[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Όπως και να το πεις, όπως και να το κάνεις, αυτό, το Ασφαλιστικό δηλαδή, είναι
ένα πραγματικό πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί η κυβέρνηση. Τα
προηγούμενα, μπροστά του, είναι απλώς οδοντόκρεμες. Εδώ, επ’ αυτού δηλαδή,
δικαιολογούνται και αντιρρήσεις, και αντιθέσεις, και διαφορετικές απόψεις, και
δημόσιες αντιπαραθέσεις, ακόμη και αρνήσεις. Γιατί πραγματικά αυτή η ιστορία
μάς αφορά όλους. Οι περισσότεροι θέλουμε να αποδιώξουμε τη συνταξιοδότηση από
το μυαλό μας, ως συνώνυμη των γηρατειών, των προβλημάτων υγείας και της
κοινωνικής απομόνωσης. Έλα όμως, που αυτή είναι η κατάληξη για κάθε
εργαζόμενο. Που δυστυχώς γι’ αυτόν ούτε γεννήθηκε από «τζάκι» ούτε πρόκειται
να καταστεί ο ίδιος «τζάκι»…

Ας δούνε τον… Καραμανλή

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, πάντως, εκείνο που έχει σημασία είναι πως η κυβέρνηση
Σημίτη αποφάσισε να κάνει πράξη την περίφημη ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου για
τα… «περήφανα γηρατειά»! Σκοτοδίνη έρχεται σε πολλούς και που το σκέπτονται,
ότι αύριο, δηλαδή σε καμιά εικοσαριά χρόνια, που θα έχουν βουλιάξει εντελώς τα
Ταμεία, θα είναι αναγκασμένοι να πορεύονται στο κέντρο της Αθήνας πίσω από
τον… Τριάντη της εποχής τους, διεκδικώντας «ανθρώπινες συντάξεις». Πρόκειται
ακριβώς για τους ίδιους που σκέπτονται «εντάξει μωρέ, μερικά μέτρα είναι,
αύριο, μεθαύριο θα έρθει μια άλλη κυβέρνηση και θα τα αλλάξει». Θα τα αλλάξει;
Ας δουν καλύτερα τη στάση που τηρεί ο Καραμανλής…

Κάστανα για όλους

Στάση προσεκτική, σοβαρή, μετρημένη, ήπια γενικώς. Ανθρώπου που παρακολουθεί
με ενδιαφέρον την προσπάθεια του αντιπάλου του να βγάλει τα κάστανα από τη
φωτιά, διότι σκέπτεται πως αν, λέμε αν, είναι εκείνος που θα διαδεχθεί τον
Σημίτη, να μην είναι αυτός που θα καεί στην προσπάθεια να τα βγάλει. Θα έχει
τόσα άλλα κάστανα, που θα του φθάνουν και θα του αρκούν. Αν, λέμε πάλι…

Και κότερα για όλους

Εδώ αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι και δεν προφταίνει ο άνθρωπος
να μαζεύει τα ασυμμάζευτα. Κάνει, για παράδειγμα, ο Κ. Καραμανλής αυτό τον
αγώνα κατά της διαπλοκής. Που μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς για οτιδήποτε,
αλλά όχι για ασυνέπεια. Δίνει τη μάχη του, και επιμένει. Κι εκεί λοιπόν που
επιμένει, νάσου στα δελτία ειδήσεων ο μέχρι πρόσφατα πιο στενός του
συνεργάτης, να κόβει βόλτες στη Μύκονο με επώνυμο, επωνυμότατο (!)
επιχειρηματία. Περί του Άρη Σπηλιωτόπουλου ο λόγος, που δείχνει να μην
αντιλαμβάνεται τα λεπτά όρια ανάμεσα στη χρήση και την κατάχρηση. Και που
μάλλον ξεχνάει ότι πριν από επτά μήνες, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ξεκίνησε η
κοτερολογία στο ΠΑΣΟΚ με τα γνωστά αποτελέσματα. Εκτός κι αν νομίζει ότι
επειδή ο ίδιος πήγε στη Μύκονο με το ελικόπτερο του επιχειρηματία και όχι με
κότερο, αποτελεί εξαίρεση…

Καλά κάνουν

Αρκετοί είναι εκείνοι που απορούν με την στάση που τηρούν έναντι του
Ασφαλιστικού οι επώνυμοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Τη θεωρούν ανεξήγητη. Δεν
την περίμεναν. Όχι μόνον από τα έξι μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που ανήκουν
στη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση, αλλά και από τους επικεφαλής των
συνδικάτων ­ τον Πολυζωγόπουλο της ΓΣΕΕ και τον Παπασπύρο της ΑΔΕΔΥ. Μα, τι
άλλο μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι; Να βγουν να πανηγυρίσουν για ένα θέμα
που θίγει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία; Διαμαρτύρονται, και καλά κάνουν,
διότι αυτός είναι ο ρόλος των συνδικαλιστών. Να διεκδικούν συνεχώς. Πώς θα
συμφωνήσουν αργότερα στη διαδικασία του διαλόγου, αν τώρα δεν κερδίσουν,
διαμαρτυρόμενοι, την έξωθεν καλή μαρτυρία;

Η χώρα της ευφορίας

Μη στέκεστε σ’ αυτά. Στο πολιτικό παιχνίδι γίνονται όλα, ακόμη και αυτά που
φαίνονται αδιανόητα. Να λέτε πάλι καλά. Διότι (ασφαλώς) υπάρχουν και
χειρότερα. Πρόβλημα ολόκληρης της (Ενωμένης) Ευρώπης είναι το Ασφαλιστικό, και
μεγάλες χώρες όπως η Γερμανία, η Βρετανία και η Γαλλία το έχουν μπροστά τους ­
πρέπει να το αντιμετωπίσουν και αυτές. Και θα το αντιμετωπίσουν με ρυθμίσεις
ανάλογες ή και σκληρότερες με τις δικιές μας. Πάντως, σίγουρα δεν είχαν αυτό
υπόψη τους στη μεγάλη ιταλική εφημερίδα «La Repubblica», όταν με περίσσιο
θαυμασμό (και με μια δόση ζήλειας ενδεχομένως) έγραφαν προ ημερών ότι η Ελλάδα
«είναι η χώρα της πλήρους ευφορίας»! Είμαστε και μας αρέσει…

Προς τι ο φόβος;

Έρχεται επιτέλους ο Πάπας Ιωάννης Παύλος στην Αθήνα, και όλη αυτή την εβδομάδα
πιστοί και μη παρακολούθησαν με προφανή αποστροφή τις ατέλειωτες
διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα της επίσκεψης. Για το πού θα πάει ο Πάπας,
πού θα καθήσει, πού θα φάει και ποιους θα δει. Δυστυχώς, η ελλαδική Εκκλησία,
που δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από την επίσκεψη, εξάντλησε τον προοδευτισμό
στα «σας πάω» και στα «ελάτε και με σκουλαρίκι στην εκκλησία» του
Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Έχω ένα φίλο, καθολικό το θρήσκευμα, που περιμένει
με την οικογένειά του πώς και πώς την πρώτη έλευση του Ποντίφικα στην Αθήνα.
Μου έλεγε «είμαστε τριάντα με σαράντα χιλιάδες όλοι οι Έλληνες καθολικοί. Τι
φοβούνται;». Έλα ντε, τι φοβούνται…

Με βάση τα αδικήματα

Άντε πάλι ένορκες διοικητικές εξετάσεις για το πώς δίνονται οι προσωρινές
άδειες στους κρατουμένους. Κάθε φορά που το σκάει κάποιος, δεν επιστρέφει
δηλαδή από την άδεια που έχει πάρει, η ίδια ιστορία. Αυτήν τη φορά (δι)έφυγε ο
Χρήστος Παπαδόπουλος επικεφαλής της προ 15ετίας και πλέον «εταιρείας
δολοφόνων», που σκότωνε συνταξιούχους και τους έκλεβε τις περιουσίες. Είναι
άγνωστο τι θα βγάλει η έρευνα. Είναι άγνωστο επίσης τι έβγαλαν οι προηγούμενες
έρευνες που αφορούσαν κάτι άλλα καλά «παιδιά» επαγγελματίες δολοφόνους. Αλλά
είναι σίγουρο ότι κάτι πρέπει να γίνει με αυτές τις άδειες και τον τρόπο που
χορηγούνται. Μπορεί να επιστρέφει το 98% των αδειούχων στις φυλακές, αλλά όπως
είναι φυσικό οι εντυπώσεις δημιουργούνται από το 2% που δεν επιστρέφει. Μήπως
η λύση βρίσκεται στην κατηγοριοποίηση των αιτούντων για άδεια; Να δίνονται
δηλαδή άδειες με βάση τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο κρατούμενος, τον χρόνο
που του απομένει για την αποφυλάκιση, και βεβαίως τη συμπεριφορά του εντός των
φυλακών.

Δύσκολο είναι;

Συνεχής απαξίωση

Δεν έχει τέλος αυτή η κρίση στο ποδόσφαιρο. Οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται
στην Ελλάδα, κάνουν ό,τι μπορούν για να το απαξιώσουν εντελώς, έτσι ώστε στους
αγώνες πλέον να προσέρχονται μόνον οι συνοδοί των ομάδων και τα αρμόδια για
την τήρηση της τάξεως όργανα. Να, αυτές τις ημέρες τελειώνει το τελεσίγραφο
που με ιταμό και ανοίκειο, για τη χώρα και την κυβέρνησή της, τρόπο απέστειλε
η διεθνής ομοσπονδία ποδοσφαίρου για την επίλυση των εκκρεμοτήτων που έχουν
ανακύψει στις σχέσεις κυβέρνησης – ΕΠΟ.

Σκληρή, σωστή λύση

Πώς προέκυψαν αυτές; Από την άρνηση της ΕΠΟ (της ελληνικής ποδοσφαιρικής
ομοσπονδίας) να υιοθετήσει τις αποφάσεις των δικαστηρίων, με τις οποίες
κηρύσσεται έκπτωτος από το αξίωμά του ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ Β. Μητρόπουλος. Η
FIFA απειλεί ότι θα εκδιώξει τις ελληνικές ομάδες από τα πρωταθλήματά της. Η
ΕΠΟ σφυρίζει αδιάφορα και η κυβέρνηση προσπαθεί να βρει λύση. Να τη βρει
λοιπόν, επιμένοντας. Στο κάτω κάτω δεν έγινε και τίποτε αν για ένα χρόνο δεν
παίξουν στην Ευρώπη οι ελληνικές ομάδες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλο ήττες
εισπράττουν. Θα έχουν όφελος τις μη ήττες από τον αποκλεισμό. Κακό είναι;