Η Αναθεώρηση του Συντάγματος και τα δάση

Η αναθεώρηση του Συντάγματος σε ό,τι αφορά την απαγόρευση της μεταβολής του
προορισμού των δημοσίων δασών και δασικών εκτάσεων (άρθρο 24) απασχολεί τον κ.
Γεώργιο Ι. Μητρέλη, δικηγόρο, από την Αθήνα, και τον κ. Θεόδωρο Γ. Τσιούλο,
πολιτικό μηχανικό, από το Σιδηρόκαστρο. Παρατηρεί ο κ. Μητρέλης:

«Διά του άρθρου 24 παρ. 1 (εδάφιον τελευταίον) του Συντάγματος απαγορεύεται η
μεταβολή του προορισμού των δημοσίων δασών και δημοσίων δασικών εκτάσεων, αλλά
εξαιρείται “εκτός εάν προέχει διά την εθνικήν οικονομία ή αγροτική
εκμετάλλευση ή άλλη χρήση τούτων εκ δημοσίου συμφέροντος επιβαλλομένη”. Αλλά
εις το άσχετο, ανόμοιο και διαφορετικό άρθρο 24 παρ. 1 δεν περιλαμβάνεται και
δεν απαγορεύεται και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να περιληφθεί ή να
μεταφερθεί, η μεταβολή των τελείως αντιθέτων και ασχέτων ιδιωτικών δασών και
ιδιωτικών δασικών εκτάσεων και ιδιωτικών ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία
αντιθέτως ρυθμίζονται και προστατεύονται θεμελιωδώς και καταστατικώς υπό των
αυτοτελών, χωριστών, διαφορετικών και ασχέτων άρθρων 17, 25 και 117 του
Συντάγματος και άρθρο 1 της Συμβάσεως της Ρώμης. Αντιθέτως όμως, η νομολογία
του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ επί προεδρίας κ. Μ. Δεκλερή, κατά όλως αυθαίρετον
επέμβασιν, στρέβλωσιν και παραβίασιν των συνταγματικών αυτών διατάξεων και του
άρθρου 26, περιλαμβάνει, μεταφέρει και απαγορεύει κάθε μεταβολή και κάθε χρήση
της ιδιωτικής Ιδιοκτησίας και ατομικών δικαιωμάτων, αλλά και ακόμη πολύ
χειρότερον δεν εξαιρεί “εάν προέχει διά την εθνικήν οικονομία η αγροτική
εκμετάλλευση ή άλλη χρήση, τούτων εκ δημοσίου συμφέροντος επιβαλλομένη”. Έτσι
όμως όλως αυθαιρέτως, αντισυνταγματικώς, παραλόγως, αδίκως και απανθρώπως
στερεί, απαγορεύει, απαλλοτριώνει, δημεύει και εκμηδενίζει χωρίς προηγούμενη
δικαστικήν αποζημίωσιν την συνταγματικήν ιδιωτικήν ιδιοκτησίαν και τα
συνταγματικά ιδιωτικά ατομικά δικαιώματα των πολιτών».

Από την πλευρά του ο κ. Τσιούλος σημειώνει:

«Δυστυχώς οι “αντιδρώντες” δεν έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού δεν έκαναν
καμία κίνηση π.χ. για την οικοδόμηση, τόσο της βόρειας πευκόφυτης Πεντέλης,
όσο και αυτής που κάηκε, αλλά και δεν έτρεξαν να σβήσουν καμία από τις
πυρκαγιές κ.λπ., άρα τα δάκρυα που χύνουν είναι κροκοδείλια. Σαν “τρόφιμοι”
των Αθηνών, οι “αντιδρώντες” έχουν, άγρια μεσάνυχτα, για το τι γίνεται στο 70%
της ορεινής και ημιορεινής Ελλάδας, όπου τα άγρια (πουρνάρια, παλιούρια,
κ.λπ.) με τον άγρυπνο προστάτη τους τον δασοφύλακα, εκτόπισαν από τα χωράφια
και τους κήπους τα ήμερα (ελιές, ροδακινιές, αχλαδιές) σε σημείο που να μην
τους χρειάζονται πλέον τους αγροφύλακες και οι υπουργοί Γεωργίας από το 1981
και μετά, τους κατήργησαν ή μήπως δεν είναι έτσι, με αποτέλεσμα, εάν κάποιος
από τους εναπομείναντες Έλληνες στα χωριά μας θελήσει να κτίσει μια αποθήκη σε
ένα τέτοιο χωράφι ή κήπο να του λέει το Δασαρχείο ότι είναι δασικό και δεν
μπορείς να κάνεις τίποτε, οπότε αναγκάζονται να φεύγουν και οι τελευταίοι
κάτοικοι της επαρχίας και τα χωριά ερημώνουν και καίγονται και με την πρώτη
πυρκαγιά, αφού τα πουρνάρια μπήκαν μέσα στα σπίτια (!!!) ή μήπως δεν είναι
έτσι;».