Διάλειμμα ολίγων λεπτών

­ Τι να το κάνω, καλέ, το περιοδικό; Τόσες τσάντες έχω!

Γύρισε. Η Μαριάνθη, δίπλα της στο περίπτερο της μεγάλης πλατείας. Γειτόνισσες
από μικρά παιδιά. Μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια. Γειτόνισσες
ακόμα. Κοίταζε το αμπαλαρισμένο περιοδικό με την τσάντα-δώρο:

­ Ψωμί δεν έχουμε να φάμε, αλλά από τσάντες είμαι έως εδώ. Μπλε, πράσινες,
καφέ, διαφανείς, δίχρωμες, τρίχρωμες. Τσάντες δώρο. Δεν δίνουνε, μαζί με το
τεύχος, και καμιά σύνταξη του ΟΓΑ. Κύριε Θανάση, μόνο τις γκοφρέτες.

­ Δίνεις γκοφρέτες στα παιδιά σου;

­ Δίνω γκοφρέτες στα παιδιά μου, παράτα μας, ρε Νίνα!

­ Μα η ζάχαρη για τα δόντια τους;

­ Καλύτερα η ζάχαρη για τα δόντια τους, παρά το σάκχαρο και τα νεύρα μου.
Μπρος εγώ – πίσω εκείνα μες στο σπίτι, «μαμά, θέλω γκοφρέτα, γκοφρέτα,
γκοφρέτα». Η ζωή μου μικραίνει, η περιφέρειά μου μεγαλώνει, να ‘χω και την
γκοφρέτα καπάκι, δεν αντέχω. Την παίρνω, τους την μπουκώνω, να τελειώνουμε.

Άρχισε να εξετάζει τις γκοφρέτες μία μία:

­ Κι όχι γκοφρέτα ό,τι να ‘ναι. Η συγκεκριμένη η μάρκα. Αυτή που έχει μέσα
αυτοκόλλητα και συγκεντρώνεις πόντους. Στους εκατό πόντους, σου δίνουν κι
άλμπουμ να τα κολλήσεις. Στους πεντακόσιους, μπαίνεις σε κλήρωση για γκέιμ
μπόι. Στους χίλιους, άλλη κλήρωση με ταξίδι στην Ντίσνεϊλαντ. Από χίλιους και
πάνω, τι να πω; Κλήρωση για Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Βγήκαν έξω από το περίπτερο της μεγάλης πλατείας.

­ Καθόμαστε λίγο στο παγκάκι; Με τσάκισε το παπούτσι…

­ Έχω να κάτσω σε παγκάκι απο το ’82. Που ήταν ο Γιώργος φαντάρος. Θυμάσαι
καλέ; Παλιά καθόμασταν σε παγκάκια…

­ Πολλά κάναμε παλιά…

­ Όχι, δεν λέω για τα πολλά. Για τα λίγα λέω. Τα απλά, τα δεδομένα, τα
αυτονόητα. Βόλτα στη λιακάδα, πασατέμποι, ένα φουλάρι στα μαλλιά. Παγκάκια…
Μικροπράγματα. Όχι που θα τον αλλάζαμε τον κόσμο να τον κάνουμε θερινό.

­ Με τσάκισε το παπούτσι…

­ Τι καλά μαγείρεψες σήμερα;

­ Ούτε καλά ούτε κακά. Τα χτεσινά μαγείρεψα σήμερα. Άντε, μην τα πάρω στο
κρανίο και τα χτεσινά μαγειρέψω κι αύριο.

­ Δηλαδή;

­ Έμεινε κιμάς, θα ρίξω συμπλήρωμα και μια χεριά μακαρόνια…

­ Κιμάς μοσχαρίσιος; Τον ρισκάρεις;

­ Βαρέθηκα, Νίνα. Κι όποιος βαριέται, ρισκάρει. Πήγα στον χασάπη και μου είπε
ότι είναι εγγυημένος αυτός ο κιμάς. Ούτε τρελός ούτε μισότρελος ούτε
μανιοκαταθλιπτικός. Υγιέστατος κιμάς. Προσωπικός φίλος του χασάπη.

­ Ο κιμάς;

­ Κολλητός του. Από παιδιά μαζί αχώριστοι.

­ Έλα, ρε Μαριάνθη…

­ Αυτά μου είπε, αυτά σου λέω. «Πάρ’ τον και θα με θυμηθείς», μου λέει. Τον
πήρα. Τώρα πότε θα τον θυμηθώ; Σε δέκα χρόνια που θα έχουμε βγάλει κέρατα;

­ Εγώ πια δεν ξέρω τι να μαγειρέψω. Όλα, σου λέει, λαχανικά, ψάρια, τα πάντα ­
όλα τίγκα στη ραδιενέργεια.

­ Και δεν έχει και γεύση η ραδιενέργεια. Να τη δοκιμάσεις, να την καταλάβεις
και να τη φτύσεις. Εγκλωβίζεσαι. Στο αλάτι λες, «αλμυρό μού βγήκε». Εδώ τι να
πεις για το μπριάμ; «Ραδιενεργό μού βγήκε;».

­ Αλάτι, πιπέρι, μπαχαρικά, πού να τα βάλω; Τι να τα κάνω; Μάσκα να στρώσουν
οι ρυτίδες; Στο ράφι τα ‘χω. Άθικτα. Κάθονται και με κοιτάνε, κάθομαι και τα
κοιτάζω. Ωραία περνάμε, όχι, δεν έχω παράπονο. Τόσο κάρυ, δάφνη, τόσο
γαρίφαλο, ποιος ο προορισμός τους σε αυτή τη ζωή;

­ Μετά μου λες, τι μαγειρεύω σήμερα. Τι να μαγειρέψω σήμερα; Όλα
απαγορευτήκανε. Έχω την κουζίνα, έχω το μάτι το ηλεκτρικό, έχω την κατσαρόλα,
τι βάζω μέσα; Ρίζες και άγριο μέλι;

­ Αλήθεια, το μυαλό μου σταμάτησε. Ποιος άγιος τρεφόταν με ρίζες και άγριο
μέλι; Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης;

­ Τι λες, βρε Μαριάνθη. Εδώ δεν θυμάμαι πού άφησα το βετέξ των πιάτων, τον
Άγιο Φραγκίσκο θα θυμάμαι;

­ Ωραία είναι εδώ στο παγκάκι…

­ Στις Μπαχάμες είναι καλύτερα…

­ Ορίστε, περνάει κι ένας σκύλος. Πού πας, βρε, πού πας;

­ Στον σκύλο μιλάς;

­ Εδώ μιλάω μόνη μου, στον σκύλο θα κωλώσω; Σε σκύλους μιλάω, σε γάτες μιλάω,
στους τοίχους μιλάω. Κυρίως στους τοίχους. Και στους τέσσερις. Έχω έξοχο
κώδικα επικοινωνίας με τους τέσσερις τοίχους εγώ.

­ Τι ώρα πήγε;

­ Δεν έχω ρολόι.

­ Και τα περιοδικά, όλο τσάντες και τσάντες. Δεν χαρίζουνε και κανένα ρολόι να
κάνουμε τη δουλειά μας. Άντε, φεύγω, άργησα.

­ Αύριο, θα πας περίπτερο;

­ Βέβαια. Θα το ρίξω έξω! Στους επτακόσιους είκοσι πόντους έχω τις γκοφρέτες
ακόμα.

­ Θα συναντηθούμε;

­ Εδώ θα είμαι…

­ Κι εγώ εδώ θα είμαι. Και το παγκάκι εδώ θα είναι…

­ Καλό μεσημέρι, βρε.

­ Ναι, βρε. Αυτό πάλι πού το πας;