Η άγνωστη πτυχή των μεταμοσχεύσεων

Η έλλειψη οργάνωσης είναι μόνο μία από τις αιτίες του μεγάλου προβλήματος
των μεταμοσχεύσεων οργάνων στην Ελλάδα. Αυτό σημειώνει ο κ. Δημήτριος Αλεξίου,
αναπληρωτής καθηγητής της Χειρουργικής Ιατρικής Σχολής Αθηνών, με αφορμή
σχετική έρευνα των «ΝΕΩΝ», και παρατηρεί:

«Υπάρχει και μια άλλη σκοτεινή πλευρά της υπόθεσης που καθόλου δεν θίγετε στο
άρθρο σας. Πρόκειται για την εκπαίδευση του γιατρού στο πεδίο των
μεταμοσχεύσεων. Και εδώ, η Ελλάδα και ειδικά η Ιατρική Σχολή Αθηνών εμφανίζει
εικόνα “που δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη” για να επαναλάβω σημείο από το
κείμενό σας. Θέλω δηλαδή να πω ότι ως Σχολή (α) ενδιαφερθήκαμε μεν να
καλύψουμε το ειδικό αυτό πεδίο και να εκλέξουμε ειδικό καθηγητή και (β)
κατορθώσαμε να πείσουμε την πολιτεία να ιδρύσει ειδική Κλινική Χειρουργικής
Μεταμοσχεύσεως Οργάνων, πράγμα που τελικά έγινε με το Π. Διάταγμα 162/1999
(ΦΕΚ 158-Α’ της 3-8-99), αλλά εν συνεχεία… ξεχάσαμε να υλοποιήσουμε την
απόφαση αυτή της πολιτείας ώστε να λειτουργήσει αυτή η Κλινική ως
Πανεπιστημιακό Μεταμοσχευτικό Κέντρο. Η Κλινική δηλαδή έμεινε στα χαρτιά… Ο
εκλεγείς καθηγητής… ευτυχώς… βρήκε θέση νοσοκομειακού γιατρού (στο ΕΣΥ)
και εργάζεται σε κλινική μεταμοσχεύσεων του ΕΣΥ. Γιατί το Πανεπιστήμιο τον
αξιοποιεί μέχρι σήμερα κατά τρόπο που, κατά τον καθηγητή κ. Γαρδίκα, θυμίζει
“τιτουλάριο επίσκοπο” ή “υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου”.

Πολλοί θα μιλήσουν για “ύποπτα κίνητρα” και για “σκοτεινές δυνάμεις” που
αντιστρατεύονται το Πανεπιστήμιο και άλλα τοιαύτα. Τίποτε από αυτά δεν είναι
ακριβές, πέρα από τις πασίγνωστες στον τόπο μας επαγγελματικές αντιζηλίες, που
όμως εδώ έχουν ως αποτέλεσμα τον μαρασμό της ιδέας των μεταμοσχεύσεων, την
κακή εκπαίδευση των φοιτητών στο αντικείμενο, την έλλειψη ακαδημαϊκού κέντρου
αναφοράς και εκπαιδεύσεως των νέων ιατρών και τη στροφή των ειδικών σε άλλα
πεδία. Τούτο παρά τις προφανείς εκπαιδευτικές ανάγκες της Σχολής και του τόπου
στις μεταμοσχεύσεις. Σημειώνω για όποιον τυχόν ενδιαφέρεται για την “εφαρμογή
των νόμων” στον τόπο, ότι απαιτήθηκαν 4 σελίδες της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως
για μια λεπτομερέστατη περιγραφή του οργανισμού και του εσωτερικού κανονισμού
της, των τηρουμένων βιβλίων, πρωτοκόλλων (!) κ.λπ. λεπτομερειών για τη
λειτουργία μιας Πανεπιστημιακής Κλινικής Μεταμοσχεύσεων. Βεβαίως, διαβάζω στο
τέλος του Διατάγματος ότι ο κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέθεσε “την
δημοσίευση και εκτέλεση του Διατάγματος” εις τον υπουργό Παιδείας. Δεν γνωρίζω
τι έκανε εν συνεχεία ή τι παρέλειψε να κάνει ο κ. υπουργός, παρατηρώ όμως ότι
μέχρι σήμερα η Κλινική εκείνη μένει μόνον “στα χαρτιά”».