ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πάμε στο παλιό αεροδρόμιο

Η κίνηση στις λεωφόρους προς παλιό αεροδρόμιο έπεσε αισθητά. Τώρα που
φορτώθηκε η Μεσογείων, καιρός να πάμε βόλτα νοτίως, ήσυχα κι ωραία. Μας
παρακαλούν εξάλλου, ως φιλοθεάμον κοινό, να κόψουμε λίγο τους περιπάτους προς
το νέο αεροδρόμιο, να βοηθήσουμε να τα βγάλει πέρα στις γιορτές. Λογικό.

Κανονικά θα έπρεπε το παλιό αεροδρόμιο να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Τι θα
κάνουν εκεί, τι θα απογίνει αυτός ο χώρος; Πάρκο, οικόπεδα, αθλητικά κέντρα,
υγροβιότοπο, ολυμπιακό χωριό ή όλα μαζί; Ή μήπως τίποτα; Θα μείνουν οι μεγάλοι
διάδρομοι ως αχανής παρθένος χώρος στο πουθενά, για καταπάτηση, κι όποιος
προλάβει; Ή θα ξεκινήσει το πιο οργανωμένο και καλοσχεδιασμένο αστικό δάσος
στα πρότυπα της Βουλώνης και του Χάιντ Παρκ προς δόξαν του Λαλιώτη και των
λαλιώτηδων του μέλλοντος και τέρψιν ημών των υπολοίπων;

Εκεί πρέπει να πηγαίνουμε, πούλμαν με γκρουπ, με σχεδιαγράμματα στο χέρι, με
κράνη πλαστικά που θα φοράμε επί τόπου και με κλάδους ελαίας, που θα έχουν και
ριζούλες να φυτευτούν ­ εθελοντική προσφορά. Να επιβλέπουμε τη δενδροφύτευση,
να γίνει με κατάλληλα μεσογειακά είδη, και να κηρύξουμε τον διάλογο με θέμα τη
λιμνούλα: Χρειάζεται ή όχι λίμνη τεχνητή για βαρκάδες, όπως έχουν στο Λονδίνο
και τις λένε σερπαντίνες; Διότι το «σερπαντίν» βγαίνει από το ελληνικό
«σερπετό» ή απλώς «ερπετό», κι έτσι οφείλουμε να το φέρουμε πίσω ως λέξη και
να το εφαρμόσουμε ως ιδέα: η λίμνη γίνεται μακριά, στενή και ελισσόμενη, σαν
ερπετό, ώστε το νερό να πιάνει τόπο…

Δεν εισακούομαι, ξέρω. Προτιμούν όλοι ν’ ατενίζουν τους αιθέρες, παρά το
έδαφος, έστω κι αεροπλάνα προορισμών αγνώστων.