ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζουν, ονειρεύονται, πονάνε, παλεύουν

Την ώρα που κάποιοι νέοι δίνουν σημαντική μάχη για να κερδίσουν τη ζωή και το
καταφέρνουν, κάποιοι άλλοι δίνουν ασήμαντες μάχες για να εξυπηρετήσουν
ιδιοτελή συμφέροντα. Όπως οι έμποροι στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης. Που δεν
θέλουν, λέει, στην περιοχή τους τη βιβλιοθήκη και κάποιες μονάδες επανένταξης
της «Ιθάκης», γιατί… αλλοιώνει τον χαρακτήρα της περιοχής. Εικόνα που, όπως
φαίνεται, δεν την χαλάνε άνθρωποι «λειώμα» από την κακή ζωή ή τις ουσίες. Αλλά
τη χαλάνε άνθρωποι που έδωσαν μάχη και την κέρδισαν.

Λίγες ημέρες πριν, σε μια γιορτή χαράς για τα 10 χρόνια λειτουργίας της
Θεραπευτικής Κοινότητας «Διάβαση», είδα στα μάτια μιας τέτοιας ομάδας νέων τη
σπίθα της περηφάνιας για μια δημιουργική ζωή που την κέρδισαν με κόπο και
πόνο. Η φιλοσοφία τους: Είμαι στη «Διάβαση» γιατί θέλω να ζω συνειδητά, χωρίς
εξαρτήσεις και ουσίες. Εργάζομαι, φροντίζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου.
Στέκομαι στα πόδια μου, στηρίζομαι οικονομικά μόνος μου χωρίς να
εκμεταλλεύομαι τους γύρω μου. Μαθαίνω να ζω με ποιότητα και αξίες και τις
υπερασπίζομαι. Αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς που διαμαρτύρονται, μπορούν να
περηφανευτούν ότι και η δική τους ζωή έχει τέτοιες αρχές. Αυτή η πόλη, κάθε
πόλη, είναι και δική μας. Δεν ανήκει μόνο στους ξενοδόχους και τους
μαγαζάτορες, στους ιδιοκτήτες και σ’ εκείνους που κερδίζουν από αυτήν. Ανήκει
και σ’ αυτούς που ζουν, που ονειρεύονται, που πονάνε, που παλεύουν. Και οι ­
γνωστές ­ ομάδες «αγανακτισμένων πολιτών» που διαμαρτύρονται, εδώ γιατί
δημιουργήθηκε ένας ξενώνας, εκεί γιατί θα εγκατασταθεί ένα ειδικό σχολείο κι
αλλού γιατί θα λειτουργήσει μια θεραπευτική κοινότητα, θα πρέπει να παίρνουν
την απάντηση που τους αξίζει.