ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Διάλογος για την άμυνα

“Αν ακούγαμε τους στρατιωτικούς, τότε θα έπρεπε να εγκαταστήσουμε φρουρά και
στο φεγγάρι”. Με τα λόγια αυτά ένας Άγγλος πολιτικός του περασμένου αιώνα
σατίριζε την έμφυτη σχεδόν τάση των στρατιωτικών να εξοπλίζονται διά πάσαν
νόσον… Από τότε ως σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Ακόμα και η φρουρά στο
φεγγάρι μπορεί να γίνει πραγματικότητα με την επόμενη πράξη του πολέμου των
άστρων. Εκείνο που δεν έχει αλλάξει είναι η επιμονή των στρατιωτικών να έχουν
τα καλύτερα από όλα. Για την Ελλάδα αυτό μεταφράζεται σε μερικά
τρισεκατομμύρια δραχμές: αυτή τη στιγμή οι δαπάνες για εξοπλισμούς ανέρχονται
περίπου στο 5% του εθνικού μας εισοδήματος, το υψηλότερο δηλαδή ποσοστό από
όλες τις χώρες της Ευρώπης. Υψηλότερο ακόμα και από τις ΗΠΑ αλλά και από τη
δυνάμει αντίπαλό μας, την Τουρκία! Πρόκειται φυσικά για ένα ιλιγγιώδες ποσό
που καταβάλλουμε κάθε χρόνο αδιαμαρτύρητα ­ γιατί ποιος είναι αυτός που θα
αμφισβητήσει την ανάγκη να διασφαλιστεί ή άμυνα της χώρας. Είναι όμως χρήματα
που ξοδεύουμε και πιάνουν τόπο; Όποιος έχει υπηρετήσει τη θητεία του ξέρει την
απάντηση. Ο κ. Τσοχατζόπουλος βέβαια φιλοδοξεί να φτιάξει έναν σύγχρονο και
ορθολογικά οργανωμένο στρατό.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ξοδεύουμε τα λεφτά με κλειστά τα μάτια. Κι
αυτό γιατί οι αμυντικές επιλογές δεν έχουν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο
ουσιαστικής συζήτησης στην ελληνική κοινωνία. Με το πρόσχημα της διασφάλισης
των κρατικών απορρήτων και υπό τη δαμόκλειο σπάθη της μειοδοσίας καταλήξαμε να
είναι σήμερα το στράτευμα το πιο συντηρητικό κομμάτι του κρατικού μηχανισμού.
Για μια χώρα όπως η Ελλάδα όμως, με τους κινδύνους που αντιμετωπίζει, το
ζητούμενο θα έπρεπε να είναι ακριβώς το αντίθετο: ένας στρατός δηλαδή
σύγχρονος, καινοτόμος και τεχνολογικά πρωτοπόρος. Ο κόμπος για μια ακόμα φορά
έφτασε στο χτένι λόγω των οικονομικών. Το τελευταίο αίτημα για τα Γιουροφάιτερ
ανεβάζει τον αμυντικό προϋπολογισμό σε δυσβάστακτα ύψη. Το οικονομικό
επιτελείο της κυβέρνησης λοιπόν βάζει βέτο: ή αεροπλάνα ή ανάπτυξη φέρεται να
λέει. Το ποιος έχει δίκιο δεν μπορεί να το ξέρει ο απλός πολίτης. Μπορεί όμως
να απαιτήσει πριν ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις να υπάρξει δημόσιος διάλογος.
Αυτός, σε τελευταία ανάλυση, είναι και ο μόνος τρόπος της δημοκρατίας.