ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ Μόνο με ανανέωση και διεύρυνση θα πρωταγωνιστήσει το ΠΑΣΟΚ

Ανανέωση και διεύρυνση χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ για να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο,
λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο οποίος δεν θεωρεί την αλλαγή των συμβόλων
απαραίτητη «συνοδεία» για την ανανέωση. Ο υπουργός Ανάπτυξης και επί χρόνια
στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη, καθισμένος στο ίδιο γραφείο που είχε και ο
Πρωθυπουργός όταν ήταν υπουργός Βιομηχανίας ­ «του άλλαξα, όμως, θέση, για να
έχω καλύτερη θέα» ­ μιλάει στα «ΝΕΑ» για την πολιτική, την Αριστερά, τον
εκσυγχρονισμό, τις διαρθρωτικές αλλαγές, την οικονομία και το Χρηματιστήριο.
Τρεις σχεδόν δεκαετίες μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην εξέγερση του
Πολυτεχνείου ­ για τον οποίο αρνείται πλέον να μιλήσει ­ ο Νίκος
Χριστοδουλάκης υποστηρίζει ότι «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει έναν διαρκή διάλογο
και με την παραδοσιακή Αριστερά». Σημειώνει, ωστόσο, ότι και η Αριστερά θα
πρέπει να εγκαταλείψει όλη αυτήν «τη θρησκόληπτη αναπαραγωγή των ψαλμών και να
δει τι είναι αυτό που πραγματικά εξυπηρετεί την κοινωνική δικαιοσύνη και τους
εργαζόμενους στη σημερινή εποχή». Ένα είναι βέβαιον, προσθέτει ο υπουργός
Ανάπτυξης, ότι δεν τους εξυπηρετεί καθόλου το να κοιτάνε προς τα πίσω. Θα
γίνουν στήλες άλατος». Ο κ. Χριστοδουλάκης παραδέχεται πως «κανείς δεν θα μας
συγχωρήσει εάν τα επίπεδα ανεργίας συνεχίσουν να είναι εξίσου υψηλά όπως
σήμερα» και η απασχόληση «λύνεται μόνο μέσα από την ανάπτυξη των ιδιωτικών
επιχειρήσεων». Αρνούμενος ότι υπάρχει καθυστέρηση στις διαρθρωτικές αλλαγές,
τονίζει πως «η νέα φουρνιά των διαρθρωτικών αλλαγών θα μπορέσει να ελκύσει το
Χσρηματιστήριο προς ανώτερα επίπεδα».

ΕΡ.: Ακόμη κι ο Πρωθυπουργός στην περιοδεία του στην Κρήτη,
έκανε χρήση της λέξης «κουρασμένοι». Τελικά, ποιος είναι
κουρασμένος; Η κυβέρνηση, κάποιοι υπουργοί, το κόμμα σας
το ΠΑΣΟΚ, ή όλοι μας;

ΑΠ.: Νομίζω πια ότι έχει πολυφορεθεί αυτός ο τίτλος του κουρασμένου,
άλλες φορές βάσιμα, άλλες φορές αβάσιμα. Πιστεύω ότι είναι ένα θέμα το οποίο
δεν αφορά την κυβέρνηση. Άλλωστε, νομίζω ότι ο λαός είχε τη δυνατότητα πριν
από εννέα μήνες να κρίνει ποιοι έχουν κουραστεί και ποιοι είναι σε θέση να
αποδώσουν έργο την επόμενη τετραετία. Και επέλεξε. Αυτό το οποίο χρειάζεται
είναι, βέβαια, πολλή προσπάθεια, κοπιώδης προσπάθεια. Αλλά η κοπιώδης
προσπάθεια φέρνει αποτέλεσμα ­ και όχι κόπωση. Την κόπωση τη φέρνει η απουσία
πολιτικού λόγου, η αναποτελεσματικότητα και η αδυναμία να χαράξει κανείς
στόχους τους οποίους μπορεί να πραγματοποιήσει.

ΕΡ.: Το 1996, ο Κώστας Σημίτης εξελέγη «καβαλώντας»,
αν θέλετε, στον όρο ­ και το αίτημα ­ του εκσυγχρονισμού.
Πριν από τις εκλογές του 1999, κάποιοι έκαναν λόγο για β’ κύμα
εκσυγχρονισμού. Τώρα, πού είμαστε; Στο δεύτερο,
στο τρίτο κύμα εκσυγχρονισμού…

ΑΠ.: Εκσυγχρονισμός είναι ένα σύνολο αυτονόητων μεταρρυθμίσεων. Και
επειδή τα αυτονόητα στην Ελλάδα καμιά φορά αποτελούν πολύ σημαντικές αλλαγές,
προκαλώντας ακόμα και ισχυρές συγκρούσεις, και επειδή υπάρχει ακόμα ένα πολύ
υψηλό απόθεμα αυτονόητων πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, πιστεύω ότι ο
εκσυγχρονισμός θα συνεχίσει να αποτελεί μια κεντρική κατεύθυνση στη χώρα μας.
Βέβαια, αξίζει να πούμε έστω και επιγραμματικά ότι το μεγαλύτερο βήμα
εκσυγχρονισμού της χώρας μας παίχτηκε το 1996, όταν ο Σημίτης καθόρισε ως
στρατηγικό, ακρογωνιαίο και από των ουκ άνευ στόχο της Ελλάδος, την ένταξή της
στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Αυτό ήταν η κορυφαία πράξη
εκσυγχρονισμού, η οποία βέβαια με τη σειρά της θα γεννά μια σειρά από
αναγκαίες και αυτονόητες προσαρμογές σε πολλά άλλα επίπεδα, με τα οποία πρέπει
να τα βγάλουμε πέρα τα επόμενα χρόνια. Θα συνεχίσει όμως.

Ο Αβραμόπουλος

ΕΡ.: Τον «παράγοντα Αβραμόπουλο», τον νιώθετε ως απειλή;

ΑΠ.: Νομίζω ο «παράγων Αβραμόπουλος» θα κριθεί όταν εμφανισθεί βέβαια.
Από κει και πέρα, θεωρητικά μιλώντας κανείς, γιατί δεν έχει κανένα δεδομένο
στα χέρια του, νομίζω ότι μπορεί να έχει μια ελκτική δύναμη ο Αβραμόπουλος, σε
ψηφοφόρους και των δύο κομμάτων, στον βαθμό βέβαια που και τα δύο κόμματα
αφήνουν μια περιοχή ασάφειας και δείχνουν μια αδιαφορία στον μεσαίο χώρο. Ο
Αβραμόπουλος δεν θα είναι ίδιο πράγμα με αυτό που ήταν ο Τσοβόλας ή ο Σαμαράς,
γιατί αυτοί ήταν πολιτικοί σχηματισμοί στα άκρα των δύο κομμάτων ­ αριστερά
στην υποτιθέμενη Αριστερά ο ένας και δεξιά ο άλλος. Νομίζω ότι ο διαμελισμός
του κεντρώου χώρου μπορεί να σημειώσει πιο σημαντικά και βιώσιμα αποτελέσματα
για ένα νέο κόμμα ­ και πάλι αυτό εξαρτάται από τη στάση που θα κρατήσει το
ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία. Πιστεύω ότι κατά κάποιον τρόπο η εμφάνιση του
Αβραμόπουλου θα ξαναφέρει στο πολιτικό προσκήνιο ορισμένα κρίσιμα ζητήματα,
πράγμα το οποίο, αν γίνει, είμαι βέβαιος ότι θα εξουθενώσει πολιτικά το
φαινόμενο Αβραμόπουλου, διότι ο Αβραμόπουλος πλασάρεται, τουλάχιστον μέχρι
τώρα, να μην τον αδικήσω, ως ένα εικονικό ενδεχόμενο. Δεν παίρνει ούτε
πολιτικές θέσεις, ούτε τίποτα. Είναι πολύ πιθανόν να εξουθενωθεί από την ίδια
την πολιτική πραγματικότητα την οποία ο ίδιος ενστερνίζεται ότι θα αλλάξει.

ΕΡ.: Στη σημερινή συγκυρία, και δεν εννοώ μόνο το φαινόμενο
Αβραμόπουλου, τι πρέπει να κάνει, τι να είναι το ΠΑΣΟΚ;

ΑΠ.: Νομίζω το ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος ξέρει τι είναι, αυτό που πρέπει να κάνει
είναι να φέρει σε πέρας το κυβερνητικό έργο το οποίο επαγγέλθηκε, με μείζονα
στόχο την αύξηση της απασχόλησης, που τον θεωρώ τον καθοριστικότερης σημασίας
στόχο για τα επόμενα χρόνια. Κανείς δεν θα μας συγχωρέσει αν τα επίπεδα
ανεργίας συνεχίσουν να είναι εξίσου υψηλά όπως σήμερα. Πρέπει να λύσουμε με
ένα οριστικό τρόπο το θέμα της απασχόλησης. Το θέμα της απασχόλησης εφέτος,
αυτή την εποχή, δεν λύνεται πια με προσλήψεις στο Δημόσιο ή οτιδήποτε άλλο. Η
απασχόληση λύνεται πια μόνο μέσα από την ανάπτυξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Μέσα από την ατομιστικότητα και μέσα από την ικανότητα του κάθε εργαζομένου
και πολίτη να δημιουργεί προϊόντα και υπηρεσίες που είναι διεθνώς
ανταγωνιστικά. Άρα ξαναερχόμαστε στο αρχικό θέμα της ανάπτυξης. Ένας από τους
πυλώνες της κοινωνικής πολιτικής είναι η ενδυνάμωση της παραγωγής ικανότητας
του ελληνικού συστήματος. Ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου η γνώση παίζει
καθοριστικό ρόλο σε αυτή την ικανότητα. Έχουμε όλες τις δυνατότητες, έχουμε
και τις πολιτικές, κανείς δεν θα μας συγχωρήσει αν δεν κάνουμε αυτό το έργο με
άμεσα και ορατά αποτελέσματα.

Όσο αφορά τα οργανωτικά, το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μεγάλο κόμμα, και τα μεγάλα
κόμματα πρέπει να συνηθίσουν να έχουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, πρέπει να
ανανεώνονται και να διευρύνονται.

ΕΡ.: Στο πλαίσιο αυτής της ανανέωσης και διεύρυνσης, πώς
βλέπετε την πρόταση για αλλαγή συμβόλων;

ΑΠ.: Η συζήτηση περί ονομάτων και συμβόλων οφείλω να πω ότι δεν με
συγκινεί ιδιαίτερα, διότι απλούστατα πιστεύω ότι η ανανέωση δεν είναι καθόλου
απαραίτητο να ξεκινήσει από κει. Ενδεχομένως και διότι παραμένω οπαδός της
διαλεκτικής του Ηράκλειτου ­ θυμάστε, «τα πάντα ρει». Έτσι και το ΠΑΣΟΚ είναι
κατά κάποιο τρόπο ένα ποτάμι ­ έχει την ακινησία στις όχθες και την
ορμητικότητα στη μέση…

Να σας πω και κάτι ακόμη, όμως. Ο Τόνι Μπλερ και οι συν αυτώ επέφεραν
εξαιρετικά ριζοσπαστικές αλλαγές στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας ­ αλλαγές
για τις οποίες δεν χρειάσθηκε να αλλάξει το όνομα του κόμματος. Αντιστοίχως,
το PCI στην Ιταλία, κυρίως επί Μπερλινγκουέρ προχώρησε επίσης σε άλματα χωρίς
να αλλάξει το όνομά του ­ ενώ οι αλλαγές που έκανε όταν τελικώς μετέβαλε την
ονομασία του, ήταν εξαιρετικά περιορισμένες.

Η Κεντροαριστερά

ΕΡ.: Μια και προέρχεστε από την παραδοσιακή Αριστερά, το
εγχείρημα της Κεντροαριστεράς πώς το αντιμετωπίζετε;

ΑΠ.: Κατ’ αρχήν νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον πόλο που συγκεντρώνει
όχι μόνο τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους, αλλά και ευρύτερα πια στρώματα και από
την Κεντροαριστερά και από την Αριστερά. Νομίζω ότι αρχίζει πια να συσπειρώνει
και μια σειρά από κινήματα. Το έχει δείξει αυτό, τουλάχιστον σε επίπεδο
πολιτών. Η Αριστερά, η παραδοσιακή Αριστερά, έχει αναλάβει την επανάληψη
θέσεων τις οποίες απαράλλαχτα αναπαράγει για πολλές δεκαετίες, αντιλαμβάνεται
όμως κανείς ότι αυτά δύσκολα μπορούν να συμφωνήσουν όχι μόνο με τη νέα γενιά,
αλλά και με τους πολίτες, οι οποίοι έχουν νέες αγωνίες μέσα στο πλαίσιο της
παγκοσμιοποίησης. Πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει έχει έναν διαρκή διάλογο και με
την παραδοσιακή Αριστερά. Έναν ειλικρινή διάλογο ο οποίος μπορεί να δείξει
ενδεχομένως ότι τα πράγματα τα οποία πραγματικά μάς ενώνουν είναι ίσως
περισσότερα από εκείνα που φαινομενικά μάς χωρίζουν. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι
και η Αριστερά θα πρέπει να εγκαταλείψει όλη αυτήν τη θρησκόληπτη αναπαραγωγή
των ψαλμών των περασμένων δεκαετιών και να δει τι είναι αυτό που πραγματικά
εξυπηρετεί την κοινωνική δικαιοσύνη και τους εργαζομένους τη σημερινή εποχή.
Ένα είναι βέβαιο ­ ότι δεν τους εξυπηρετεί καθόλου το να κοιτάνε προς τα πίσω.
Θα γίνουν στήλες άλατος. Τους εξυπηρετεί να δουν πώς μπορούν να εμπλουτίσουν
τις ικανότητές τους, να μάθουν να αξιοποιούν την προοπτική και τις ευκαιρίες
σε ένα κόσμο που αλλάζει.

Το αποτέλεσμα των διαρθρωτικών αλλαγών

Με Σημιτή. Δέκα χρόνια συνεργά-ζονται στενά…

Πως εκτιμά ο υπουργός Ανάπτυξης ότι απέδωσαν οι διαρθρωτικές αλλάγες; Τις
χαρακτηρίζει διαρκή διαδικασία και πιστεύει ότι θα βοηθήσουν και στην ανάκαμψη
της Σοφοκλέους.

ΕΡ.: Τόσο πριν από τις εκλογές όσο και μετά, η
κυβέρνηση προγραμμάτισε μια σειρά από διαρθρωτικές αλλαγές, αναγκαίες
για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας όσο και της χώρας.
Ωστόσο, εννέα μήνες μετά, βλέπουμε να παρατείνεται μια
καθυστέρηση, τα πράγματα να μην προχωρούν και το εν γένει κλίμα να
«βαραίνει». Σε τι οφείλεται αυτό;

ΑΠ.: Μετά την ένταξη στην ΟΝΕ, η χώρα μας έχει να αντιμετωπίσει νέες
προκλήσεις και απαιτήσεις. Η χώρα δεν συγκρίνεται πια με το παρελθόν της και
έτσι η βελτίωση την οποία παρατηρούσαμε τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι πλέον
επαρκής, ως στόχος της πολιτικής ανάπτυξης. Η νέα περίοδος χρειάζεται μια νέα
προσπάθεια σύγκλισης. Σύγκλισης της λεγόμενης πραγματικής κοινωνίας. Τι
σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρώτα απ’ όλα ότι πρέπει να συγκλίνουμε στην
ανταγωνιστικότητα. Η ελληνική παραγωγή, οι επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι έχουν
μεγάλες ευκαιρίες μπροστά τους να δραστηριοποιηθούν στην ενιαία ευρωπαϊκή
αγορά ­ αλλά τα οφέλη από αυτές τις ευκαιρίες δεν είναι ούτε δεδομένα ούτε
αυτονόητα. Πρέπει να τα κατακτήσουμε τα οφέλη στην ΟΝΕ. Και αυτό απαιτεί μια
ανάπτυξη και αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας, απαιτεί να προσαρμόσουμε τη
δομή πλέον της οικονομίας, και όχι μόνον ορισμένα μεγέθη, σε πιο
ανταγωνιστικές λειτουργίες. Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή παρουσίασε ένα
σχέδιο εκτεταμένων διαρθρωτικών αλλαγών. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για
καθυστερήσεις, εμείς άλλωστε διακριθήκαμε τα προηγούμενα χρόνια για το ότι τις
διαρθρωτικές αλλαγές τις πραγματοποιήσαμε σταδιακά, με περίσκεψη, με προσοχή
και τις περισσότερες από αυτές με πολλή συναίνεση. Οι διαρθρωτικές αλλαγές για
μας δεν είναι μία στιγμιαία λαίλαπα, η οποία αλλάζει τα πράγματα, αλλά είναι
μία διαρκής διαδικασία μετασχηματισμού της οικονομικής δραστηριότητας. Σας
αναφέρω χαρακτηριστικά, ότι μόνο στο υπουργείο Ανάπτυξης έχουμε θέσει δέκα
στόχους για το 2001 διαρθρωτικών αλλαγών, οι οποίοι προχωρούν κανονικά.
Αφορούν τη μετοχοποίηση της ΔΕΗ, στρατηγικές συμμαχίες για μεγάλες
επιχειρήσεις, πωλήσεις επιχειρήσεων, ιδιωτικοποιήσεις και άλλα. Νομίζω ότι σε
ένα δυο χρόνια από σήμερα, η ελληνική οικονομία θα έχει πραγματοποιήσει έναν
πολύ μεγάλο αριθμό από απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές και θα έχει μπει σε
μία φάση όπου με αρκετή αυτοπεποίθηση θα μπορεί να ανταγωνίζεται τις άλλες
ευρωπαϊκές οικονομίες.

ΕΡ.: Υπάρχει, ωστόσο, η αίσθηση πως το κυβερνητικό
έργο του τελευταίου εννεαμήνου είναι μηδαμινό ή πάντως
περιορισμένο.

Τι έγινε

ΑΠ.: Δεν συμμερίζομαι αυτή την αίσθηση. Στο υπουργείο Ανάπτυξης, για
παράδειγμα, απελευθερώθηκε τις προηγούμενες ημέρες η αγορά ηλεκτρισμού στη
χώρα μας ­ σήμερα, η αγορά ηλεκτρισμού στην Ελλάδα είναι πλέον θεσμικά
απελευθερωμένη κι αυτό θα αλλάξει το ενεργειακό πρόσωπο της χώρας.
Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τρεις διαγωνισμοί για τη διανομή φυσικού αερίου στη
Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία και την Αττική ­ μια πολύ μεγάλη επένδυση της τάξεως
των 125 δισ. δρχ., όλα αυτά από ξένους επενδυτές. Ανοίξαμε την επί 16 χρόνια
κλειστή ξενοδοχειακή αγορά στην Αττική και με την άρση του περίφημου
«κορεσμού» προσήλθαν γύρω στους 60 φακέλους για ανέγερση νέων πολυτελών
ξενοδοχείων στην Αττική. Στην τεχνολογία, έχουμε ετοιμάσει ένα νέο πλαίσιο που
παροτρύνει τους νέους επιστήμονες και ερευνητές να δημιουργούν εταιρείες για
την ανάπτυξη και προτυποποίηση των επιστημονικών αποτελεσμάτων που έχουμε.
Απλοποιήσαμε τη διαδικασία για να φτιάξει κανείς μια επιχείρηση. Προχωρούμε το
Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης…

Με όλα αυτά αλλάζουμε τα δεδομένα της ανταγωνιστικότητας στην ελληνική
επιχείρηση, ενώ ταυτόχρονα δίνουμε προοπτική επιχειρηματικότητας και
απασχόλησης σε χιλιάδες νέους ανθρώπους.

Κάνουμε όμως και άλλα πράγματα, τα οποία έκοψαν ορισμένες συνήθειες του
παρελθόντος. Καταργήσαμε, για παράδειγμα, τον περιώνυμο Οργανισμό
Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, ο οποίος είχε στοιχίσει εκατοντάδες
δισεκατομμύρια δραχμές στο Ελληνικό Δημόσιο, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να
κρατικοποιήσει και να σώσει επιχειρήσεις οι οποίες είχαν αποτύχει. Κλείσαμε
έτσι μία δυσάρεστη παρένθεση της ελληνικής οικονομίας.

Στον χώρο για την προστασία του καταναλωτή, δημιουργήθηκε μια ισχυρότερη και
με μεγάλες αρμοδιότητες Επιτροπή Ανταγωνισμού, έχουμε προωθήσει αρκετά τον
ειδικό φορέα Ελέγχου Τροφίμων και πιστεύω ότι έχουμε οργανώσει και αρκετές
υπηρεσίες ενημέρωσης, πληροφόρησης και συμβουλών προς τους καταναλωτές.

Αυτά είναι ορισμένα από τα πράγματα που κάναμε στο υπουργείο Ανάπτυξης τους
περασμένους μήνες.

Και τα άλλα υπουργεία βλέπω και βλέπει και ο πολίτης ότι έχουν πραγματοποιήσει
σημαντικά βήματα. Βέβαια, όλα αυτά έχουν κατά κάποιο τρόπο θαμπωθεί από την
έκταση την οποία έχει πάρει η συζήτηση, είτε της διαπλοκολογίας είτε της
«κοτερολογίας» είτε τα συνεχή σενάρια των αναδιατάξεων του πολιτικού σκηνικού,
της κυβέρνησης, του κόμματος ή οτιδήποτε άλλου. Βεβαίως, καθένας έχει δικαίωμα
να συζητά ό,τι θέλει, αλλά αυτό όμως νομίζω ότι δεν πρέπει να αδικεί το
συνολικό κυβερνητικό έργο, το οποίο είναι αρκετά σημαντικό τους τελευταίους
εννέα μήνες. Και πιστεύω βέβαια ότι οι τελευταίοι εννέα μήνες έχουν
διαμορφώσει το υπόβαθρο για να προχωρήσουμε ακόμα ταχύτερα, ακόμα πιο γρήγορα,
και σε μία σειρά από άλλες διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες μας περιμένουν.

ΕΡ.: Κατά καιρούς γίνεται προσπάθεια εκ μέρους της κυβέρνησης
να δοθεί έμφαση σε αυτό που λέμε «κοινωνικό προφίλ». Παρ’ όλα αυτά,
η φτώχεια στην Ελλάδα…

ΑΠ.: Εμείς αυξήσαμε τις δαπάνες για το κοινωνικό κράτος, για την
κοινωνική πολιτική! Και τώρα η πρόκληση είναι να το επεκτείνουμε και να το
κάνουμε πιο αποτελεσματικό. Δεν θα δεθχώ όμως επ’ ουδενί το δήθεν επιχείρημα
περί της φτώχειας που υπάρχει στην Ελλάδα και αγγίζει ­ λένε ­ το 24%. Αυτός
δεν είναι δείκτης φτώχειας, το είπα και στην τελευταία Κυβερνητική Εεπιτροπή,
είναι δείκτης ανισοκατανομής του εισοδήματος, διότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως
φτώχεια προσδιορίζεται το εισόδημα που είναι κατώτερο του 60% του μέσου κατά
κεφαλήν ΑΕΠ. Και για τη φτώχεια, την πραγματική φτώχεια, λαμβάνονται μέτρα καταπολέμησης.

Θα ωφεληθεί το Χρηματιστήριο

ΕΡ.: Το «βαρύ» κλίμα αποδίδεται, σε μεγάλο βαθμό, στην
πτώση του Χρηματιστηρίου και η κυβέρνηση ψέγεται διότι όταν η Σοφοκλέους ήταν
ψηλά έσπευδε να το καρπωθεί, ενώ τώρα «νίπτει τας χείρας της»…

ΑΠ.: Ό,τι είχε να πει η κυβέρνηση, το είπε και με παρρησία και με τόλμη
στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή. Το Χρηματιστήριο είναι ένας μεγάλος θεσμός,
ο οποίος είναι απαραίτητος για τη λειτουργία μιας σύγχρονης οικονομίας, για να
εξασφαλίσει επενδυτικά κεφάλαια στις επιχειρήσεις που θέλουν να επενδύσουν, να
αυξήσουν την παραγωγή τους, αλλά και να εισαγάγουν επίσης νέες τεχνολογίες, να
πειραματιστούν σε νέα προϊόντα, να βγουν σε νέες αγορές. Και επειδή αυτά τα
επιχειρηματικά σχέδια θα τους οδηγήσουν, όπως εκτιμούν οι ίδιοι, σε μία
μεγαλύτερη ευημερία και κερδοφορία, μπορούν και αυτοί που επενδύουν να
συμμετέχουν σε αυτές τις προοπτικές. Αυτό απαιτεί όμως μια σειρά από
προσεκτική αξιολόγηση αυτών των προοπτικών, όπως επίσης απαιτεί και αυστηρούς
ελέγχους για το αν πράγματι τα κεφάλαια που αντλούνται από το Χρηματιστήριο
επενδύονται σωστά από τις επιχειρήσεις. Πιστεύω, όμως, ότι εκεί, σε αυτό το
επίπεδο, σταματάει ο ρόλος της κυβέρνησης και γενικά του πολιτικού συστήματος
για το πώς πηγαίνει ένα Χρηματιστήριο. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι η καλή
πορεία ενός Χρηματιστηρίου επηρεάζει την πορεία των διαρθρωτικών αλλαγών. Η
καλή πορεία του Χρηματιστηρίου τα προηγούμενα χρόνια επέτρεψε να
πραγματοποιηθούν γρήγορα αρκετές διαρθρωτικές αλλαγές. Μετοχοποιήσεις και
ιδιωτικοποιήσεις. Και πιστεύω ότι η νέα «φουρνιά» των διαρθρωτικών αλλαγών θα
μπορέσει να ελκύσει το Χρηματιστήριο προς ανώτερα επίπεδα, διότι θα
δημιουργήσει νέα δεδομένα στην προσφορά μετοχών των δημοσίων επιχειρήσεων που
έχουν μια ισχυρή προοπτική για το μέλλον.