ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Το άγχος έγινε… μομφή

Θεωρητικά ο Κώστας Σημίτης θα πρέπει να του έστειλε λουλούδια χθες του Κώστα
Καραμανλή. Η ιδέα του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας να υποβάλει πρόταση μομφής
κατά του υπουργού Εθν. Οικονομίας αποδείχθηκε μια θαυμάσια ευκαιρία για τον
πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να ξαναποκτήσει ­ με τη βούλα της… Βουλής ­ μια ακόμη
επιβεβαίωση της ενότητας του χώρου. Λίγο είναι αυτό; Έβλεπα, για παράδειγμα,
τον Θεόδωρο Πάγκαλο, να εκθειάζει τον Γιάννο Παπαντωνίου και να δηλώνει στα
κανάλια το πόσο εξαιρετικός είναι, και μου ήρθε να βάλω τα κλάματα από τη
συγκίνηση. Φαντάζομαι δε, ότι στην ίδια θέση θα βρέθηκαν και πολλοί άλλοι.
Ιδιαίτερα όσοι γνωρίζουν τις απόψεις που είχε (ή εξακολουθεί να έχει;) ο Θ.
Πάγκαλος και για τον Γιάννο Παπαντωνίου και για τις ευθύνες του για την πορεία
του Χρηματιστηρίου. Αν αυτή δεν είναι «επιτυχία» του Κ. Καραμανλή, για την
οποία του οφείλει ασφαλώς ευγνωμοσύνη ο Κ. Σημίτης, τότε φοβούμαι ότι οι όροι
έχουν χάσει τη σημασία τους…

Αισθηματίες…

Σημασία έχουν, πάντως, και τα προσωπικά συναισθήματα των πολιτικών στη λήψη
των αποφάσεων. Γνώμη μου είναι ότι μία διατριβή, που θα «έσπαγε ταμεία», θα
ήταν αυτή με τίτλο «Οι επιπτώσεις των συναισθημάτων στην πολιτική ζωή της
χώρας»! Ποιος μπορεί, ας πούμε, να παραγνωρίσει το άγχος που διακατέχει αυτή
την περίοδο τον Κώστα Καραμανλή; Ιδιαίτερα μετά τη δημοσιοποίηση των απανωτών
δημοσκοπήσεων που φέρουν το υπό ίδρυση κόμμα του Δημήτρη Αβραμόπουλου, τρίτο;
Τρίτο κόμμα ο Αβραμόπουλος, σκέπτεται ο Καραμανλής, όνειρο ήταν και πάει η
πρωθυπουργία. Άρα κάτι πρέπει να κάνω για να (απο)δείξω ότι εγώ είμαι το
αφεντικό στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Και επειδή το άγχος είναι κακός
σύμβουλος, διότι οδηγεί σε βεβιασμένες κινήσεις, ίσως αυτό απαντάει και στο
«γιατί» η πρόταση μομφής κατά του Γιάννου Παπαντωνίου…

Ανία, τέλος

Οι περί τα μελλούμενα δημοσκοπήσεις, που αποδεικνύουν ότι το κόμμα του
δημάρχου Αθηναίων είναι ένα υπαρκτό πολιτικό ζήτημα, ανεξάρτητα από το γεγονός
πως το κόμμα δεν το είδαμε ακόμη, αποδεικνύουν επίσης και κάτι άλλο. Ότι όσοι
­ και ήταν πολλοί ­ ισχυρίζονταν ότι «το θέμα Αβραμόπουλου είναι οικογενειακή
υπόθεση της Νέας Δημοκρατίας», δεν έπεσαν απλώς έξω, ήταν αυτό που λέμε
«μακριά νυχτωμένοι». ΟΙ δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι για κάθε έναν οπαδό της
Ν.Δ. που απορροφά το κόμμα Αβραμόπουλου, υπάρχει ένας αντίστοιχος ψηφοφόρος
του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος οδεύει προς το κόμμα του δημάρχου. Σας λέει κάτι αυτό;
Εμάς πολλά. Και κυρίως ότι αποκτάει ­ επιτέλους ­ ενδιαφέρον η πολιτική μας
ζωή! Που τη χαρακτήριζε η ανία…

Και άλλοι πλήττονται

Άλλους πλήττει το κόμμα Αβραμόπουλου; Πλήττει, βεβαίως, και πολύ μάλιστα. Το
ΔΗΚΚΙ, που αν οι δημοσκοπήσεις επαληθευθούν, χάνει τη μισή του δύναμη και τον
Συνασπισμό, ο οποίος χάνει μεγάλες δυνάμεις. Ίσως αυτό να εξηγεί και την
απροσδόκητη σύμπλευση του Νίκου Κωνσταντόπουλου με τη Νέα Δημοκρατία στην
πρόταση μομφής κατά του Γιάννου Παπαντωνίου. Σύμπλευση, η οποία σχεδόν
απείλησε με διάλυση το κόμμα. Για νεοκομμουνιστική μετάλλαξη του ΣΥΝ μίλησε η
Μαρία Δαμανάκη. Που δεν καταλαβαίνει γιατί να παραμείνει κάποιος στον ΣΥΝ, αν
η πολιτική του κόμματος συναγωνίζεται το ΚΚΕ. Σου λέει πάει κατ’ ευθείαν στο
ΚΚΕ, και τελειώνουμε. Στον ορίτζιναλ νεο-κομμουνισμό. Άδικο έχει;

Γιατί αγρίεψε

Άδικο θεωρητικά δεν έχει ούτε η κυβερνηση, η οποία υποστηρίζει ότι την
εξωτερική πολιτική τη διαμορφώνει το υπουργείο των Εξωτερικών και όχι οι
παράγοντες του πολιτεύματος. Όμως όσο δίκιο μπορεί να έχει αυτή η άποψη, άλλο
τόσο έχει και η άποψη ότι οι παράγοντες του πολιτεύματος έχουν γνώμη και
(πρέπει να) την εκφράζουν. Και επειδή τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το
όνομά τους, στη διαμάχη του Απόστολου Κακλαμάνη με τον Νίκολας Μπερνς προφανώς
είμαστε με τον πρόεδρο! Διότι και το άγχος του κ. Μπερνς καταλαβαίνουμε να
εμφανισθεί στα νέα αφεντικά τού Στέιτ Ντιπάρτμεντ σκληρός ­ πώς αλλιώς θα
λάβει καλύτερο πόστο μόλις αποχωρήσει από την Αθήνα; Και το άγχος του
ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών μη πάει και μας… στραβοπάρουν οι
Ρεπουμπλικάνοι. Αλλά αν δεν υπάρχει και κάποιος να τα λέει, κάπου κάπου, οι
Αμερικανοί θα μας θεωρούν δεδομένους. Και όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι
Αμερικανοί με όσους θεωρούν δεδομένους…

Λίγο τσιμεντάκι

Δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η ταλαιπωρία, το πρώτο διάστημα τουλάχιστον
της λειτουργίας του αεροδρομίου των Σπάτων. Ο Κώστας Λαλιώτης, που αυτή η
ιστορία τού έχει προκαλέσει τρομακτικό άγχος πλέον, υποστηρίζει ότι τα
προβλήματα θα λυθούν σύντομα. Και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» (άλλο
ένα έργο με το όνομα του Κρητικού πολιτικού ­ για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε
δρόμος δεν βρέθηκε ακόμη να πάρει το όνομά του!) θα λειτουργήσει άψογα. Το
αεροδρόμιο μπορεί, οι επιβάτες πώς θα πηγαίνουν εκεί είναι το πρόβλημα. Διότι
αν κρίνω από τη Λεωφόρο (καρμανιόλα) Βάρης-Κορωπίου και τα πασσαλείμματα που
γίνονται για τη δηθεν διαπλάτυνσή της, μιλάμε για τραγωδία. Περισσότερο θα
διαρκεί η προσέγγιση στο αεροδρόμιο, παρά ένα αεροπορικό ταξίδι στην Ευρώπη.
Πώς τα κάνανε έτσι, ήθελα να’ ξερα…

Μετακόμιση εξπρές

Αμ το άλλο, με την Ολυμπιακή; Μου είπαν ότι αν το αεροδρόμιο των Σπάτων
ξεκινήσει τη λειτουργία του, ας πούμε αύριο, το αεροδρόμιο του Ελληνικού θα
λειτουργεί μέχρι απόψε στις 11 το βράδυ. Διότι το νέο αεροδρόμιο θα αρχίσει να
δέχεται πτήσεις στις 8 το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι η Ολυμπιακή θα πρέπει να
μεταφερθεί στις νέες εγκαταστάσεις της μέσα σε 9 ώρες, και λιγότερο! Να το πω
πάλι: 11 το βράδυ θα κλείσουν γκισέδες, γραφεία, εγκαταστάσεις στο Ελληνικό, 8
το πρωί θα είναι όλα τακτοποιημένα στη θέση τους στα Σπάτα, έτοιμα προς
λειτουργία! Και για να έχετε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αναφέρω επίσης ότι η
διαδικασία για την εξεύρεση εταιρείας για τη μεταφορά, ξεκίνησε προ
δεκαημέρου. Είπατε κάτι; Φαντάζομαι ό,τι και εμείς. Πώς τα κάνανε, έτσι…

Από σχέδια…

Πώς θα γίνει έτσι και το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Διότι οι μακέτες που
επιδείχθηκαν στους δημοσιογράφους, περιγράφουν ένα χώρο που θα είναι χωρίς
αμφιβολία το μεγαλύτερο ενιαίο πάρκο της Ευρώπης. Η αλήθεια είναι πως στα
σχέδια είμαστε καταπληκτικοί. Και από μακέτες άλλο τίποτα. Εκεί που στραβώνει
κάπως το πράγμα είναι στην υλοποίηση. Και γι’ αυτό μάς έχει πιάσει ένας κρυφός
φόβος μήπως αντί για μητροπολιτικό πάρκο, αυτή η έκταση, ολόκληρη ή μέρος της,
ανοίξει την όρεξη της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου να τη διαμορφώσει σε
οικόπεδα. Με φως, νερό, τηλέφωνο, που έλεγαν και τις παλιές εποχές ­ τον
προηγούμενο αιώνα δηλαδή. Γι’ αυτό μια λύση υπάρχει. Από τον Απρίλιο, που το
νυν αεροδρόμιο θα πάψει να λειτουργεί, να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη
μετατροπή της έκτασης σε πάρκο…