Επιτέλους. Η κάθαρση ολοκληρώθηκε

Να λοιπόν που άλλη μια εθνική υπόθεση ολοκληρώθηκε. Η περιβόητη κάθαρση του
εθνικού και πολιτικού βίου, που ξεκίνησε ένα φθινοπωρινό απόγευμα του 1988,
ολοκληρώθηκε την περασμένη εβδομάδα. Η αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη αποφάνθηκε
ότι αρκούν δώδεκα χρόνια κάθειρξης ώστε να σωφρονιστεί ο μεγαλύτερος απατεώνας
της νεώτερης ιστορίας μας και τον απέδωσε και πάλι ελεύθερο στην ελληνική
κοινωνία! Ο άνθρωπος που κόντεψε να τινάξει στον αέρα ολόκληρο το πολιτικό
σύστημα της χώρας, που με τη δράση του μόλυνε όλους τους χώρους από τους
οποίους πέρασε, από τις τράπεζες και τον αθλητισμό μέχρι τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης και από τις γεωργικές καλλιέργειες μέχρι τα δημόσια έργα, είναι
ελεύθερος να αρχίσει τη δραστηριότητά του από εκεί που τη σταμάτησε, εκείνο το
απόγευμα που έφευγε κυνηγημένος από θεούς και ανθρώπους. Βλέπετε, δεν έφταναν
τα όσα είχε κάνει, έπρεπε να ταλαιπωρήσει τη χώρα και με τη φυγή του…

Ασφαλώς η Δημοκρατία μπορεί και να συγχωρεί και να αντέχει, όταν λειτουργεί
σωστά, πολλούς Κοσκωτάδες. Η Δικαιοσύνη όμως, η ίδια που τον έστειλε στη
φυλακή, δεν μπορεί να είναι ούτε τόσο τυφλή, ούτε τόσο επιεικής, ώστε να μη
διακρίνει ότι ελευθερώνοντάς τον, πριν εκτίσει το σύνολο της ποινής του,
αναιρεί ακριβώς τον λόγο της ύπαρξής της: συγχωρεί τους ασυγχώρητους και
ενθαρρύνει τους επίδοξους μιμητές τους. Και αν αληθεύουν τα όσα κατά καιρούς
έχουν υποστηριχθεί, ότι ο εν λόγω κύριος έχει γερό κομπόδεμα από την
εγκληματική δράση του, τότε το μήνυμα ποιο είναι; Ότι αφού κλέψεις κάμποσα
δισεκατομμύρια, υφίστασαι και μια ψιλοταλαιπωρία 12 χρόνων στη φυλακή (μην
ξεχνάμε ότι και τις εξόδους του είχε και την προνομιακή μεταχείρισή του στις
φυλακές Κορυδαλλού και όχι Κερκύρας ή αλλού…) και κατόπιν είσαι ελεύθερος να
τα χαρείς;

Δεν παίζει κανένα ρόλο για τη Δικαιοσύνη ότι η πολλαπλή εγκληματική δράση τού
συγκεκριμένου κυρίου συντάραξε το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, απείλησε
θεσμούς (μεταξύ τους και αυτόν της Δικαιοσύνης) και παρά λίγο να οδηγήσει σε
εθνικό διχασμό;

Μα τι ήταν ο Κοσκωτάς, θα πουν μερικοί. Ένα πιόνι ήταν, που χρησιμοποιήθηκε
και από ένα μέρος των Θεσμών για να πλήξουν τους υπόλοιπους. Σωστά. Αλλά και
μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος δέχθηκε να παίξει αυτόν τον επικίνδυνο για τη χώρα
ρόλο, αρκεί για να μην τύχει καμίας επιείκειας, καμίας συγγνώμης. Πολύ
περισσότερο, και αυτό βέβαια δεν είναι ευθύνη της Δικαιοσύνης, που τώρα θα
αρχίσει η νέα μυθοποίηση του απατεώνα: η αδηφάγος τηλεοπτική ενημέρωσή μας
πανηγυρίζει για την ελευθέρωση του ανδρός. Ήδη αρχίσαμε να μαθαίνουμε πώς
περνούσε στη φυλακή, τι έτρωγε, πόσα κιλά πήρε ή έχασε, τι σχέδια κατέστρωνε,
πού σκοπεύει να αξιοποιήσει το επιχειρηματικό δαιμόνιό του, πόσο σκληρά
δούλεψε στη φυλακή ώστε οι μέρες του να μετράνε διπλές και να αποφυλακιστεί
νωρίτερα, πόσο του έλειψε ο ήλιος και η θάλασσα, καθώς και πόσο τον αδίκησε η
ελληνική κοινωνία… Έτσι για να τον λυπηθούμε και να τον συγχωρήσουμε και ­
γιατί όχι ­ για να τον θαυμάσουμε. Είναι σίγουρο ότι, αυτές τις μέρες, στον
συγκεκριμένο κύριο τα φώτα της δημοσιότητας θα στραφούν πολύ περισσότερο από
ό,τι σε οποιονδήποτε έντιμο επιχειρηματία, εκλεκτό επιστήμονα ή άξιο πολιτικό.

Ο άνθρωπος που κατά κόρον χρησιμοποίησε τον συγκεκριμένο απατεώνα προκειμένου
να επιβιβαστεί στο τρένο της εξουσίας είπε ­ για άλλο θέμα ­ ότι «σε δέκα
χρόνια κανένας δεν θα θυμάται τίποτα». Φαίνεται ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αλλά
μερικοί πιστεύαμε ή ελπίζαμε ότι στην Αθήνα (σωστότερα: στον Πειραιά) υπάρχουν
δικαστές. Επλανήθημεν πλάνην οικτράν…