ΜΑΤΙΕΣ Πού πήγαν;

Πού πήγαν εκείνα τα γενναία «παιδιά», που ζούσαν το ’67 στη Γερμανία και με το
που ξέσπασε η δικτατορία παράτησαν δουλειές και σπίτια και υποχρεώσεις και
μπήκαν μπροστά, στον αγώνα κατά της χούντας; Τι απέγιναν ο Βουκελάτος, ο
Νικολάου, ο Νικολινάκος, ο Μαρόπουλος, ο Χατζηανδρέου, ο Χριστινίδης, ο Γ.
Παπαδόπουλος, ο Μπέτσης και τόσοι άλλοι;

Η 21η Απριλίου με βρήκε στο Μόναχο, σε δημοσιογραφική αποστολή και απένταρο.
Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την Ελλάδα: «Μη γυρίσεις. Θα σε πιάσουν!». Ο
Βασίλης Θασίτης, ο συνάδελφος, μου έδωσε 500 μάρκα. Πήγα στο Μπαντ
Γκόντεσμπεργκ, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλά στελέχη της Ένωσης Κέντρου, αλλά
και δημοσιογράφοι, οι οποίοι δούλευαν στην Ντόιτσε Βέλλε. Ο Άγγελος
Μαρόπουλος, παιδικός μου φίλος και συμμαθητής μου, ανέλαβε την πλήρη φιλοξενία
μου.

Το γενικό πρόσταγμα για τις ενέργειες κατά της χούντας το είχε ο Βουκελάτος.
Στις 25 Απριλίου έδωσε εντολή στον Μαρόπουλο να φύγει στη Δανία και στη
Σουηδία, να συναντήσει τον Γιώργο Μαυρογένη, να ‘ρθει σε επαφή με παράγοντες
των σκανδιναβικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και να κινητοποιήσει τους
Έλληνες εργάτες, πρωτίστως, εναντίον του Παττακού.

Πήγα κι εγώ με τον Μαρόπουλο. Και ο βουλευτής της Ε.Κ. Τάσος Παπαδόπουλος.
Είχαμε ένα Φίατ 124, σαράβολο, που ο Άγγελος οδηγούσε συνεχώς, με ελάχιστες
ώρες ύπνου. Ήταν καταπληκτικός ο Μαρόπουλος εκείνες τις μέρες. Οργάνωσε
πάνω από 20 συγκεντρώσεις στην Κοπεγχάγη και τη Στοκχόλμη! Εκατοντάδες οι
πατριώτες! Και δεκάδες οι δημοσιογράφοι και οι τηλεοράσεις. Μιλούσε με
επιχειρήματα, με οργή, και ξεσήκωνε τους ακροατές του! Έγινε εξαιρετική
δουλειά από τον παλιό μου φίλο.

Στη Γερμανία άρχισε ο αγώνας για την έκδοση της «Δημοκρατίας». Όλοι στη μάχη!
Με τον Μαθιόπουλο και τον Βουκελάτο επικεφαλής. Αλλά και όλα τα άλλα παιδιά.
Ψάχνουμε για τυπογραφείο, που θα διέθετε και ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία.
Έτσι πέρασαν μήνες. Χωρίς αποτέλεσμα, δυστυχώς. Τελικά, τα κατάφερε ο
Βουκελάτος. Και η «Δημοκρατία» βγήκε. Και έπαιξε τον ρόλο της.

Πού πήγαν, ξαναλέω, όλοι αυτοί οι νέοι, που παρά τις διάφορες κόντρες τους,
μερικές φορές, πρόσφεραν τόσα πολλά στην αντιδικτατορική πάλη; Σε όλους αυτούς
τους νέους, που το ‘λεγε η καρδιά τους, αλλά προπαντός στον φίλο μου τον
Άγγελο, ύστερα από τόσα χρόνια, θέλω να αφιερώσω ένα τραγούδι μου. Το έγραψα
το 1969 (μουσική Μ. Πλέσσας) και ακουγόταν κάθε βράδυ (Πουλόπουλος) στο θέατρο
«Παξινού», «τον Δρόμο», με απίστευτη κοσμοσυρροή(θυμάμαι, μεταξύ των θεατών,
τον Απ. Κακλαμάνη, τον Αναστ. Πεπονή κ.ά.). Το έργο, φυσικά, το κατέβασε,
ύστερα από 5 μήνες, η χούντα. Το τραγούδι:

Έξι άντρες την αυγή / Παναγιά μου φύλαγε / Έξι άντρες, μια πληγή /

μα κανείς δεν μίλαγε / Έξι τους βαράγανε / μα δεν μαρτυράγανε.

Πέντε άντρες τη νυχτιά / το κορμί τους έκαιγε / Βγάζει ο βούρδουλας

φωτιά / μα κανείς δεν έκλαιγε / Έξι τους βαράγανε / μα δεν μαρτυράγανε.

Ένας άντρας το πρωί / το αίμα του εκύλαγε / Το δικό μου το παιδί /

Παναγιά μου φύλαγε / Παναγιά μου και Χριστέ / το σκοτώνουν οι ληστές.