ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Η μοναξιά των «θρόνων»…

Κακώς πάντως πιστεύουν πολλοί ότι η μοναξιά έχει ανάλογη σχέση με το ψάρι.
Είναι φανερό πως το μπλέξιμο έγινε μετά τις απανωτές δηλώσεις κορυφαίων
υπουργών της κυβέρνησης ότι αισθάνονται μόνοι εκεί ψηλά στον θρόνο τους, όπου
με ζήλο, εργατικότητα και αυταπόδεικτες ικανότητες δουλεύουν για το καλό ημών
και υμών. Δηλώσεις ασφαλώς παρεξηγημένες. Το ψάρι είναι που όζει από το
κεφάλι. Η μοναξιά στην πολιτική, των πολιτικών, οφείλεται στην εγκατάλειψη από
εκείνους που τους ψηφίζουν. Από τη βάση δηλαδή. Υπ’ αυτή την έννοια, θα πρέπει
να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις δηλώσεις των κορυφαίων στελεχών της
κυβέρνησης. Αντιλαμβάνονται προφανώς ότι το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια
τους ­ ακριβώς έναν χρόνο μετά τις εκλογές του Απριλίου.

Τα πρώτα γενέθλια

Αύριο ο μήνας έχει οκτώ. Εννιά έχει ο μήνας (γενικώς για όλους, αλλά ειδικώς
για την κυβέρνηση) μεθαύριο. Πρόκειται για τα πρώτα γενέθλια της δεύτερης
θητείας Σημίτη και δεν υπάρχει τίποτε το εορταστικό στην όλη ατμόσφαιρα. Με τα
τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση πού καιρός ­ και διάθεση ­ για
πανηγυρισμούς. Πολλοί επίσης έχουν στο μυαλό τους τον Γολγοθά που έρχεται,
αμέσως μετά το Πάσχα, και αναρωτιούνται πώς θα τα βγάλει πέρα ο Πρωθυπουργός
και οι υπουργοί του.

Αυτοί που περιμένουν

Με ανασχηματισμό ­ ιδού η λύση, απαντούν ορισμένοι (υστερόβουλα, πρέπει να πω
διότι είναι από τους αναμένοντες να ωφεληθούν εξ αυτού)! Οι αναμένοντες
χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, οφείλω να επισημάνω. Σ’ αυτούς που ευελπιστούν
σε αναβάθμιση κατά τον ανασχηματισμό, και σε εκείνους που είναι εκτός
κυβέρνησης και επιθυμούν να εισέλθουν. Σε δύο κατηγορίες χωρίζονται επίσης και
οι ελπίζοντες σε αναβάθμιση. Είναι οι υπουργοί που κατέχουν σήμερα περιθωριακά
υπουργεία και ελπίζουν πως ο Κ. Σημίτης θα τους δώσει κάτι καλύτερο. Και οι
υφυπουργοί, οι οποίοι ευελπιστούν ότι θα τους ανασύρει ο Πρωθυπουργός από τον
σωρό για να τους αξιοποιήσει ως υπουργούς. Δύο είναι και οι κατηγορίες εκείνων
που συνωστίζονται για υπουργοποίηση. Είναι οι «δοκιμασμένοι» (και εν πολλοίς
αποτυχόντες ως υπουργοί κατά το παρελθόν, αλλά) ελπίζοντες σε μια δεύτερη
ευκαιρία. Και είναι και οι εντελώς νέοι που σου λένε, αφού έγινε αυτός, ο
έτσι, ο αλλιώς, μέλος της κυβέρνησης είναι δυνατόν να μη γίνω εγώ;

Στο ντουλάπι ο ανασχηματισμός

Είναι, πώς δεν είναι. Διότι και ο Πρωθυπουργός άνθρωπος είναι. Κρίνει με δικά
του κριτήρια και όχι με τα κριτήρια που έχουν για τον εαυτό τους ­ συνήθως
μνημείο υποκειμενικότητας ­ οι «αναμένοντες». Ως εκ τούτου, εκείνος είναι που
συγκροτεί την κυβέρνηση, δική του και η ευθύνη έναντι του Συντάγματος και του
ανώνυμου ψηφοφόρου. Όμως πρωτίστως πρέπει να λυθεί το ζήτημα τού αν θα γίνει
και πότε ανασχηματισμός. Εγκύρως πληροφορούμεθα ως στήλη, ότι «όσο πιέζουν,
όσοι πιέζουν», ανασχηματισμός δεν πρόκειται να γίνει. Το λέν’ οι κούκοι στα
βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια ­ το λένε και τα πάσης φύσεως κυβερνητικά
«παπαγαλάκια». Άρα; Ανασχηματισμό να περιμένετε, όταν καταλαγιάσει η κρίση στο
ΠΑΣΟΚ ­ αν καταλαγιάσει ποτέ, διότι το κακό με τις κρίσεις στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι
δεν έχουν τέλος. Η μία διαδέχεται την άλλη, κι άντε πάλι από την αρχή…

Μετασυνεδριακά βιολιά

Οι κρίσεις πάντως είναι ενδημικό φαινόμενο στα κόμματα. Να, ας πούμε στη Νέα
Δημοκρατία οι ευφρόσυνες ημέρες του Συνεδρίου, που ξανάφερε πίσω τον Γιώργο
Σουφλιά, έδωσαν τη θέση τους στην γκρίνια. Τ’ είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα,
ασφαλώς. Αλλά δεν είναι καταπληκτικό αυτό που τους συμβαίνει; Εκεί που έπλεαν
σε πελάγη ευτυχίας διότι επιτέλους πήραν κεφάλι, άρχισαν πάλι τα βιολιά. Θα
είναι υποψήφιος γραμματέας του κόμματος μόνον ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης; Ή θα του
βάλουν σφήνα κι άλλον; Και γιατί δεν γίνεται τώρα η ψηφοφορία, αλλά
μετατίθεται για μετά το Πάσχα; Φοβάται διαρροές ο Καραμανλής; Και τι άλλο
(μπορεί να) φοβάται; Απορίες, ενδεικτικές μιας κρίσης που δεν έχει αρχή και
τέλος (και αυτή)…

Η «σημαία»… της επανάστασης

Στο αεροδρόμιο, πάντως, τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Μικρές έως μηδαμινές
καθυστερήσεις, ελάχιστα προβλήματα στον χώρο των αποσκευών, μειώνονται και τα
προβλήματα στην προσέγγιση στο αεροδρόμιο. Κι αρχίζουν άλλα. Τα ταξί, λένε,
αρνούνται να μεταφέρουν επιβάτες από και προς το αεροδρόμιο. Επιδιώκουν να
αυξηθεί το κόμιστρο. Από 400 δρχ. στις 1.000! Προφανώς διότι το… αξίζουν.
Είναι καθαρά, γρήγορα, ευέλικτα, άνετα και τα οδηγούν ευγενείς, εξυπηρετικοί,
χαρούμενοι, ομιλητικοί και ευπρεπείς γενικώς άνθρωποι. Ως εκ τούτου έχουν κάθε
δικαίωμα να απαιτούν…

Ασφαλίζεται η ανικανότητα;

Απαιτήσεις, απαιτήσεις, όλοι έχουν απαιτήσεις. Από τον πιο μικρό έως τον πιο
μεγάλο. Θέλουμε, για παράδειγμα, και να εργαζόμαστε λίγο (σε χρόνια εννοώ) και
να εισφέρουμε όσο λιγότερα γίνεται (σε εισφορές) και να παίρνουμε, όταν με το
καλό ­ βοήθα Θεέ μου ­ αποστρατευθούμε από την ενεργό δράση και γίνουμε
απόμαχοι της ζωής. Γίνονται όλα αυτά; Φυσικά δεν γίνονται. Πουθενά στον κόσμο.
Κι αν ορισμένοι εξ ημών γελούσαν προχθές με την αποκάλυψη των «ΝΕΩΝ», ότι τα
Ταμεία δήλωσαν στον βρετανικό οίκο που μελετάει το ασφαλιστικό 13 εκατομμύρια
ασφαλισμένους, σε μία χώρα με 11 εκατομμύρια πληθυσμό, εκείνοι που πρέπει να
κλαίμε είμαστε όλοι οι υπόλοιποι. Που έχουμε την ατυχία να βρισκόμαστε εδώ, σε
μια χώρα που η κυβερνησή της δεν απολύει όλες, μα όλες τις διοικήσεις των
Ταμείων! Τώρα. Για το αδίκημα της παραπλάνησης, πρώτα απ’ όλα. Η ανικανότητα
δεν έχει θεσπισθεί ακόμη ως αδίκημα. Δυστυχώς…

«Αγκάθι» για όλους

Τι λέει η Ευρώπη για το ασφαλιστικό μας πρόβλημα; Τι να πει; Ότι πρέπει να το
λύσουμε. Όμως, το ξέρετε ότι πρόβλημα με το ασφαλιστικό σύστημα δεν έχουμε
μόνον εμείς, έχουν και οι υπόλοιποι 14 της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Επίσης ότι σε
μερικές από τις χώρες αυτές ­ Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία ­ το Ασφαλιστικό έχει
ενταχθεί στις προεκλογικές στρατηγικές των κυβερνήσεων και των κομμάτων κι
αυτό κάνει την επίλυσή του ακόμη δυσκολότερη; Άρα, μη μας πιάνει πανικός ­ το
πρόβλημα υφίστατια με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση και αλλού. Το λέω γιατί
πολλές φορές νομίζουμε ότι όλα συμβαίνουν για πρώτη φορά σ’ αυτήν εδώ τη
χώρα…

«Φούσκωσαν» πολύ

Κάτι που συνέβη για πρώτη φορά, πάντως, και μάλιστα με τόση επιμέλεια, είναι
ότι επιτέλους, κάποιοι, από αυτούς που έκλεψαν τον κοσμάκη στο Χρηματιστήριο,
εγκαταβιούν στον Κορυδαλλό. Είναι εξαιρετικά παρήγορο το γεγονός για τις
συνθήκες που επικρατούν εν Ελλάδι. Και είναι ακόμη πιο παρήγορο πως η
δικαστική έρευνα που συνεχίζεται ­ Μπουρμπούλη νομίζω λέγεται η άξια
ανακρίτρια της υπόθεσης ­ θα στείλει στη φυλακή και άλλους. «Φούσκωσαν»
λογαριασμοί, όταν φούσκωναν οι φούσκες του Χρηματιστηρίου. Ε, να μην πληρώσουν
και κάτι αυτοί που επιδόθηκαν με τόση επιμέλεια στο σπορ;