Γιάννης Κυράστας Ναι με ενδιαφέρει η ΕΘΝΙΚΗ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά
Η ήττα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου των Ανδρών από τη Γερμανία, ήττα που
συνοδεύτηκε από βαρύ σκορ (2-4) και επιεικώς άσχημη εικόνα στο δεύτερο
ημίχρονο του αγώνα, άνοιξε μεγάλες πληγές στο εθνικό συγκρότημα. Η Τετάρτη 28η
Μαρτίου 2001 ήταν αποφράδα νύχτα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και μία εξαιρετικά
δύσκολη βραδιά για τον Βασίλη Δανιήλ. Ο κόσμος για πρώτη φορά ήταν εκδηλωτικά
κατηγορηματικός εναντίον του ομοσπονδιακού προπονητή και ουσιαστικά έθεσε (αν
δεν απαίτησε) θέμα απομάκρυνσής του από την εθνική ομάδα.
Ο Βασίλης Δανιήλ, ήδη, βρίσκεται και με τα δύο πόδια στη θύρα εξόδου του
αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος και ένας άλλος, πολύ νεώτερος σε ηλικία,
με άριστες τεχνικές γνώσεις, ομολογουμένως θαυμάσια επικοινωνία και πάρα
πολλές διεθνείς εμπειρίες ο Γιάννης Κυράστας είναι προ των πυλών του «γαλάζιου
στρατοπέδου», επίσης με τα δύο πόδια.
 |
Η αλλαγή σκυτάλης στην Εθνική δεν είναι υπό διαπραγμάτευση. Η απόφαση για την
αντικατάσταση του κ. Δανιήλ θεωρείται ειλημμένη απόφαση από τους αξιωματούχους
της ΕΠΟ. Ο Γιάννης Κυράστας βλέπει ενδιαφέρουσα την πιθανότητα να αναλάβει τη
θέση του εκλέκτορα και το μόνο που «παίζεται» σ’ αυτήν την ιστορία είναι ο
χρόνος και η… ημερομηνία παράδοσης-παραλαβής. Δηλαδή της λήξης της
συνεργασίας ΕΠΟ – Δανιήλ που δρομολογείται από σήμερα και της σύναψης νέας, η
οποία πιθανότατα να μην ανακοινωθεί για «κάποιες ιδιαιτερότητες» όπως δήλωσε
αξιωματούχος εκ των κορυφαίων της Ομοσπονδίας. «Ίσως πάμε για Ιούνιο».
Πάντα κατά την ίδια πηγή, ο κ. Κυράστας φέρεται «πρόθυμος να συνεργαστεί, κάτω
από συγκεκριμένες προϋποθέσεις βάσει ενός τετραετούς ολοκληρωμένου
προγράμματος, με την Ομοσπονδία» και αυτό το πρόγραμμα δράσης, που στοχεύει
στον εκσυγχρονισμό, την ανάπτυξη, την πρόοδο και εν τέλει στην προβολή και την
προώθηση ενός καλού εμπορικού προϊόντος στην ελληνική και διεθνή αγορά, θα
παρουσιαστεί στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΠΟ την προσεχή Πέμπτη.
Βέβαια και οι δύο πλευρές, και η πλευρά της Ομοσπονδίας και η πλευρά του
Γιάννη Κυράστα, για ευνόητους λόγους δεν… γνωρίζουν τίποτα για την
προσέγγιση αυτή και δηλώνουν με έμφαση ότι «η Εθνική πρέπει να ηρεμήσει, διότι
όσα λέγονται ή γράφονται, μετά τον αποκλεισμό μας, μόνο προβλήματα
δημιουργούν». Τα μεσάνυχτα, πάντως, της περασμένης Τετάρτης ο «κύβος ερρίφθη»,
στην έκτακτη σύσκεψη που έγινε μεταξύ πρωτοκλασάτων στελεχών της Ομοσπονδίας.
 |
|
Ο Βασίλης Δανιήλ μετά τις αποδοκιμασίες και το ναυάγιο στο ματς με τη |
Η άποψη του Γιάννη Κυράστα για το ενδεχόμενο να αναλάβει το τιμόνι του εθνικού
συγκροτήματος είναι ξεκάθαρη. Στην ερώτηση της «ΟΜΑΔΑΣ» αν τον ενδιαφέρει η
θέση του ομοσπονδιακού προπονητή τοποθετήθηκε ειλικρινώς.
«Αναφέρεστε σ’ ένα θέμα αντισυναδελφικό και αυτό δεν μ’ αρέσει να το σχολιάσω.
Ακριβώς επειδή γνωρίζω πολύ καλά την τύχη του μοναχικού καβαλάρη. Τα καλά και
τα άσχημα ενός προπονητή. Η θέση του ομοσπονδιακού είναι κατειλημμένη, όποτε
τα λόγια περιττεύουν. Θεωρητικά τώρα: Ναι, με ενδιαφέρει η Εθνική και θέλω να
τη βοηθήσω, γιατί πιστεύω ότι μπορεί να πετάξει ψηλότερα. Εφόσον μου γίνει η
μεγάλη τιμή και διαπιστώσω ότι πράγματι η προσπάθεια που καταβάλλεται γίνεται
με αίσθημα ευθύνης από τους ανθρώπους της Ομοσπονδίας, ως προς την αλλαγή
πολλών θεωρημάτων και πραγμάτων, για μεγάλες επενδύσεις στα εθνικά
συγκροτήματα γενικώς, διακατέχεται από σιγουριά και διαπνέεται από οράματα
εφικτά, βεβαίως δεν έχω λόγο να αρνηθώ και να συστρατευθώ σ’ αυτήν την
προσπάθεια».
 |
|
«Η θέση τού ομοσπονδιακού είναι κατειλημμένη, οπότε τα λόγια περιττεύουν. |
Συνήθως οι νέοι σε ηλικία τεχνικοί, αρκετά αισιόδοξοι και πολύ
φιλόδοξοι για δημιουργία και προσφορά αποφεύγουν να εργαστούν
στις εθνικές ομάδες. Ειδικότερα δε στην Εθνική Ανδρών, η οποία
τελικά κουμαντάρεται από… συνταξιούχους προπονητές. Γιατί;
«Αλήθεια είναι. Πίσω από το μικρό δακτυλάκι του κανείς δεν μπορεί να κρύψει το
πρόσωπό του. Η Εθνική Ανδρών και οι άλλες Εθνικές μας για πολλές δεκαετίες
έμειναν έξω από τα πραγματικά γεγονότα, έξω από τις θεαματικές αλλαγές, για
πολλούς και διαφόρους λόγους, που δεν είναι της ώρας για να συζητήσουμε.
Σ’ έναν κόσμο που αναπτυσσόταν και αναπτύσσεται με ταχύτητα φωτός, η Ελλάδα με
λογικές και νοοτροπίες της προπολεμικής εποχής ήθελε εθνικό προπονητή μόνο για
το ονόρε της και μόνο για το ονόρε του. Έτσι για να λέει ότι έχει προπονητή
χωρίς να τον στηρίζει, χωρίς να είναι αρωγός στη μάχη του και την αγωνία του
για την Εθνική, στην αγάπη του (στο φινάλε) για την ομάδα. Οι ομοσπονδιακοί
προπονητές μόνο τα τρία-τέσσερα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζονται με σεβασμό
και αξιοπρέπεια από την ομοσπονδία μας και αυτό είναι βήμα προς τα εμπρός».
 |
|
Ο Γιάννης Κυράστας εκτιμά ότι χάθηκε η ευκαιρία να αξιοποιηθεί η σπουδαία |
Σωστά, αλλά τα πάντα είναι συνάρτηση δομών, θεσμών και
φιλοσοφιών ενός ευνομούμενου κράτους.
«Φυσικά. Αν μείναμε πίσω και στο ποδόσφαιρο αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά
στα όποια λάθη της Ομοσπονδίας και των εκάστοτε διοικήσεών της. Κυρίως τα
σφάλματα επικεντρώνονται σε τακτικές και λογικές της Πολιτείας, η οποία πότε
δεν αντιμετώπισε με τη δέουσα σοβαρότητα το ποδόσφαιρο ως μέγα κοινωνικό
φαινόμενο. Θέλω να πω ότι χωρίς μέσα, χωρίς προοπτική, χωρίς στόχους, χωρίς
υποδομή, με δύο λόγια ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ η εθνική ομάδα ήταν αδύνατον να προχωρήσει,
αλλά και να προσελκύσει έναν νέο σε ηλικία προπονητή, με φρέσκιες ιδέες, με
άλλα ακούσματα, άλλες εικόνες, άλλη γλώσσα, άλλη επικοινωνία, για να
συνεργαστεί μαζί της. Νομίζω πως έγινα αντιληπτός. Δεν κατηγορώ κανέναν και
είμαι ο τελευταίος που μπορεί να κάνει τον… εισαγγελέα. Όσοι δούλεψαν στην
Εθνική έδωσαν πιστεύω και την ψυχή τους και πρόσφεραν, άλλος πολύ, άλλος
λιγότερο, τις πολύτιμες υπηρεσίες του».
Δεν πάμε καλά, είναι δεδομένη η διαπίστωση. Βγήκαν στον
ουρανό δύο φεγγάρια επί Αλκέτα Παναγούλια και μετά πάλι πέσαμε σε…
λήθαργο. Ε, κάτι φταίει.
«Όλοι έχουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Θα μιλήσω ως νυν προπονητής
και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Επί τεχνικής ηγεσίας του Αλκέτα Παναγούλια
έγιναν δύο μεγάλα θαύματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, επειδή ο άνθρωπος αυτός
κατάφερε, κυρίως εξαιτίας των τεραστίων γνώσεών του και του μεγάλου ταλέντου
του να πείθει και να ενθουσιάζει, να φτιάξει ομάδα αξιοπρεπή. Ομάδα αγαπημένη,
ενωμένη, δυνατή, μια καλή παρέα που ξερίζωνε στα παιχνίδια ακόμη και την
καρδιά της, προκειμένου να φέρει τα καλά αποτελέσματα. Και όλα αυτά χωρίς να
αλλάξει τις δομές της μπάλας, τη νοοτροπία, τη φιλοσοφία του ποδοσφαιρικού
οικοδομήματος. Για την εποχή αυτή ήταν δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο να γίνει
αυτό. Δεν παραδειγματιστήκαμε, δεν επωφεληθήκαμε τίποτα. Ούτε από τα μαθήματά
μας ούτε από τα παθήματά μας».
Άρα πολλά πρέπει να αλλάξουν;
«Τουλάχιστον τέσσερα, αρχίζοντας από το κορυφαίο: Το Αθλητικό Κέντρο για τις
εθνικές ομάδες. Είναι το ΑΛΦΑ της υπόθεσης. Μέσα εκεί θα δουλέψουν σωστά,
σοβαρά, πειθαρχημένα, με μεράκι και πείσμα όλοι σαν μια οικογένεια. Δίχως
ίντριγκες, εσωστρέφειες, βεντετισμούς, παραξενιές. Έχουμε παίκτες
εξαιρετικούς, παικταράδες και πρέπει να πειστούν γι’ αυτό που προσκαλούνται να
κάνουν στα εθνικά συγκροτήματα. Δεν υποστηρίζω ότι δεν έχουν εθνική συνείδηση,
το αντίθετο έχουν, προσπαθούν, μάχονται, ματώνουν, αλλά κάποια πράγματα δεν
τους βγαίνουν, όπως δεν έβγαιναν και στην εποχή μου και αυτό είναι άδικο.
Είναι, όμως, θέμα νοοτροπίας, επικοινωνίας, προσωπικότητας, γενικά άλλης…
σοφίας η Εθνική απ’ ό,τι οι σχέσεις τους με τις ΠΑΕ. Μόνο έτσι θα προχωρήσουμε
και έχουμε τις δυνατότητες να προχωρήσουμε.
Google news
