30 Ερωτήσεις ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΑΤΑΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Λυκαβηττό, Αθήνα

ΑΓΑΠΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ: Τα παιδιά του

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τη γυναίκα του Ελένη

ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ: Ο εαυτός του

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Τη σεμνότητά του

ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Η κούραση

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Φιλοσοφικά και ό,τι έχει σχέση με τη γλώσσα

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Έντεχνη ελληνική μουσική

Εντατικές πρόβες κάνει αυτή την περίοδο ο Δημήτρης Πιατάς προκειμένου να
ανεβάσει στο θέατρο ­ τους καλοκαιρινούς μήνες ­ τον «Μικρό ήρωα», ενώ ο ίδιος
θα υποδύεται τον… αχόρταγο Σπίθα. Ο Δημήτρης Πιατάς σχεδιάζει την παράσταση
εδώ και δύο χρόνια και αφορμή γι’ αυτή του την απόφαση στάθηκε η συνάντησή του
με τον δημιουργό, συγγραφέα και «πατέρα» του «Μικρού ήρωα» Στέλιο Ανεμοδουρά,
πριν από 21 χρόνια, το 1985.

ΕΡ.: Η μεταφορά του «Μικρού ήρωα» στο θέατρο ήταν όνειρο χρόνων;

ΑΠ.: Όχι μόνο στο θέατρο, αλλά στην Τέχνη ήταν ένα όνειρο
απραγματοποίητο.

ΕΡ.: Πότε σας πέρασε για πρώτη φορά από τον νου;

ΑΠ.: Το 1985 συναντώ τον Στέλιο Ανεμοδουρά και στο πρόσωπό μου
αναγνωρίζει τον Σπίθα. Αυτή ήταν η πρώτη στιγμή γέννησης της ιδέας.

ΕΡ.: Πόσο καιρό το σχεδιάζετε;

ΑΠ.: Εδώ και δύο χρόνια.

ΕΡ.: Μπορεί να χωρέσει όλη η περίοδος της αντίστασης του ελληνικού λαού
μέσα σε μια δίωρη παράσταση;

ΑΠ.: Αποσπασματικά ναι.

ΕΡ.: Τον «Μικρό ήρωα» τον διαβάζατε; Κι αν ναι, γιατί;

ΑΠ.: Το γιατί πρέπει να ρωτήσετε όλη τη γενιά μου.

ΕΡ.: Ο Γιώργος Θαλάσσης, η Κατερίνα και ο… αχόρταγος Σπίθας τι
συμβολίζουν;

ΑΠ.: Την αθωότητα της εφηβείας μας.

ΕΡ.: Τι κοινό έχετε με τον Σπίθα;

ΑΠ.: Τρώμε.

ΕΡ.: Ο Στέλιος Ανεμοδουράς υπήρξε;

ΑΠ.: Ο δημιουργός – συγγραφέας και «πατέρας» του έργου.

ΕΡ.: Πού πιστεύετε ότι θα αντιμετωπίσετε δυσκολίες στο ανέβασμα της
παράστασης;

ΑΠ.: Να βρω αντιστοιχίες του τότε με το σήμερα.

ΕΡ.: Το κλίμα εκείνης της εποχής μπορεί να αποτυπωθεί θεατρικά;

ΑΠ.: Η παράσταση θα το δείξει και όχι η νεκροψία.

ΕΡ.: Πού κυρίως θα ρίξετε το βάρος σας;

ΑΠ.: Το βάρος θα πέσει και στα ιστορικά γεγονότα της εποχής που
κυκλοφορούσαν τα τεύχη. Δηλαδή, τη δεκαετία του ’50.

ΕΡ.: Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης θα γίνει;

ΑΠ.: Στην Τεχνόπολι (Γκάζι) από την 1η έως τις 10 Ιουλίου. Υπό την
αιγίδα του Δήμου Αθηναίων (με χορηγό τον ΟΤΕ).

ΕΡ.: Πού αλλού θα την παρουσιάσετε;

ΑΠ.: Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στον Λυκαβηττό, ενώ θα κάνουμε
και περιοδεία σε αρκετές πόλεις της Ελλάδος και πιθανόν στο εξωτερικό για τον
απόδημο ελληνισμό.

ΕΡ.: Ένας ρόλος που θα θυμάστε πάντα;

ΑΠ.: Τον ρόλο του Εστραγκόμ από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του
Σάμουελ Μπέκετ που παίζω τώρα στο «Πολύτεχνο».

ΕΡ.: Μια παράσταση που ευχαρίστως θα ανεβάζατε και πάλι;

ΑΠ.: Θα ήταν η «Νόνα» που παίχτηκε τρία χρόνια με μεγάλη επιτυχία.

ΕΡ.: Ο ρόλος των ονείρων σας;

ΑΠ.: Θα σας πω όταν ξυπνήσω.

ΕΡ.: Έχετε παίξει ποτέ σε άδεια αίθουσα;

ΑΠ.: Όχι, γιατί την γέμιζα με την παρουσία μου και την απουσία των
άλλων.

ΕΡ.: Πώς αισθάνεται εκείνες τις στιγμές ένας ηθοποιός;

ΑΠ.: Θα σας έλεγα η μοναξιά του καλλιτέχνη και η φτώχεια του
επιχειρηματία…

ΕΡ.: Τι προτιμάτε: την υψηλή τηλεθέαση ή το ζεστό χειροκρότημα;

ΑΠ.: Ανεπιφύλακτα το ζεστό χειροκρότημα.

ΕΡ.: Η σχέση σας με την τηλεόραση; Την αποφεύγετε ή σας αποφεύγει;

ΑΠ.: Είναι μία ερωμένη που μου δημιουργεί προβλήματα με τη νόμιμη
σύζυγό μου, που είναι το θέατρο.

ΕΡ.: Τι κυρίως βλέπετε στη μικρή οθόνη;

ΑΠ.: Τις διαφημίσεις.

ΕΡ.: Και τι σας κάνει έξω φρενών;

ΑΠ.: Οι ειδήσεις.

ΕΡ.: Ο άνθρωπος που σας βοήθησε στα πρώτα σας βήματα;

ΑΠ.: Ο Σπύρος Ευαγγελάτος.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στο κοινό.

ΕΡ.: Θυμάστε τον πρώτο σας ρόλο μπροστά σε κοινό;

ΑΠ.: 1975. Θέατρο Αθηνών. Λουίτζι Πιραντέλο «Ο άνθρωπος, το κτήνος και
η αρετή».

ΕΡ.: Τι έχετε κρατήσει από τον «Πίκο Απίκο» (Φρουτοπία);

ΑΠ.: Την καλύτερη ανάμνηση και ότι επίσης εξακολουθώ να είμαι ακόμη
παιδί.

ΕΡ.: Από το «Ένας βλάκας και μισός»;

ΑΠ.: Έγινε μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Ακάδημος για δύο χρόνια. Ήταν το
ξεκίνημα της ιδιότυπης καριέρας μου ως θιασάρχη.

ΕΡ.: Εάν ξαναρχίζατε την καριέρα σας τι θα αποφεύγατε;

ΑΠ.: Δεν θα απέφευγα τίποτα. Θα ήθελα απλώς να κάνω τα ίδια λάθη.

ΕΡ.: Εσείς με τι γελάτε;

ΑΠ.: Με τον καθρέπτη του σπιτιού μου όταν χτενίζομαι.