Αποκωδικοποιούν το Ασφαλιστικό

Είναι μπερδεμένοι, έχουν αγωνία, βρίσκονται σε σύγχυση και αισθάνονται
απογοήτευση. Αυτά είναι τα συναισθήματα των περισσότερων εργαζομένων σχετικά
με τις προτάσεις της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό. Με ένα κομμάτι χαρτί, ένα
μολύβι και κομπιούτερ υπολογίζουν πότε θα πάρουν σύνταξη και πόση θα είναι
αυτή. Πολλοί δεν καταφέρνουν καν να αποκωδικοποιήσουν τις προτάσεις της
κυβέρνησης. Περισσότερο αναστατωμένες είναι οι γυναίκες, και ειδικά όσες έχουν
παιδιά, αφού βλέπουν τα όνειρά τους για ξεκούραση και σύνταξη να μετατίθενται
μερικά χρόνια αργότερα. Οι σαραντάρηδες εργαζόμενοι θεωρούν τους εαυτούς τους
τούς πιο άτυχους, ενώ όσοι άρχισαν να εργάζονται μόλις πριν από μερικά χρόνια
θεωρούν πως η σύνταξη είναι πολύ… μακριά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΟΛΑΡΗΣ, (46 χρόνων, έμπορος )

«Διαφωνώ τελείως με τα νέα όρια ηλικίας που προτείνονται. Αν είναι δυνατόν να
παίρνει κανείς σύνταξη στα 65 και να εργάζεται σε εργοστάσιο, ως μεταλλουργός
ή δεν ξέρω τι άλλο. Δεν είναι σωστό. Το θεωρώ απαράδεκτο», υποστηρίζει ο
Δημήτρης Γιολάρης, έμπορος και βιοτέχνης. «Έχω τέσσερα παιδιά και δεν ξέρω σε
τι κόσμο θα ζήσουν», τονίζει.

«Διαφωνώ με αρκετές από τις προτάσεις της κυβέρνησης. Πιστεύω ότι είναι εκτός
τόπου και χρόνου. Εκείνο που τους λείπει είναι η κοινωνική ευαισθησία.
Αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σαν μονάδες, σαν αριθμοί». Η κατάργηση του ΤΕΒΕ
και η ενσωμάτωσή του σε ένα ταμείο κύριας ασφάλισης, αλλά και το όριο των 65,
είναι τα χειρότερα σημεία των προτάσεων, σύμφωνα με τον κ. Γιολάρη. «Πιστεύω
ότι το όριο αυτό είναι απάνθρωπο. Το βλέπω και από τη δική μου την σκοπιά. Δεν
είναι εγωιστικό, αλλά με καίει το θέμα. Φαντασθείτε να έχω υπαλλήλους μέχρι
την ηλικία των 65. Δεν μπορείς να διώξεις τους ανθρώπους ύστερα από τόσα
χρόνια προσφοράς. Αλλά τι απόδοση έχει ένας υπάλληλος ηλικίας 64 ή 65 ετών και
ένας άλλος 18 ή 19;». Ο κ. Γιολάρης διαφωνεί και με τη διαδικασία που
ακολουθείται. «Δεν είναι δυνατόν ένα τέτοιο θέμα να εξαντλείται σε έναν
διάλογο μόλις δύο μηνών. Θα έπρεπε να έχει γίνει εξαντλητικός διάλογος με
όλους τους φορείς. Εξαντλητικός, σε όλα τα επίπεδα. Με ανάλυση και συζήτηση
όλων των δεδομένων».

Ο κ. Γιολάρης πιστεύει ότι δεν θίγεται ένα άλλο μεγάλο θέμα. «Αυτό της
εισφοροδιαφυγής. Εγώ πληρώνω ανελλιπώς τις εισφορές μου στο Ταμείο μου.
Προσπαθώ να είμαι απολύτως εν τάξει στις υποχρεώσεις μου. Όμως δεν υπάρχει
κάτι για αυτούς που εισοφορδιαφεύγουν συστηματικά. Κάποιο μέτρο, κάποια
τιμωρία, κάποιος τρόπος αντιμετώπισης αυτών που εισφοροδιαφεύγουν. Μήπως, αν
υπήρχε τρόπος αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος θα ήταν διαφορετικά τα
πράγματα για τα Ταμεία;».

ΜΑΝΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ, (34 χρόνων, δημόσιος υπάλληλος )

«Και γνώση και ενημέρωση έλαβα για τις αλλαγές. Αυτό που δεν ξέρω τελικά είναι
αν και πότε θα λάβω την… πολυπόθητη σύνταξη», λέει ο Μάνος Ανδρουλάκης, ο
οποίος εργάζεται σε Γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ανατολικής Αττικής.
«Και φυσικά ούτε κουβέντα για το ποιος ευθύνεται για το ότι φθάσαμε σήμερα, το
2001, στο σημείο να συζητάμε άλλη μία φορά πως είναι επιτακτική η ανάγκη λήψης
μέτρων για την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος»,
συμπληρώνει.

«Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα συνταξιοδοτηθώ λίγο μετά τους Ολυμπιακούς
Αγώνες του 2032! Το να ασχοληθεί ένας νέος εργαζόμενος σήμερα με το τι θα
γίνει στη δική του, προσωπική περίπτωση ύστερα από τόσα χρόνια δεν νομίζετε
ότι είναι λίγο… πρόωρο; Αν και τι είναι 30 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα».

«Η κοινή λογική», συμπληρώνει, «λέει ότι περισσότερη εργασία σημαίνει καλύτερη
αμοιβή και κατ’ επέκταση καλύτερη και περισσότερη σύνταξη. Χρόνια τώρα
μαθαίνουμε ότι τα ποσά αυτά είναι ανάλογα και όχι αντιστρόφως ανάλογα. Εκτός
αν στην Ελλάδα δεν ισχύει ό,τι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε σύγκλιση με την οποία
υποτίθεται πως κινούμαστε.

Σαφώς είναι το θέμα των ημερών και πιστεύω ότι απασχολεί κάθε σκεπτόμενο
εργαζόμενο. Όλες οι απόψεις συγκλίνουν ότι στόχος πρέπει να είναι ένα
ασφαλιστικό σύστημα σύγχρονο, ανταγωνιστικό, βιώσιμο και αναβαθμισμένο χωρίς
αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών ή των ορίων ηλικίας και, κυρίως, χωρίς μείωση
των ασφαλιστικών παροχών».

«Πιστεύω στην αναγκαιότητα και την αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχει ο
διάλογος. Ένας διάλογος όμως ελεύθερος, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς προαπαιτούμενα
και “απυρόβλητα”. Ένας διάλογος ανοιχτός και δημιουργικός. Χωρίς να θέλω να
γίνω μάντης κακών», συμπληρώνει ο κ. Ανδρουλάκης, «πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος
διάλογος που επαγγέλλονται οι σχεδιαστές των αλλαγών θα γίνει για το θεαθήναι
και πως οι τελικές ρυθμίσεις ως προς τα κύρια σημεία είναι λίγο – πολύ
προαποφασισμένες. Μικρές υποχωρήσεις απλώς θα χρυσώσουν το χάπι».

«Οι λιγότερο αδικημένοι τελικά θα είναι αυτοί που δεν θα ενταχθούν σε αυτό.
Και περισσότερο αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν με τις εισφορές τους τα λάθη
αυτών που είχαν την ευθύνη μέχρι σήμερα για τη διαχείριση όλων των
δισεκατομμυρίων που έχουν καταβάλει με τη μορφή εισφορών όλοι οι εργαζόμενοι».

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ, (23 χρόνων, ιδιωτική υπάλληλος )

Η Μαρία Δήμου εργάζεται εδώ και δύο χρόνια σε ιδιωτική εταιρεία. «Οι προτάσεις
της κυβέρνησης με αγγίζουν όπως όλους τους εργαζομένους αν και, ούτως ή άλλως,
θα πάρω σύνταξη ύστερα από πάρα πολλά χρόνια», λέει. «Πάντως πιστεύω ότι είναι
ένα θέμα που αγγίζει σχεδόν το σύνολο των εργαζομένων και ουσιαστικά
υπονομεύει τις σταθερές δομές της κοινωνίας», προσθέτει η κ. Δήμου.

Σύμφωνα με τις προτάσεις και εφόσον δεν… κάνει παιδιά η Μαρία Δήμου, η οποία
είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ, θα πάρει σύνταξη στα 65. «Είναι πολλά τα χρόνια.
Μπορεί τώρα να μην καταλαβαίνω τη διαφορά, αλλά πιστεύω ότι όταν έρθει εκείνη
η ώρα τα πράγματα θα είναι πολύ σημαντικά. Επίσης εκείνο που με προβληματίζει
είναι πως η σύνταξη από ό,τι ακούω θα είναι μικρή, μικρότερη από την
αντίστοιχη που θα έπαιρνε σήμερα ένας άλλος ιδιωτικός υπάλληλος. Μας βάζουν τα
μέτρα σε έναν δρόμο που μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στην αγκαλιά της ιδιωτικής
ασφάλισης.

Προκειμένου να είμαστε σίγουροι ότι θα εισπράξουμε κάποια λεφτά και θα έχουμε
απολαβές στα δύσκολα χρόνια των γηρατειών, θα πρέπει να διαθέτουμε πλέον ένα
σοβαρό ποσό εκτός από τις κρατήσεις που, ούτως ή άλλως, γίνονται και για
ιδιωτική ασφάλιση».

ΒΙΒΗ ΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, (25 χρόνων, νηπιαγωγός )

«Το Ασφαλιστικό με θίγει, όπως πιστεύω ότι θίγει ολόκληρη την κοινωνία»,
υποστηρίζει η κ. Γεροπούλου. «Δεν είναι μόνο το ότι θα πάρω σύνταξη κάποια
χρόνια αργότερα. Είναι και η αδικία που πιστεύω ότι συντελείται εις βάρος των
γυναικών. Δεν αναγνωρίζεται η ιδιαιτερότητά της ως μητέρα, ως νοικοκυρά. Δεν
ενθαρρύνεται η δημιουργία οικογένειας. Δεν αναγνωρίζεται η συμμετοχή της στις
δουλειές, στις εργασίες του σπιτιού. Αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο από
όλα τα άλλα», λέει η Βιβή. «Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω επίσης», τονίζει
η νηπιαγωγός, «είναι ότι όλα αυτά πρέπει να συζητηθούν σε μια διαδικασία
εξπρές. Σε μια διαδικασία μόλις δύο μηνών για ένα ζήτημα που μας απασχολεί
χρόνια και θα μας απασχολήσει δεκαετίες», συμπληρώνει η ίδια. Αν και δεν έχει
παιδιά ακόμη, θεωρεί ότι οι προτάσεις τη θίγουν. «Με τον ισχύοντα νόμο, όταν
θα συμπλήρωνα 25 συντάξιμα χρόνια και κατά τη διάρκεια της 25ετίας είχα
ανήλικο παιδί και εφόσον είχα συμπληρώσει το 50ό έτος της ηλικίας μου θα
έπαιρνα σύνταξη. Τώρα θα πρέπει να περιμένω να φθάσω 63 χρόνων τουλάχιστον».

ΧΑΡΙΤΩΝ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΚΗΣ, (29 χρόνων, ιδιωτικός υπάλληλος )

«Εάν και είμαστε ακόμα πολύ μακριά από την ημέρα που θα πάρω σύνταξη, τα μέτρα
με άγγιξαν και μου δημιούργησαν άγχος, αγωνία και αβεβαιότητα. Κατ’ αρχάς, δεν
μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται», υποστηρίζει ο Χαρίτων Δημητρουλάκης,
ιδιωτικός υπάλληλος, ο οποίος εργάζεται εδώ και λίγα χρόνια.

«Σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς που έκανα, θα πάρω μειωμένη σύνταξη κατά
40% με 45% και θα δουλέψω πέντε χρόνια παραπάνω.

Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως έχω κάνει ήδη ιδιωτική ασφάλιση. Η
ανασφάλειά μου είναι τέτοια ώστε μόνο στην ιδιωτική εταιρεία εμπιστεύομαι
πλέον την πιθανότητα να εισπράξω κάποια χρήματα κάποτε».

«Εκείνο που λείπει», λέει ο κ. Δημητρουλάκης, «είναι η ενημέρωση. Δεν ξέρω τι
ακριβώς γίνεται.

Έχω ακούσει τόσα πολλά και τόσο αντικρουόμενα μεταξύ τους, ώστε δεν ξέρω πλέον
τι ακριβώς να κάνω. Οι προϋποθέσεις ασφάλισης και συνταξιοδότησης των
εργαζομένων είναι θολές. Δεν μπορώ να τις δω».

ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑ, (44 χρόνων, δασκάλα σε Δημοτικό σχολείο )

«Έχω αναστατωθεί πολύ από την ημέρα που ανακοινώθηκαν τα μέτρα. Ανήκω στη
γενιά που κατ’ εξοχήν πλήττουν τα νέα μέτρα της κυβέρνησης», λέει η δασκάλα
του Δημοτικού Πολυξένη Μάστορα, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών. «Από την πρώτη
ημέρα που τα άκουσα στην τηλεόραση προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει.
Αγόρασα εφημερίδες, πήρα μολύβι και χαρτί και άρχισα να υπολογίζω για να δω τι
ακριβώς θα συμβεί στη δική μου περίπτωση. Η αγωνία μου ήταν ακόμα μεγαλύτερη,
αφού δεν είχα την ευκαιρία να συζητήσω με τους συναδέλφους μου. Βλέπετε, τα
σχολεία ήταν κλειστά λόγω των εορτών του Πάσχα. Θέλω να το κουβεντιάσω αυτό το
θέμα με αυτούς, να δω και τις δικές τους αντιδράσεις».

Η κ. Πολυξένη είχε υπολογίσει, με τον ισχύοντα νόμο, ότι θα έπαιρνε σύνταξη
στα 55. «Τότε, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, θα εισέπραττα και το εφάπαξ
μου. Ένα σημαντικό ποσόν, το οποίο θα μου χρησίμευε να αγοράσω ένα σπίτι.
Τώρα, με τις νέες προτάσεις, όλα αυτά τα προγράμματα πηγαίνουν περίπατο.
Σύνταξη στα 63 είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο. Αλλάζουν όλα τα προγράμματά
μου».

«Πιστεύω ότι τελικά θα πάρουμε αργότερα σύνταξη, η οποία θα είναι μικρότερη.
Πολύ απλά, αυτό θα συμβεί. Η ηλικία των 63 ή των 65 ετών είναι πολύ μεγάλη. Με
φαντάζεστε εμένα στα 63 μου να διδάσκω σε παιδιά Δημοτικού; Πόσο μεγάλη
διαφορά ηλικίας θα έχουμε. Θα διδάσκω ακολουθώντας διδακτικές και
επιστημονικές μεθόδους που διδάχθηκα πριν από σαράντα χρόνια», λέει η κ.
Μάστορα.