ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ας ξεχάσουμε

Φυσάει αεράκι ανοιξιάτικο. Αν ξεχάσουμε ότι περάσαμε καύσωνα, αν κλείσουμε τα
μάτια και… Αν ξεχάσουμε λίγο το φαινόμενο θερμοκηπίου, τη λειψυδρία, τον
θεσσαλικό κάμπο που ζητά τον Αχελώο για να ξεδιψάσει, τον αθηναϊκό κάμπο που
ζητά τον Εύηνο. Ας τα βγάλουμε για λίγο από το μυαλό μας, να ηρεμήσουμε. Να
ξεχάσουμε τον Τζούνιορ που υπαναχωρεί από το πρωτόκολλο του Κιότο, δεν
αναγνωρίζει ανάγκη να μειωθεί το διοξείδιο του άνθρακος. Να μη σκεφτόμαστε
καθόλου αυτό το άτιμο το διοξείδιο. Έτσι καθώς πέφτει γλυκά το δειλινό με
αποχρώσεις μοβ, μεθυστικές, χαϊδευτικές, η φύση σαν να μας αγαπά ακόμα, να μας
λυπάται. Εξάλλου κι εμείς προσωπικά δεν είχαμε σκοπό στο εγγύς μέλλον να
μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος, διότι πώς θα πάμε εκδρομή, με
τα πόδια; Να αφήσουμε το αυτοκίνητο στην μπάντα και να ανασαίνουμε διοξείδιο
άνθρακος των άλλων;

Να μη θυμόμαστε για λίγο όλ’ αυτά, να πάρουμε βαθιά ανάσα. Υπάρχει μέλλον.
Μέχρι να φύγει το «υπό» από τις χώρες που είναι «υπό ανάπτυξη» και να
αναπτυχθούν στ’ αλήθεια, να φτάσει το βιοτικό τους επίπεδο στην ευρωπαϊκή
κατάσταση, μέχρι να μπορέσει κάθε Κινέζος, ή έστω κάθε κινέζικη οικογένεια να
αποκτήσει δικό της αυτοκίνητο, η έρημος θα προχωρά κι αυτή ποδαρόδρομο, άντε
το πολύ να βρει καμιά καμήλα. Δεν θα μπορεί να περάσει εύκολα τη Μεσόγειο, θα
βουτήξει να δροσιστεί κοντά στην Κρήτη, εκεί θα σταματήσει. Ας μην το
σκεφτόμαστε. Ποιο το όφελος; Μερικά τρυφερά απογεύματα, πιστεύει κανείς ότι
δικαιούμαστε κανονική άνοιξη, με αεράκι, μυρωδιές, δροσούλες, ότι πήραμε
παράταση. Ας ανασάνουμε βαθιά.