Η μεταρρύθμιση του ΕΣΥ και ο Α. Παπανδρέου

Για το ΕΣΥ και το υπό ψήφιση νέο νομοσχέδιο γράφει ο κ. Απόστολος Στέλλος,
τέως διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής του «Ευαγγελισμού»:

«Κρίμα που τα επίσημα επαγγελματικά ιατρικά όργανα αντιτίθενται στο νέο ΕΣΥ.
Ευτυχώς που στην πράξη οι περισσότεροι γιατροί φαίνεται να αποδέχονται τις
αλλαγές – βελτιώσεις μια που η συμμετοχή τους στην απεργία υπήρξε μέχρι τώρα
ισχνή. Το ταλαίπωρο αυτό ΕΣΥ είχε μια ατυχέστατη “γέννηση”.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε επανειλημμένα εκφράσει τη γνώμη του σε ό,τι αφορά το
νέο σύστημα Υγείας του ΠΑΣΟΚ με τον ακόλουθο τρόπο: έλεγε ότι έζησε στην
Ελλάδα, στη Σουηδία και στον Καναδά. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα έπρεπε να μπει
ένα σύστημα που να καλύπτει πλήρως και τον τελευταίο πολίτη. Δεν θα ήθελε,
όπως έλεγε, να αρρωστήσει στη Σουηδία, όπου το γραφειοκρατικό σύστημά τους δεν
ήταν και το ιδεώδες. Εκεί που ένιωθε τελείως άνετα ήταν στον Καναδά, όπου
έζησε αρκετά χρόνια. Μια επιτροπή που είχαμε δημιουργήσει στη Β. Αμερική έκανε
μια εκτεταμένη εισήγηση στον πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό, τον Παρασκευά
Αυγερινό. Το σύστημα που προτείναμε τότε μοιάζει σε πολλά σημεία με τον νέο
νόμο που εισηγείται ο κ. Παπαδόπουλος: Πλήρη απασχόληση με λειτουργία
απογευματινών ιατρείων, και έκδοση κάρτας υγείας, απ’ αρχής, για όλους τους
Έλληνες, αδιακρίτως ταμείου υγείας. Πιλοτικά σχέδια – έρευνες για την
προοπτική εφαρμογής και βελτίωσης σε ό,τι αφορά τη δημόσια υγεία, την πρόληψη,
δημιουργία κέντρων υγείας, αποκέντρωση του συστήματος κ.λπ.

Με εντολή του Α. Παπανδρέου, ο υπουργός ήρθε στον Καναδά για περίοδο μιας
εβδομάδος, με σκοπό την εκ του σύνεγγυς πλήρη μελέτη του συστήματος υγείας.
Πράγμα που έγινε σε Μόντρεαλ, Κεμπέκ και Οτάβα. Μάλιστα η κυβέρνηση του Κεμπέκ
διά του υπουργού Υγείας και μετέπειτα πρωθυπουργού κυρίου Pierre-Marc Johnson,
είχε προσφερθεί να αποσπάσει στην Αθήνα 2-3 από τους πιο έμπειρους τεχνοκράτες
της (επ’ αόριστον και δωρεάν!) για να βοηθήσουν στο υπό σύσταση σύστημα υγείας
της Ελλάδας. Φάνηκε τότε ότι η εμπειρία του Medicare (ΕΣΥ του Καναδά) θα
μπορούσε να αποτελέσει πηγή σίγουρης αποφυγής σφαλμάτων από τα οποία πέρασαν
οι Καναδοί τα πρώτα 15 περίπου χρόνια της εφαρμογής του συστήματός τους.
Μάλιστα τότε (στις αρχές της δεκαετίας του ’80) το Medicare βρισκόταν σε
σημείο μερικής αλλαγής πλεύσης. Θυμάμαι το θέμα των διευθυντών κλινικών που
τους επανέφεραν στην παλιότερη σχεδόν απόλυτη δικαιοδοσία στα τμήματά τους.
Άλλωστε εκεί (στον Καναδά), “ο διοικητής του νοσοκομείου”, όπως αποκαλεί ο κ.
Τσουκαλάς από την ΕΙΝΑΠ (δηλαδή ο Executive Director), υπήρξε πάντοτε ο
“καπετάνιος” του κάθε νοσοκομείου και μακάρι να εφαρμοστεί επιτέλους και εδώ ο
θεσμός αυτός. Σε ό,τι αφορά τον διευθυντή τμήματος στο ΕΣΥ, από προσωπική μου
εμπειρία στον “Ευαγγελισμό” πιστεύω απόλυτα ότι είναι καιρός να αποδοθεί η
ενισχυμένη δικαιοδοσία του (με μηχανισμούς ελέγχου πάντοτε) ώστε να μπορέσει
να “σπρώξει” αυτό το δυσκίνητο δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό του ΕΣΥ.

Στο δικό μας ΕΣΥ υπήρξε απ’ αρχής τουλάχιστον προοπτική και σκέψεις (και
ελπίδα!) να γίνουν βελτιώσεις με την πάροδο του χρόνου. Άργησε πράγματι πολύ
να συμβεί κάτι τέτοιο και εύχομαι ολόψυχα ο υπό ψήφιση νόμος να περάσει
αυτούσιος και όχι να αρχίσουν οι παραμορφωτικές επεμβάσεις και οι δολοφονικές
τροποποιήσεις, απόρροια των ποικίλων συμφερόντων που ελλοχεύουν παντού».