«Σκοτάδι» όταν έφυγαν οι κάμερες

Και σαν έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας το σκοτάδι στον καταυλισμό των
σεισμοπλήκτων στη Μεταμόρφωση έγινε πιο πηχτό. Όλοι εκείνοι που πέρασαν από το
μικρό σπιτάκι της τραγικής οικογένειας Πολυκανδριώτη, χάθηκαν.

Ελπίζει ο μικρός Τζαννής και παρά τα κινητικά του προβλήματα επιμένει να κάνει βόλτες με το ποδήλατό του.Του χρόνου θα πάει στο Γυμνάσιο. Είναι καλός μαθητής και όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει πιλότος

Και ο Τζαννής ­ το εννιάχρονο αγόρι που είχε βγει ζωντανό μεν αλλά με
κατεστραμμένα τα πόδια του από τα ερείπα του σπιτιού του στον καταστροφικό
σεισμό του 1999, ο πατέρας του δεν τα είχε καταφέρει ­ ενάμιση χρόνο μετά όπου
σταθεί και όπου βρεθεί κατηγορεί όλους αυτούς που έσπευσαν να φωτογραφηθούν
μαζί του για τις ανάγκες της δημόσιας εικόνας τους και στη συνέχεια τούς
ξέχασαν. Τώρα αυτός, η μητέρα του και οι δύο αδελφές του προσπαθούν να
βολευτούν στα 25 τετραγωνικά μέτρα του λυόμενου και να ψάχνουν τρόπο και
ανθρώπους να τους βοηθήσουν να αποκτήσουν στέγη.

Και να ήταν μόνο το σπίτι!

Έναςφυσιοθεραπευτής τού κάνει δωεράν κινησιοθεραπεία. Έτσι, από φιλότιμο. Αν
κουραστεί, ο Τζαννής θα πρέπει να αντιμετωπίσει την κατάσταση μόνος του. Και
χρήματα δεν υπάρχουν… Τους λείπει και ο πατέρας τους. Και η μάνα τους η
κυρία Χρηστάλλα να προσπαθεί να μοιράσει τη ζωή της στη δουλειά (ευτυχώς
υπάρχει και αυτή), στην ιδιαιτερότητα του Τζαννή, στη μικρή Κωνσταντίνα που
δεν βλέπει τον πατέρα της. «Τουλάχιστον αν είχαμε ένα σπίτι…», λένε.

Το αίτημά του είχε την ευκαιρία, την περασμένη Παρασκευή, να το θέσει και στον
Αρχιεπίσκοπο ο οποίος επισκέφθηκε τον καταυλισμό, αυτήν τη φορά χωρίς
τηλεοράσεις. Ο Τζαννής έπαιζε με το ποδήλατό του. Όταν τον είδε, τον
υποδέχθηκε στο λυόμενο με αμηχανία. Στη συνέχεια όμως προσπάθησε να δώσει να
«καταλάβει και ο μακαριώτατος πως όλοι τους ξέχασαν όταν σταμάτησαν να δείχουν
εικόνες τα κανάλια».

Η πρώτη ερώτηση του κ. Χριστόδουλου ήταν για την υγεία του παιδιού. Ο Τζαννής
απάντησε πως είναι καλύτερα και πως περιμένει με αγωνία το Πάσχα για να κάνει
μια ακόμη επέμβαση στο πόδι του. Όμως, όπως είπε, το πρόβλημα γι’ αυτόν, τη
μητέρα του και τις δύο αδελφές του είναι να βρεθεί ένας τρόπος να φύγει από
τον καταυλισμό. «Ένα σπίτι, να μας δώσουν ένα σπίτι, δύο είχαμε και έπεσαν»,
είπε ο Τζαννής. Η αδελφή του η Ειρήνη, δύο χρόνια μεγαλύτερή του, έκανε το
αίτημα πιο συγκεκριμένο: Η Εκκλησία δεν μπορεί να μας βοηθήσει σ’ αυτό;». «Αμ
δε, πώς δεν μπορεί να βοηθήσει», απάντησε ο κ. Χριστόδουλος, ο οποίος
προσπάθησε να δώσει να καταλάβουν τα παιδιά πως το πρόβλημα είναι γενικότερο
και πως η Εκκλησία θα κάνει τις ανάλογες παρεμβάσεις. Τα παιδιά επέμεναν τι θα
γίνει με το σπίτι και προσπάθησαν να εξηγήσουν γιατί επιμένουν μόνο σ’ αυτό.
«Η ζωή εδώ δεν είναι καλή. Δεν περνάμε καλά. Δεν υπάρχει χώρος να κινηθούμε»,
επέμενε η Ειρήνη. Και όταν ο κ. Χριστόδουλος είπε ότι και αυτός παλιά όταν
ήταν φοιτητής έμενε σε λυόμενα, τα παιδιά τού εξήγησαν πως δεν είναι το ίδιο.
Και πως ακόμη οι περισσότεροι που ζουν εκεί είναι αλλοδαποί και αυτό είναι ένα
πρόσθετο πρόβλημα.

«Τα άλλα παιδιά έχουν μπαμπά, μαμά, παππούδες, εμείς όμως μία μάνα. Και μένα μού λείπει ένα πόδι, ενώ και το άλλο δεν είναι καλά. Δεν θέλουμε να περάσουμε τη ζωή μας σε κλουβιά», λέει ο Τζαννής

Πρόβλημα είναι ακόμη και η βροχή. «Δεν αντέχουμε να την ακούμε στη στέγη»,
είπαν. «Ε, αυτό είναι ρομαντικό», απάντησε ο Αρχιεπίσκοπος. «Ναι, αλλά εμείς
έχουμε βαρεθεί αυτόν τον θόρυβο», ανταπάντησαν και η συζήτηση έκλεισε εκεί.

Ο Αρχιεπίσκοπος συνέστησε υπομονή «υπάρχουν και χειρότερα», είπε («όλοι αυτό
μας λένε όταν θέλουν να μας αποφύγουν», λέει ο Τζαννής) και έφυγε από το σπίτι
των 25 τετραγωνικών μέτρων στο οποίο στοιβάζονται τέσσερα άτομα. Προηγουμένως
είχε κάνει δώρο στα παιδιά μια εγκυκλοπαίδεια και γουόκμαν (είναι Sony, αλλά
δεν σώνει είπε χαμογελώντας ). Γέλασαν και τα παιδιά. Την ώρα εκείνη έξω από
το λυόμενο της οικογένειας Πολυκαδριώτη είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες άτομα για
να δουν τον κ. Χριστόδουλο και να μιλήσουν μαζί του. Δεν ήταν λίγοι και
εκείνοι που περίμεναν να τους δείξει η τηλεόραση και εκείνοι που πήγαν επί
τούτου να τα πουν, γιατί «όλοι τους ξέχασαν». Κανάλια δεν υπήρχαν και έτσι τα
είπαν μεταξύ τους και πήγαν για ύπνο.

Πάντως, ο Τζαννής και οι αδελφές του περιμένουν να τους επισκεφθεί και πάλι ο
Αρχιεπίσκοπος. Τους το υποσχέθηκε. Οι συνεργάτες του επιμένουν ότι «η επίσκεψη
θα γίνει και ότι ήδη η Εκκλησία εξετάζει το ζήτημα των ανθρώπων που ζουν στα
λυόμενα. Όλοι μας ενδιαφερόμαμστε για το μέλλον αυτών των παιδιών. Πάντα
υπάρχουν δυνατότητες, αλλά η Εκκλησία δεν είναι Πολιτεία. Κάτι πάντως θα γίνει
μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων», λένε.

«Άμα μεγαλώσω, θα κάνω πολιτικό κόμμα. Λύση θα το ονομάσω»

“Εκείνο τα βράδυ δεν κοιμήθηκα. Στο νου μου έρχονταν τα ερείπια του σπιτιού, ο
πατέρας μου, τα νοσοκομεία. Δυόμισι χρόνια πέρασαν και όλοι μάς ξέχασαν. Καλή
ήταν η επίσκεψη του Χριστόδουλου, όμως όταν έφυγε και έκλεισαν οι πόρτες των
λυομένων, τότε κατάλαβα πως όλα θα είναι ίδια από αύριο”, λέει ο δωδεκάχρονος
Τζαννής και ξεσπάει: “Όλοι με ξέχασαν. Μόλις έσβησαν τα φώτα των τηλεοράσεων
όλοι χάθηκαν. Να είναι καλά ο Περικλής, που έρχεται και μου κάνει
φυσιοθεραπείες δωρεάν. Να’ ναι καλά και η εταιρεία Χρονόπουλοι για το τεχνητό
μέλος του ποδιού μου. Επτά εκατομμύρια κάνει και γω τώρα ψηλώνω και
χρειάζονται συχνές αλλαγές”.

Η αδελφή του φωνάζει. “Άμα μεγαλώσω, θα κάνω πολιτικό κόμμα. Λύση θα το
ονομάσω”. Η επτάχρονη Κωνσταντίνα παίρνει στιλό και χαρτί και γράφει το όνομα
με δύο γιώτα. Όπως και να το γράψει όμως, λύση δεν βλέπει. Γι’ αυτό και η
αδελφή της οργίζεται: “Τόσα λεφτά έχει η Εκκλησία, ας μας δώσει ένα σπίτι”.
Και επαναλαμβάνει το “εγώ θα κάνω κόμμα”. Υπερβάλλει. Το ξέρει και η ίδια. Σε
όσους έθεσε το θέμα του σπιτιού, αν και το είδαν λογικό αίτημα, ταυτόχρονα το
βρήκαν υπερβολικό, “όταν σε όλη τη Δυτική Αθήνα χιλιάδες οικογένειες έχουν
προβλήματα”.

“Εμένα με νοιάζει για όλους. Αλλά το πρόβλημα το δικό μας είναι διαφορετικό.
Τα άλλα παιδιά έχουν μπαμπά, μαμά, παππούδες, γιαγιάδες, εμείς όμως μία μάνα.
Και μένα μου λείπει ένα πόδι, ενώ και το άλλο δεν είναι καλά. Και είμαστε και
τα τρία τα παιδιά ανήλικα. Έχουμε και μεις δικαίωμα στο όνειρο. Δεν είμαστε
κότες για να περάσουμε τη ζωή μας σε κλουβιά”, λέει ο Τζαννής.