ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μοναχικέ μου φίλε

Καλημέρα. Σήμερα γράφω για σένα μοναχικέ μου φίλε. Εσένα που ίσως αύριο βράδυ
θα ακολουθήσεις σιωπηλά τον Επιτάφιο.

Με το λιωμένο κερί στο χέρι, σαν τη ζωή που δεν ζήσαμε, θα ψάλλεις τους ύμνους
της Μ. Παρασκευής λες και είναι το τραγούδι της ζωής σου.

…Ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατό μου τέκνον που έδυ Σου το κάλλος…

Εκεί στην άκρη του δρόμου, ξέρω, θα περνάνε, σαν σε ταινία, μπροστά από τα
μάτια σου, σκηνές από «σταυρώσεις» κι ίσως από «προδοσίες». Των άλλων μόνο; Ή
και δικές σου;

…Ως άφρων υπηρέτης

προδέδωκεν ο μύστης την άβυσσον σοφίας…

Στη μαγεία του σούρουπου της Μ. Παρασκευής, καθώς οι μεθυστικές μυρωδιές των
λουλουδιών του Επιτάφιου θα ρίχνουν και τις τελευταίες άμυνες της πανοπλίας
σου, θα παρακαλάς να πέσει λίγη σπλαγχνική βροχούλα για να μην ξέρει κανείς,
ούτε και συ ο ίδιος, τι είναι οι διστακτικές σταλαγματιές στο μάγουλό σου.

…Ανέκραξε η κόρη θερμώς δακρυρροούσα

τα σπλάγχνα κεντουμένη.

Ω φως των οφθαλμών μου γλυκύτατό μου τέκνον

πως τάφο νυν καλύπτει…

Ανάμεσα στις φωνές που ψάλλουν, να το ξέρεις, είναι και η δική μου, οι δικές
μας. Είναι κοντά σου, να το ξέρεις. Γιατί μπορεί να είσαι, να είμαστε,
μοναχικοί αλλά δεν είμαστε μόνοι. Εδώ είμαστε. Περισσότερο παρόντες από ποτέ
άλλοτε. Μοναχικοί κι εμείς…

Κι όπως θα παίρνει ο Επιτάφιος τον δρόμο για τον γυρισμό θα θυμηθείς σίγουρα
περασμένες Πασχαλιές κι αυτούς που μοιράστηκες μαζί τους τη γλύκα αυτών των
ημερών. Και πάλι θα κλάψεις ψάλλοντας:

…Η ζωή πώς θνήσκεις

πώς και τάφω οικείς…

Μη φοβηθείς να κλάψεις, μοναχικέ μου φίλε. Ποτέ δεν είναι ντροπή ο πόνος της
καρδιάς.