Ηannibal προ των πυλών

Μπορεί ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός (ή άλλη ελληνική ομάδα) να μοιάσει στη
Μάντσεστερ; Θεωρητικά, και με πρόσφατο το άδικο για τους γηπεδούχους ισόπαλο
αποτέλεσμα της Τετάρτης, κάποιος βιαστικός θα απαντούσε ναι. Είναι, όμως, έτσι
τα πράγματα;

Το ερώτημα μπορεί να αντιστραφεί και μάλιστα να προσαρμοσθεί στη σύγχρονη
ελληνική πραγματικότητα. Μπορεί η Ελλάδα να γίνει Αγγλία; Μπορεί κάποιος
Άγγλος υφυπουργός να καλέσει σε μυστικό δείπνο τον Μπλερ και να συζητήσουν την
ανανέωση των Εργατικών; Μπορεί ο αντιπαθής φιλο-ΝΑΤΟϊστής υπουργός Εξωτερικών
να αποκαλεί «ρετάλια» τους πολιτικούς του αντιπάλους; Μπορεί μια κεντρική
τράπεζα να μην αποδεσμεύει κάποιο ποσό, για να μεταβεί ένα παιδάκι για
εγχείρηση στο εξωτερικό; Αυτονόητες οι απαντήσεις.

Εγκλωβισμένη στον δικό της ιστό της αράχνης, η χώρα μας ακροβατεί χωρίς δίχτυ
ασφαλείας. Ο «Hannibal» προ των πυλών. Αντίπαλος με τον Τσιτσάνη, τον Ελύτη
και τον Λύτρα. Ναι, εδώ μπορούμε να βγούμε νικητές, και θα βγούμε. Σ’ αυτόν
τον αγώνα δεν υπάρχει ισοπαλία, υπάρχει μόνο νίκη και αυτή μας ανήκει.

Το ποδόσφαιρο είναι σαν την ομορφιά της γυναίκας. Ομορφιά που χαρίζει η φύση
και ομορφιά που ξεπηδάει από την προσωπικότητα. Η πρώτη είναι δώρο Θεού, ενώ η
δεύτερη θεωρείται αποτέλεσμα παιδείας, καλλιέργειας και συστηματικής προσπάθειας.

Ο άνδρας (τις περισσότερες φορές…) διαλέγει τη γυναίκα που του αξίζει, όπως
επιλέγει και το ποδόσφαιρο που θέλει να παρακολουθήσει.

Δεν μπορεί να θέλεις να απολαύσεις ένα καλό ψάρι και να το συνοδεύσεις με
μπίρα. Είναι σαν να δεις τον Άντονι Χόπκινς στον «Hannibal» και μετά να πας
για φαΐ στην κρεαταγορά…