ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα φύσημα όλοι μας

Πρώτη ημέρα της άνοιξης χθες.

Ελύτης τής πρέπει αυτής της συμβολικής, στην καρδιά μας, ημέρας. Που
προάγγελός της είχαν γίνει, πολύ πριν, τα άσπρα μυρωδάτα ανθάκια της
νεραντζιάς στους δρόμους. Σκέφτεσαι «ένα φύσημα όλοι μας και η φύση μήτε που
σαλεύει» και σκέφτεσαι «Τεμπερόριζες κι αγριομαντιλίδες, άπραγα κοριτσάκια της
βροχής δεξιά της άνοιξης» και σκέφτεσαι πάλι ότι «όποιος μπορεί και φορτίζει
την ερημιά έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του»…

Η δική μου άνοιξη μπήκε στο σπίτι με το γνώριμο, χρόνια τώρα, μπουκέτο με
ανεμώνες ­ φέτος είχε μαζί και φρέζες. Μπήκε με την αρματωσιά του χρόνου που
είναι δικός σου, ολόδικός σου, κι ας απομακρύνεται στο ημερολόγιο. Είναι δικός
σου γιατί τον έθρεψες με ψωμί και λάδι και τον πότισες ανθόνερο ανακατεμένο με
αρμυρό θαλασσόνερο να ‘ρθει να δέσει, να μην φοβάται τίποτα.

Έβαλα το μπουκέτο στο νερό να μη μου μαραθεί. Κι ύστερα αναζήτησα σημαδιακά
πράγματα στα κιτάπια της ιστορίας, να ενώσω το σήμερα με το χθες. Σαν σήμερα,
πρώτη ημέρα της άνοιξης αιώνες πριν, καίγεται στην πυρά ένας «αιρετικός», και
μια άλλη τέτοια ημέρα, έναν αιώνα αργότερα, γεννιέται ο Γιόχαν Σεμπάστιαν
Μπαχ, κι ύστερα, τρεις αιώνες μετά, έχει μόλις ξεκινήσει η ελληνική Επανάσταση
και ο Κολοκοτρώνης πιάνει τους λόφους της Καλαμάτας, κι άλλον ένα αιώνα
αργότερα, ο μαύρος ηγέτης Μάρτιν Λούθερ Κινγκ μπαίνει επικεφαλής μιας
ιστορικής πορείας από τη Σελμα στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα.

Μόλις χθες έμαθα ότι η ίδια ημέρα ορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου. Δεν έχω
τίποτα με τον ύπνο ­ το αντίθετο. Απλώς, χρειάζεται να ξυπνάμε πότε πότε…