Επιμένει κεντροαριστερά…

Έχουν δίκιο ή άδικο κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όταν επικρίνουν τον Πρωθυπουργό
Κώστα Σημίτη πως «τον τελευταίο καιρό οδηγεί το κόμμα σε έναν διαχειριστικό
μηχανισμό, μακριά από τις αρχές της ιδρυτικής του διακήρυξης»;

Και πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η άποψη που επικρατεί ότι «πάει να
δημιουργήσει μια νέα ηγετική ομάδα στο ΠΑΣΟΚ, προσκαλώντας μέχρι και…ρετάλια
στο κόμμα»;

Οι παλιοί και μόνιμοι φίλοι του Κώστα Σημίτη διασκεδάζουν με τέτοιες απόψεις:
«Εδώ ο άνθρωπος ακόμα και στις διακοπές του δεν αλλάζει το δωμάτιο όταν πάει
στη Σίφνο με τη γυναίκα του… Ο Σημίτης δεν άλλαξε».

Στο βιογραφικό σημείωμα του Πρωθυπουργού αναφέρεται ότι «οι απόψεις του για
την ευρωπαϊκή πολιτική έχουν αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων στην Ελλάδα και
το εξωτερικό και έχουν συμβάλει στον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής του
Κινήματος και τις γενικότερες κατευθύνσεις του».

Ποιος είναι αυτός ο επαναπροσδιορισμός και πότε έγινε;

Στενός συνεργάτης του κ. Κ. Σημίτη επισημαίνει ότι «ο Πρωθυπουργός είχε πάντα
έναν σταθερό πυρήνα ιδεών και απόψεων από το 1965, όταν συνίδρυσε με φίλους
του τον Όμιλο Παπαναστασίου, στα πλαίσια της Κεντροαριστεράς».

Από τότε, και πολύ περισσότερο από το ’74 και μετά ­ προσθέτει η ίδια πηγή ­
«ο Κώστας Σημίτης είχε ένα δικό του πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα, που του
προσέδιδε και μια ιδιαίτερη πολιτική φυσιογνωμία. Γεγονός που εκμεταλλεύονταν
ορισμένοι, οι οποίοι τον αποκαλούσαν σοσιαλδημοκράτη, λες κι αυτό ήταν
ρετσινιά. Αυτή όμως η διαφορετικότητά του ήταν και η δύναμή του, αυτή που τον
έφερε στην πρωθυπουργία και στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ».

Ο Πρωθυπουργός ακόμα και από τα χρόνια της συμμετοχής του, επί δικτατορίας,
στο ΠΑΚ, πίστευε σε ένα κομματικό μοντέλο, που θα πλησίαζε σε δομές και θέσεις
τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης.

Είχε κάνει από νωρίς την εκτίμηση ότι η ενταξιακή πορεία της Ελλάδας στην ΕΟΚ
και αργότερα η πορεία της χώρας μέσα στην Ε.Ε. θα άλλαζε άρδην το κοινωνικό
τοπίο. Σε έναν τόπο, λοιπόν, ο οποίος μπορεί να φιλοξενεί 12.000.000 τουρίστες
αλλά και 1.000.000 μετανάστες, και το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι αρκετά
υψηλό, δεν υπάρχει άλλη λύση ­ πιστεύει ­ για ένα κόμμα, από το είναι
πολυσυλλεκτικό και σοσιαλδημοκρατικό κατά βάση.

Όσοι συνομιλούν με τον Πρωθυπουργό γνωρίζουν ότι ο Κώστας Σημίτης αναγνωρίζει
πως η Ελλάδα του 2001 συνεχίζει να αντιμετωπίζει μεγάλη ανεργία αλλά και
οικονομικά προβλήματα σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού της. Ωστόσο, πιστεύει
πως χρειάζεται ένα «δεύτερο κύμα εκσυγχρονισμού».

Στην κριτική που τού ασκούν ακόμα και μέλη του Ε.Γ., ότι έχει μετατοπίσει προς
μια συντηρητική κατεύθυνση το ΠΑΣΟΚ, ο ίδιος επιμένει ότι «οι θέσεις μου για
τον δημοκρατικό σοσιαλισμό παραμένουν αναλλοίωτες».

«Για μας, για το ΠΑΣΟΚ ­ πιστεύει ­ από την πρώτη στιγμή που δημιουργηθήκαμε,
οι αναζητήσεις μας ήταν προς νέους δρόμους. Το ΠΑΣΟΚ δεν έμεινε δέσμιο
ιδεολογικών αγκυλώσεων και δογματισμών που ταλάνισαν και ακύρωσαν άλλες
δυνάμεις της Αριστεράς».

Ιστορικά, ο Κώστας Σημίτης δεν βρέθηκε ποτέ στη «μία ή στην άλλη άκρη του
ΠΑΣΟΚ». Στα πρώτα μάλιστα χρόνια του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου,
συγκρούστηκε και με παλιούς του «αριστερούς συντρόφους» της Δημοκρατικής
Άμυνας και του ΠΑΚ (διαγραφές του ’75 και του ΄76), αλλά και με «κεντρώους –
παλαιοκομματικούς», π.χ. με τον Μένιο Κουτσόγιωργα.

Το 1979 ήταν, ούτως ή άλλως, ένας σταθμός στην κομματική του καριέρα. Παρά το
ότι ήταν το σημαντικότερο στέλεχος που όργωσε την Ελλάδα την περίοδο 1976-79,
σηκώνοντας το βάρος της ενημέρωσης του ελληνικού λαού όσον αφορά τη θέση του
ΠΑΣΟΚ για «ειδική σχέση με την ΕΟΚ», κατηγορήθηκε για «σοσιαλδημοκρατικές και
δεξιές απόψεις» από το Ε.Γ., όταν θεωρήθηκε ο υπεύθυνος της αφίσας με το
σύνθημα για «την Ευρώπη των λαών».

Ωστόσο, ο Ανδρέας Παπανδρέου γι’ αυτές του «τις μετριοπαθείς» ­ «συντηρητικές»
κατά ορισμένους ­ απόψεις του για την οικονομία, την περίοδο ’85-87, τον όρισε
υπουργό Εθνικής Οικονομίας.

«Επομένως, ο Σημίτης δεν άλλαξε τώρα την πολιτική του ή οδηγεί σε συντηρητική
στροφή το ΠΑΣΟΚ. Πάντα είχε μια μετρημένη σοσιαλδημοκρατική άποψη, την οποία
ποτέ δεν έκρυψε», επισημαίνουν οι περισσότεροι από τους παλιούς του φίλους.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός όταν αναφέρεται σε τέτοια ζητήματα παρατηρεί: «Στην
απορία αν μπορεί ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στην εποχή της παγκοσμιοποίησης να
γίνει πράξη, η απάντηση είναι γνωστή και απλή. Ο σοσιαλισμός είναι μια
διαδικασία που δεν έχει λήξη. Βελτιώνεις συνεχώς το σήμερα για να απαντάς όλο
και πιο αποτελεσματικά σε νέα και παλιά προβλήματα».

Ορισμένα από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ επικρίνουν τον Κώστα Σημίτη ότι
επιδιώκει να κάνει μια διεύρυνση, που θα τον βοηθήσει σε αλλαγή της ηγετικής
ομάδας και του προσανατολισμού του κόμματος.

«Είναι δυνατόν να μιλάμε για άνοιγμα με τον παραλίγο αρχηγό της Ν.Δ., τον
Γιώργο Σουφλιά από τη μια πλευρά ή με τη Μαρία Δαμανάκη από την άλλη;»,
αναρωτιούνται.

Ο Πρωθυπουργός, ωστόσο, εκτιμά ότι «οδηγούμαστε σε μια πολύπλοκη
πραγματικότητα». Οι νέες συνθήκες απαιτούν ­ πιστεύει ­ κατάλληλα ανοίγματα.
«Δεν πρέπει να αφήσουμε χώρο στη μιζέρια, στην προσωποποίηση των αντιθέσεων.
Δεν δέχομαι ταμπέλες από κανέναν».

Ασφαλώς, ένα ζήτημα που… ενοχλεί ορισμένους, είναι ότι δεν περίμεναν πως ο
Κώστας Σημίτης θα παρέμενε Πρωθυπουργός περισσότερο από πέντε χρόνια.

Ωστόσο, και πέραν του ότι κατηγορήθηκε για «τα Ίμια, την υπόθεση Οτζαλάν, τους
βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, την οικονομική περιθωριοποίηση κοινωνικών
στρωμάτων» ή θεωρήθηκε «άτολμος και αναποφάσιστος Πρωθυπουργός», ο Κώστας
Σημίτης κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μια σταθερή και χωρίς εκπλήξεις πορεία.

Βεβαίως, οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι «το έχει
παρατραβήξει… σοσιαλδημοκρατικά».

Ξεχνούν όμως ότι το ΠΑΣΟΚ έγινε μέλος, πριν από δέκα χρόνια, του κλαμπ των
σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς επί Ανδρέα Παπανδρέου,
χωρίς ­ τότε ­ να αντιδράσουν…