ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος θα μου εξηγήσει τι θα μου συμβεί στο μέλλον;

Ευτυχώς, που η κοινωνία μας «γεννάει» κάθε ημέρα, τι λέω, κάθε ώρα, παράξενα
θέματα και γεμίζει η ειδησεογραφία. Τι θα κάναμε χωρίς τα περίεργα σαλάχια;
Χωρίς τη δραπέτευση του κακοποιού, χωρίς το νέο λουκ των στρατιωτών μας, χωρίς
τα διαζύγια των γνωστών και μη καλλιτεχνών, χωρίς το οικογενειακό δράμα των
αλλοδαπών που τους διώχνουν από τη χώρα; Τι θα κάναμε εάν η πεθερά, στο
υπέροχο νησί της Ρόδου, δεν κλεβόταν με τον γαμπρό της; Πόσο θα ασχολούμασταν
με την πολιτική και τους πολιτικούς; Και πώς θα μπορούσαμε άλλωστε; Αφού όλα
βαίνουν καλώς. Γιατί να ανησυχήσουμε για την παιδεία; Τα ξένα πανεπιστήμια θα
έρθουν. Αρκεί οι Ελληνες φοιτητές να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Και
βέβαια να φοιτούν σε παραρτήματα ευρωπαϊκών σχολών. Γιατί και η παιδεία, όπως
και η υγεία, και η οικονομία και η ασφάλεια είναι τομείς που, ασφαλώς, παίζουν
τον ρόλο τους στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Και κάθε νόμος που αντίκειται σ’
αυτήν, στη χώρα μας δεν έχει καμία, μα καμία, ισχύ. Χοντρά-χοντρά αυτό
κατάλαβα τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθώντας τις συζητήσεις για την
αναθεώρηση του Συντάγματος. Κατάλαβα και μερικά ακόμη πιό περίπλοκα. Αλλά τι
σημασία έχει; Κανείς από τους ειδικούς δεν μπορούσε να μου εξηγήσει τι θα μου
συμβεί ακριβώς στο μέλλον. Υποθέσεις κάνουν. Και μάλιστα με μια γλώσσα ­
επιστημονική λένε ­ που με μπερδεύει ακόμη περισσότερο.