Παράξενη εκεχειρία στο ΠΑΣΟΚ

Η εικόνα από τον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας του ΠΑΣΟΚ, όπου συζητήθηκε
προχθές η πρόταση για «αποκλειστική απασχόληση» των βουλευτών, ήταν
αποκαλυπτική. Ο κ. Γ. Δασκαλάκης, ένας από τους πιο στενούς φίλους και
συνεργάτες του κ. Ά. Τσοχατζόπουλου, κατηγορούσε τον κ. Θ. Ασκητή, έναν από
εκείνους που ο κ. Κ. Σημίτης προώθησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ως
τρόφιμο των τηλεοπτικών καναλιών, υπό τα επιδοκιμαστικά βλέμματα αρκετών
«εκσυγχρονιστών» συναδέλφων του…

Προηγουμένως, στην τελευταία συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ,
την Τετάρτη, ο κ. Ά. Τσοχατζόπουλος καταφέρθηκε εναντίον των μελών της
Κεντρικής Επιτροπής κ.κ. Χρ. Σουλελέ και Κ. Παπαντωνίου ­ είναι μέλη της
Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ ­, τα οποία αντιδρούν σε πολεμικούς τόνους με
την καθιέρωση του πόθεν έσχες στους δημοσίους υπαλλήλους. Λεπτομέρεια: οι κ.κ.
Σουλελές και Παπαντωνίου έχουν εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ στο
Συνέδριο του ’99, μέσω της «λίστας Τσοχατζόπουλου»!

Συμβαίνει λοιπόν μία δραματική αλλαγή στο πλαίσιο των εσωκομματικών αντιθέσεων
στο ΠΑΣΟΚ; Προφανώς, όχι. Ωστόσο, είναι πλέον σαφές ότι υπάρχει ένα
διαφορετικό modus vivendi εν όψει των εσωκομματικών εκλογών του Φεβρουαρίου.
Άλλωστε, δεν είχε ξανασυμβεί να συναντώνται στη Χαριλάου Τρικούπη οι κ.κ. Μιχ.
Νεονάκης και Αντ. Κοτσακάς, με θέμα την αναζήτηση «κοινών υποψηφίων»
γραμματέων στις Νομαρχιακές Επιτροπές του ΠΑΣΟΚ!

Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτε εν όψει του Συνεδρίου του 2002.

Ο υπουργός Άμυνας δηλώνει εδώ και καιρό ότι διατηρεί το δικαίωμα να επιλέξει ο
ίδιος την πορεία του, έχοντας στηρίξει σχεδόν απόλυτα από το ’96 τον κ. Κ.
Σημίτη.

Άλλωστε, ο κ. Τσοχατζόπουλος «πήρε το μάθημα» του Συνεδρίου του ’96 ­ ότι τα
συνέδρια του ΠΑΣΟΚ επικαθορίζονται από τη συγκυρία…

Ωστόσο, οι κινήσεις αυτές έχουν τη σημασία τους, εν όψει και των εσωκομματικών
εκλογών του Φεβρουαρίου: πριν από δύο μήνες, το κλίμα στα ανώτερα κλιμάκια του
κυβερνώντος κόμματος ήταν περίπου «εμφυλιοπολεμικό» ­ στελέχη από κάθε πλευρά
είχαν αρχίσει τις αποστολές στην περιφέρεια και με πύρινους λόγους
επιχειρούσαν να συσπειρώσουν «τα δικά τους» στελέχη.

Τα στελέχη της πλευράς Τσοχατζόπουλου μιλούσαν για τις εσωκομματικές εκλογές
ως «το πρώτο βήμα» για την ευθεία αμφισβήτηση του κ. Κ. Σημίτη στο Συνέδριο
του 2002.

Από την άλλη πλευρά, τα στελέχη του «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» μιλούσαν για την
ανάγκη πλήρους επιβολής του κ. Κ. Σημίτη στις εσωκομματικές εκλογές και στο
Συνέδριο, ώστε «να του λυθούν τα χέρια» για να εφαρμόσει την πολιτική του.

Πολύ σύντομα όμως, όλοι αντελήφθησαν ότι στην πραγματικότητα οι εσωκομματικοί
συσχετισμοί παραμένουν όπως διαμορφώθηκαν μετά το Συνέδριο του ’99. Έτσι, ούτε
η πλευρά Τσοχατζόπουλου είχε να κερδίσει κάτι από μία ακόμα καταγραφή των
σημαντικών δυνάμεών της ούτε η πλευρά Σημίτη είχε να κερδίσει κάτι από μία
ακόμα επαναβεβαίωση της άνετης πλειοψηφίας της.

Η πρωτοβουλία μιας διαφορετικής, «ενωτικής» προσέγγισης των εσωκομματικών
εκλογών ήλθε από την πλευρά Τσοχατζόπουλου, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι για
τον χαρακτήρα του επόμενου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη που συμφώνησε με μία
τέτοια προσέγγιση ήταν η κ. Βάσω Παπανδρέου, η οποία μίλησε με τον κ. Κ.
Σημίτη.

Ο Πρωθυπουργός έδωσε αμέσως το πράσινο φως. Άλλωστε, ο «στρατηγός» των
«εκσυγχρονιστών» κ. Μιχ. Νεονάκης μιλούσε ήδη, σε ανύποπτο χρόνο, για την
ανάγκη να εξευρεθούν, όπου αυτό ήταν δυνατόν, «συνθετικές υποψηφιότητες».

Βέβαια, οι όποιες συμφωνίες κορυφής δεν λύνουν τα προβλήματα της βάσης, ειδικά
όπου υπάρχουν συγκροτημένες φιλοδοξίες προσώπων. Μάλιστα, το γεγονός ότι η
συμφωνία κορυφής άργησε, με αποτέλεσμα να έχουν προηγηθεί οι ζυμώσεις στις
Οργανώσεις, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, αφού στις περισσότερες
Νομαρχιακές Επιτροπές οι υποψήφιοι γραμματείς έχουν εκδηλωθεί και, άρα, είναι
πολύ δύσκολη η εθελουσία απόσυρσή τους…