ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Θίασο έχουμε, έργο δεν έχουμε…

Αυτό κι αν είναι ειρωνεία… Ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης κατάφερε να
κερδίσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις προβάλλοντας την εικόνα του ικανού
διαχειριστή. Σήμερα όμως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη χειρότερη ίσως κρίση
αξιοπιστίας από το 1996, ακριβώς λόγω της ανικανότητάς της να διαχειριστεί
ακόμη και τα πιο στοιχειώδη προβλήματα της καθημερινότητας. Αυτονόητο λοιπόν
και το ερώτημα: τι και τις πταίει; Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, πίσω από τις
γραφικότητες για περιστέρια και κουρασμένα παλικάρια, μοιάζει να πιστεύουν ότι
απαιτείται “ανανέωση”. “Φύγε εσύ να έρθω εγώ” δηλαδή. Ουδείς ψόγος. Αρκεί
αυτοί που θα έρθουν να είναι σε θέση να τα καταφέρουν καλύτερα. Δυστυχώς, ο
μέσος πολίτης στο κρίσιμο δίλημμα “Βερελής ή Λαλιώτης” το μόνο που μπορεί να
απαντήσει είναι “ευχαριστώ δεν θα πάρω”. Ψευτοδίλημμα με άλλα λόγια. Γιατί
βέβαια στο ΠΑΣΟΚ δεν έχει εμφανιστεί ως σήμερα κάποια εναλλακτική ηγετική
ομάδα που θα μπορούσε να μας πείσει ότι είναι σε θέση να αναλάβει τις τύχες
του κόμματος. Κι όπως είναι γνωστό, στα κόμματα εξωσωματική γονιμοποίηση δεν
χωράει. Αυτός λοιπόν είναι ο θίασος του κ. Σημίτη και με αυτόν θα πρέπει να
παίξει. Αλλά να αρχίσει επιτέλους να παίζει. Γιατί αυτή η κυβέρνηση δίνει
συνήθως την εντύπωση ότι αποτελείται από υπουργούς έκαστος των οποίων
ενεργοποιείται μόνο όταν βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Όταν θα γίνει ­ για
παράδειγμα ­ κριτική για τις προσβάσεις στα Σπάτα, όταν κατακλυστούν τα μέσα
ενημέρωσης από τις εικόνες συνταξιούχων σε ουρές ή όταν ένας ακόμα πολίτης
χάσει τη ζωή του από εγκληματική ενέργεια. Μια κυβέρνηση δηλαδή που ακολουθεί
ασθμαίνουσα την επικαιρότητα χωρίς πρόγραμμα, χωρίς συντονισμό, χωρίς να
μπορεί να προλαβαίνει καταστάσεις.

Στο Μέγαρο Μαξίμου φυσικά έχουν κάθε λόγο να διατείνονται ότι είναι η ομάδα
που δεν τραβάει. Τι άλλο θα μπορούσαν να πουν άλλωστε, ότι φταίει ο
προπονητής; Δεν έχουν καταλάβει όμως ότι, φταίει δεν φταίει, τον προπονητή
αλλάζουν μετά την ήττα.