Δημότης Παρισίων…

Το πρόβλημα της παράταξης αυτής είναι ότι αποκλείει (στα λόγια τουλάχιστον)
συνεργασία για τον δεύτερο γύρο. Ενώ Πράσινοι, Κομμουνιστές και Σοσιαλιστές
έχουν δεσμευτεί ότι θα υποστηρίξουν τον υποψήφιο που θα πλειοψηφήσει στον
πρώτο γύρο (της Κυριακής που μας έρχεται), οι «δεξιοί» αποκλείουν ανάλογη
συνεργασία.

Με το αιτιολογικό ότι ο μεν Τιμπερί έχει «κηλιδωθεί» από σκάνδαλα (κυρίως μέσω
της γυναίκας του), ενώ η Παναγιέ, πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Σιράκ ­ με τον
τελευταίο ως πρωθυπουργό ­ και μετέπειτα πρέσβειρα της χώρας της στην Ουνέσκο,
δεν έχει το ίδιο πολιτικό βάρος με τον Σεγκέν, που υπήρξε διάδοχος του ίδιου
του Σιράκ στην προεδρία του RPR, όταν ο τελευταίος έγινε πρόεδρος της
Δημοκρατίας.

Η τηλεοπτική αναμέτρηση, πριν από μια βδομάδα, του σοσιαλιστή υποψηφίου με τον
Σεγκέν (το γιατί οι άλλοι δύο της ίδιας παράταξης αποκλείστηκαν έδωσε λαβή για
πολυποίκιλα σχόλια στον Τύπο) δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού οι
δύο «κύριοι» αντίπαλοι περιορίστηκαν στο να καθησυχάσουν τους Παρισινούς
δημότες σε ό,τι αφορά την ασφάλειά τους.

Ωσάν το υπ’ αριθμ. ένα πρόβλημα του Παρισιού να ήταν η εγκληματικότητα. Που
δεν είναι. Η εγκληματικότητα ανθεί στην περιφέρεια, στις πόλεις δορυφόρους,
που εκλέγουν τους δικούς τους δημοτικούς άρχοντες.

Ωστόσο στη Γαλλία η πρωτεύουσα, λόγω παρελθόντος, λειτουργεί ως άξονας
αναφοράς. Είναι το πιο «συγκεντρωτικό» κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πουθενά
αλλού στην Ευρώπη η εξουσία δεν είναι τόσο συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα,
εκτός ίσως από την Ελλάδα, που μορφοποιήθηκε πάνω στα πρότυπα του
«ναπολεόντειου» κράτους.

Γι’ αυτό και το εκλογικό αποτέλεσμα της ερχόμενης Κυριακής στο Παρίσι θα
παίξει καταλυτικό ρόλο για τον δεύτερο γύρο και στην υπόλοιπη Γαλλία, ενώ
υπάρχουν πόλεις πιο σημαντικές, από οικονομική άποψη, όπως η Λιλ, η Λυών, η
Μασσαλία και άλλες, το Παρίσι είναι αυτό που «δίνει το λα», στην πολιτική.

Γιατί εκεί αποκεφαλίστηκε ο πρώτος βασιλιάς στην πρόσφατη ιστορία της Δύσης,
γιατί εκεί έγινε η πιο σημαντική αγροτική επανάσταση το 1848, γιατί εκεί το
1871 έγινε η Κομμούνα, γιατί εκεί πρωτοστασίασαν οι στρατιώτες στον πόλεμο του
1914-1918, γιατί, τέλος, εκεί στον αιώνα μας (δηλαδή σ’ αυτόν που μόλις
πέρασε) το κίνημα της αμφισβήτησης εκφράστηκε μέσω του Μάη του 1968, πριν
περάσει στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο.

Άρα οι εκλογές της επόμενης Κυριακής προδικάζουν τις προεδρικές και τις
βουλευτικές εκλογές του 2002. Και, γενικότερα, το κλίμα που θα επικρατήσει
στις ελάχιστες χώρες που εξακολουθούν να μη θέλουν να είναι των ΗΠΑ οι
υποτακτικοί.