ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μυστήριο στο πάρκο

Μέσα σε τέσσερις ημέρες οι κλαδεμένες μουριές πέταξαν φύλλα σαν πράσινο
πυροτέχνημα, πρώτα τσαλακωμένα σφιχτά, ύστερα απλώνονταν και μεγάλωναν κι αφού
αντιστάθηκαν στην ανεμοθύελλα, έγιναν ομπρέλες για τη βροχή που ακολούθησε.
Μέρα με τη μέρα τα παρακολούθησα.

Την τελευταία φορά προστάτευαν από τη βροχή ένα γηραιό ζευγάρι.

Συνήθως οι γηραιοί κάθονται στα παγκάκια κουρασμένοι, δεν κάνουν φασαρία,
σχολιάζουν αυτά που βλέπουν. Εκείνοι, αντίθετα, κοίταζαν ο ένας τον άλλον.
Γελούσαν. Το γέλιο δεν ήταν γέλιο προς τα έξω, γέλιο σχολιασμού, αλλά
γέλιο προς τα μέσα, γέλιο τσαχπινιάς. Προσπάθησα με την άκρη του ματιού
να δω τι γίνεται. Δεν μου έδιναν σημασία.

Ο άντρας έσκυβε πάνω από τη γυναίκα, σαν να τη φιλούσε, εκείνη ανταποκρινόταν
με γελάκια κι αναστεναγμούς. Από ψηλά τα μουσκεμένα φυλλαράκια της μουριάς
τούς έραναν με ξεχασμένες σταγονίτσες και κακακα τα γέλια σαν κοριτσόπουλο η
γυναίκα με τα ξεβαμμένα μαύρα ρούχα, την ταλαίπωρη εμφάνιση, τα ατημέλητα
μαλλιά κι ο άντρας όλο έφερνε σε πρώτο πλάνο, καθώς πλησίαζα, το ανεκδιήγητο
σακάκι του. Η περιέργειά μου είχε φθάσει στο κατακόρυφο ένα δευτερόλεπτο πριν
προσπεράσω, αλλά σαν να το είχε καταλάβει εκείνος, όρθωσε το σακάκι
δημιουργώντας πλήρες παραβάν. Αυτό ήταν. Προσπέρασα και με ακολούθησαν τα
γελάκια, μια σταγόνα από τα φύλλα της μουριάς χτύπησε τα γυαλιά μου
επιτιμητικά. «Γιατί ξαφνιάζεσαι με τους γέρους;» είπε η φωνή της συνείδησης
μέσα μου, στη σκανδαλισμένη μικροαστή. «Δεν έχουν αυτοί δικαίωμα να
ερωτοτροπήσουν, επειδή είναι ηλικιωμένοι και έτσι φτωχοί και ταλαίπωροι;».

Είχε δίκιο η συνείδηση. Αλλά έμεινα με την απορία. Τη φίλησε ή όχι;

Παραμένει μυστήριο.