίνηση, σκόνη από
εργοτάξια, πηγαινέλα από νταλίκες και φορτηγά κι ο εξερευνητής μας, ο οδηγός
μας μάλλον στις νέες ηπείρους, κατσούφιασε μέχρι να καταφέρει να στρίψει
αριστερά, στον δρόμο της πράσινης ταμπέλας. Κι εκεί χαμογέλασε πάλι κι άφησε
να τρέξει το αυτοκίνητο σαν μαγικό χαλί σε ουρανούς ασυννέφιαστους.
«Αουτοστράντα», είπε και συμφωνήσαμε. Του έμενε ελάχιστος χρόνος να μας
εξηγήσει το πνεύμα και τη λειτουργία των δύο διαφορετικών πάρκινγκ και να
υπερασπιστεί ακόμα και την ιδέα των 350 δραχμών για καροτσάκι, που τολμήσαμε
να επικρίνουμε. Αναγκάστηκε να σταματήσει απότομα επειδή είχαμε φθάσει. Μας
αποχαιρετούσε, όταν θυμήθηκα πόσες φορές είχα ακούσει ότι οι ταξιτζήδες δεν σε
πάνε στο καινούργιο αεροδρόμιο επειδή «δεν τους συμφέρει». Το «συμφέρον» είναι
συχνά έννοια ευρύτερη από αυτή που νομίζουμε.