ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βουτάν στην Αθήνα

Σιγά σιγά γεμίζει η πόλη ξανά. Αρχίζει το συνηθισμένο στρίμωγμα. Έπρεπε να
γρηγορούμε, να αδράξουμε την ευκαιρία. Στις λίγες μέρες που ο χώρος άδειασε,
έπρεπε να βγάλουμε φτερά. Να σαρώσουμε το κέντρο, να γυρίσουμε όλους τους
χώρους με την ησυχία μας, να τους απολαύσουμε, όσοι μείναμε στην Αθήνα.

Επίσης έπρεπε, αλλά αυτό ήταν πιο δύσκολο, να έχουμε προετοιμαστεί από καιρό,
να έχουμε φέρει δάσκαλο απ’ την Ανατολή, να μας μάθει εκείνη την τέχνη των
πρωταγωνιστών στο φιλμ που πήρε φέτος Όσκαρ ξένης ταινίας. Λεγόταν Βουτάν ή
κάπως έτσι. Απαραίτητο σ’ εμάς τους Αθηναίους. Από ό,τι έδειχνε, άμα μυηθείς
σ’ αυτήν την τέχνη, μπορείς μετά να περπατάς καθέτως, με φοβερή ταχύτητα,
οπουδήποτε. Οι πρωταγωνιστές, που λέγονταν τίγρης και δράκος αλλά ήταν
άνθρωποι, έτρεχαν στις στέγες των σπιτιών σαν γατούλες. Στριφογύριζαν όπου
ήθελαν σαν σβούρες και έδιωχναν τους εχθρούς τους απλώνοντας απλώς τα χέρια
τους σαν φτερά. Στα δάση, ανέβαιναν στα πιο ψηλά κλαριά και στους γκρεμούς
πετούσαν.

Θέλω να μάθω το Βουτάν, να μπορώ να περνάω από το ένα πεζοδρόμιο της Αθήνας
στο άλλο, περπατώντας ανάλαφρα πάνω στα αυτοκίνητα που δεν αφήνουν χώρο για
τους απλούς πεζούς. Άμα πλησιάζει μηχανάκι ή αυτοκίνητο στη διάβαση θα απλώνω
τα χέρια μου και θα το απωθώ. Θα περνώ την καγκελόφραχτη Μιχαλακοπούλου μ’ ένα
ανάλαφρο πηδηματάκι και στα λεωφορεία θα ταξιδεύω στην οροφή να μη
στριμώχνομαι. Δεν θα χρειάζομαι ταξί, θα τρέχω στις ταράτσες.

Ο γιος μου λέει ότι το Βουτάν δεν υπάρχει, ήταν τρικ κινηματογραφικό. Θα βάλω
μια προπέλα με βουτάνιο τότε, πρέπει να βρεθεί προσαρμογή.