Η απογραφή των ωραίων

Δεν προφταίνω να γράψω πολλά σήμερα. Έχω δουλειές. Πρέπει να κάνω γενική
καθαριότητα στο σπίτι. Να σφουγγαρίσω πατώματα. Να καθαρίσω μοκέτες. Να πλύνω
τζάμια. Να γυαλίσω ασημικά. Να βγάλω το καλό το σερβίτσιο. Να αγοράσω κανένα
μπισκοτάκι, τίποτα κέικ, ένα κουλούρι. Κι αφού τα τελειώσω όλα αυτά, να
μαντρωθώ στο σπίτι και να περιμένω.

Γιατί αύριο, 18 Μαρτίου, θα ‘ρθει ο Σπύρος. Θα έρθει, θα καθήσει στον καναπέ
μου, θα βγάλει χαρτί και μολύβι και θα μου κάνει ­ σαν απογραφή ένα πράγμα. Κι
εγώ οφείλω να τον περιμένω. Από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Διότι ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;

Δεν ξέρω. Ούτε κι ο Σπύρος το ξέρει. Για την ώρα. Θα το γνωρίζει όμως μέχρι
Δευτέρα το αργότερο. Θα έχει υπολογίσει με το κομπιουτεράκι του ότι οι
συγκεκριμένοι ωραίοι είναι οι εξής τόσοι.

Προκύπτει και από το διαφημιστικό τρέιλερ: Είμαστε ωραίοι. Σίγουρα. Δεν το
συζητά αυτό η Στατιστική Υπηρεσία. Δεν το διαπραγματεύεται ποσώς. Είμαστε
ωραίοι, πάει και τελείωσε. Έχουμε μακριά πόδια, τέλεια χαρακτηριστικά και
αδαμάντινο χαρακτήρα. Κουκλιά είμαστε. Μια χώρα – Μπάρμπι.

Προσωπικά, δεν αισθάνομαι ωραία. Χάλια αισθάνομαι. Χάλια, πτώμα. Δεν μπορώ να
πάρω τα πόδια μου. Για να πάω από το μπάνιο στην κουζίνα, κάνω σύσκεψη κορυφής
με τον εαυτό μου. Οχτώ βήματα είναι αυτά. Πώς τα διανύεις έτσι ­ ελαφρά τη
καρδία; Πώς το σούρνεις το τσόκαρο; Κι άντε και το έσουρες. Άντε κι έφτασες.
Έγινε τίποτα; Κέρδισες κάτι; Πήγες από μπάνιο σε κουζίνα κι αυτό σε βελτίωσε
ως άτομο;

Όχι, δεν αισθάνομαι καθόλου ωραία. Αλλά αυτό δεν θα το πω στον Σπύρο. Έτσι κι
αλλιώς, δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να του πω. Γι’ αυτό, το αφήνω
φλου. Και με το που θα χτυπήσει το κουδούνι μου, του τα ξερνάω όλα κι είμαι
μέσα.

Ποια είμαι; Τι δουλειά κάνω; Πόσα βγάζω το μήνα; Σ’ αυτό το σπίτι που ήρθανε
(πέτρα να μη ραγίσει) πόσοι άλλοι «ωραίοι» μένουν; Ποιοι είναι; Από πού
κρατάει η σκούφια τους; Πόσων χρόνων είμαστε ο κάθε ωραίος χωριστά ­ κι άμα
θέλουν τους το βγάζω και σε άθροισμα. Σπίτι δικό μας ή μένουμε στο νοίκι; Πόσο
το πληρώνουμε; Πόσο καιρό κατοικούμε εδώ; Τι σπουδές έχω κάνει; Έχω χόμπι να
μαζεύω γραμματόσημα; Το μαλλί μου είναι φυσικό ή το έχω φωτίσει μια ιδέα; Πότε
ερωτεύτηκα τελευταία φορά; Ο τύπος μού βγήκε της προκοπής ή εντελώς καθοίκι;
Ποια τα όνειρά μου για το μέλλον; Ποιες οι διαψεύσεις από το παρελθόν; Τι με
εξοργίζει, τι με εξοντώνει, τι με εξουθενώνει; Τι έχω που δεν το θέλω; Τι θέλω
που δεν το έχω; Το τζιν που φοράω το πήρα σε εκπτώσεις ή μου στοίχισε ο κούκος
αηδόνι;

Όλα. Όλα θα τα πω στον Σπύρο! Θα τον βάλω κάτω και θα του αλλάξω τα φώτα.
Διότι προσωπικά, την όλη υπόθεση, δεν την έχω εισπράξει ως απογραφή. Ως
ψυχοθεραπεία την έχω εισπράξει.

Ότι θα έρθει αυτός ο χαμογελαστός άνθρωπος. Θα με ακούσει προσεκτικά, με
τρυφερότητα και κατανόηση. Κι εγώ έχω όλο το περιθώριο να του γανώσω το
κέρατο. Να του ανοίξω την καρδιά μου, να βάλω τα κλάματα, να μουλιάσω τρία
πακέτα χαρτομάντιλα. Όλα! Όλα θα του τα πω!

Θα σου ξεχάσω εγώ, Σπύρο μου, ότι πρώτη μέρα στο σχολείο η μαμά μου ήταν
άρρωστη και με πήγε ­ πρώτη μέρα, μιλάμε ­ μια γειτόνισσα; Θα σου το καταπιώ
εγώ αυτό το παιδικό το τραύμα; Θα το αφήνω να με δηλητηριάζει ισοβίως; Δεν θα
το βγάλω από μέσα μου; Αν δεν το πω σε σένα, σε ποιον θα το πω;

Αν δεν σου πω ότι έχω πρόβλημα που το παιδί δεν πίνει γάλα και του λείπει
ασβέστιο, σε ποιον θα ανοίξω την καρδιά μου; Σε σένα βασίζομαι πια. Σε σένα
και στη Στατιστική Υπηρεσία να αλλάξει τη ζωή μου!

Δεν ξέρω. Πες με ηλίθια, αλλά εγώ έχω επενδύσει πολλά στην αυριανή μέρα. Το
νιώθω. Το διαισθάνομαι. Αυτή η απογραφή θα μου λύσει όλα τα προβλήματα. Θα μου
φέρει χαρά, υγεία, ευημερία, ψυχική ισορροπία, πνευματική γαλήνη. Όταν φύγει ο
Σπύρος, θα πάω στον καθρέφτη θα κοιταχτώ καλά καλά και θα μου πω:

­ Τελικά, είσαι Ωραία! Όχι, πέρα από πλάκα, είσαι πολύ Ωραία.

Κάνεις μπαμ. Σε βλέπουν και φρενάρουνε και σταματούν τα τραμ. Μπράβο, κούκλα
μου! Μπράβο σου και μαγκιά σου!

Έτσι είναι! Θα την τιμήσω εγώ την ­ εγκύκλιο να το πω; ­ που μου έστειλε η
δήμαρχος της περιοχής μου. «Βρέξει, χιονίσει», λέει, «να μείνετε σπίτια σας.
Σπίτια σας να απογραφείτε». Κι αν έχει μια λιακαδίτσα υπέροχη, να την κάνετε
γαργάρα. Ούτε περίπατοι ούτε βόλτες στην παραλία ούτε χαρά Θεού κι αηδίες.
Μέσα. Στο μαντρί. Θα περιμένω λοιπόν. Θα περιμένω τον Σπύρο. Τον συγκεκριμένο
Σπύρο.

Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην έρθει ο Σπύρος. Υπάρχει το ενδεχόμενο
όλοι οι κλέφτες στον ντουνιά να έχουν ανοίξει φάμπρικα. Να κάνουν Λαμπρή πριν
την ώρα τους. Να πάρουν από ένα ντοσιέ κι ένα στιλό, να εισβάλουν στα σπίτια
μας, ότι και καλά είναι της Στατιστικής Υπηρεσίας και να μη μας αφήσουν ούτε
κουρτινόξυλο.

Να εξηγούμαστε. Εγώ, αν δεν δω από τη θυροτηλεόραση τον Σπύρο, πόρτα δεν
ανοίγω. Δεν την ανοίγω με τίποτα.

Γιατί ωραίοι είμαστε. Ηλίθιοι δεν είμαστε!