Καρφί και πέταλο

Δεν θα το καλοπήρατε είδηση, αλλά το βασικό γεγονός της αθλητικής εβδομάδας
ήταν ότι το ελληνικό βόλεϊ παραμένει ζωντανό και σε καλή υγεία. Το πρόβλημα
είναι ακριβώς ότι οι φίλαθλοι δεν το καλοπήραμε είδηση

Ενα περίεργο σύμπτωμα δείχνει ίσως καλύτερα από κάθε άλλο το βάθος των
προβλημάτων του ελληνικού αθλητισμού. Το ποδόσφαιρο συνεχίζει όχι μόνο να
κυριαρχεί, αλλά σχεδόν να μονοπωλεί το ενδιαφέρον, ακριβώς τη στιγμή που έχει
καταστεί κάτι παραπάνω από φανερό όχι μόνο ότι η τράπουλα είναι σημαδεμένη,
αλλά και ότι το ίδιο το παιχνίδι προσφέρει πια λίγες συγκινήσεις. Οι
πραγματικοί φίλαθλοι μπορεί όλο και περισσότερο να εγκαταλείψουν τα
ποδοσφαιρικά γήπεδα, δεν σταματούν όμως ­ βοηθούμενοι και από έναν Τύπο που
στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων ασχολείται με κάτι το οποίο δεν αγαπάει
και δεν πονάει πραγματικά ­ να κρατούν αυτό το άθλημα, αλλά και αυτό το
πρωτάθλημα στο κέντρο της προσοχής τους. Την ίδια στιγμή αθλήματα που από
πλευράς θεάματος, ενδιαφέροντος και διεθνών επιτυχιών διατηρούνται
αντικειμενικά σε ψηλότερα επίπεδα, αφήνονται στη μοίρα τους ή μεταξύ λίγων
εκλεκτών ψώνιων.

Το μπάσκετ τουλάχιστον πλήρωσε ­ και θα πληρώνει για λίγο καιρό ακόμα ­ ένα
κύκλο νεοπλουτισμού και κορεσμού. Για ποιο λόγο, όμως, άραγε εξαφανίστηκε το
βόλεϊ από το αθλητικό προσκήνιο;

Το ερώτημα έγινε πιεστικό για όποιον παρακολούθησε τη μεγάλη νίκη του
Ολυμπιακού στη Γαλλία για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Κάτι δεν πάει καλά όταν
υπάρχει τέτοια αναντιστοιχία ανάμεσα στην αθλητική χαρά που έδωσε ο αγώνας και
στην έλλειψη οποιασδήποτε ζέσης στον τρόπο με τον οποίο την υποδεχθήκαμε. Δεν
είναι μόνο που σ’ ένα τέτοιο επίπεδο, απέναντι σ’ έναν τέτοιο αντίπαλο, μία
εκτός έδρας νίκη που δίνει την πρόκριση στις οκτώ καλύτερες ομάδες της ηπείρου
είναι από μόνη της ένα σημαντικό γεγονός (φανταστείτε απλώς τι θα γινόταν αν,
ως όφειλε, ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός περνούσε όχι στις 8, αλλά στις 16 του
Τσάμπιονς Λιγκ). Σημαντικότερος είναι ίσως ο τρόπος που επιτεύχθηκε. Με
θάρρος, χωρίς συμπλέγματα (η εντός έδρας ήττα του πρώτου γύρου ξεπεράσθηκε
ψυχολογικά από την προηγούμενη μεγάλη εκτός έδρας νίκη μέσα στην Ολλανδία), με
φλόγα και με καλώς νοούμενη επιθετικότητα. Τα (τόσο απλά στην πραγματικότητα)
στοιχεία μίας διεθνούς αθλητικής επιτυχίας (τα ίδια στοιχεία που τόσο πολύ και
για τόσο πολύ καιρό λείπουν από το ελληνικό ποδόσφαιρο) ήταν όλα στη θέση
τους: ένας προπονητής που υπάρχει για να δώσει το κάτι παραπάνω, μία ομάδα με
ομοιογένεια (βοηθάει να κρατάς τους καλούς παίκτες σου), ψυχικό δέσιμο,
ελληνικότητα και με δύο ξένους που υπάρχουν γιατί χρειάζονται και όχι για να
κάνουν εντύπωση στα χαρτιά. Από κει και πέρα, βέβαια, το παιχνίδι της Τουρ
είχε και το αναγκαίο αλατοπίπερο για να καθηλώσει όσους αγαπούν τον αθλητισμό:
δύο σχεδόν ισάξιες ομάδες, μία συναρπαστική διακύμανση και ένα αίσιο τέλος.

Το βόλεϊ δεν υπήρξε ποτέ το πρώτο άθλημα στην Ελλάδα ­ υπήρξε όμως κάποια, όχι
τόσο μακρινή, εποχή ένα άθλημα που μας έκανε να ονειρευόμαστε. Είναι άδικο που
οι φίλαθλοι δείχνουν να το έχουν εγκαταλείψει σε μία στιγμή που στη δύναμη
κάποιων συλλόγων έρχεται να προστεθεί η ελπίδα και για μια νέα σελίδα της
Εθνικής. Για να μείνουν πραγματικά πίσω τα άγονα χρόνια χρειάζονται όχι μόνο
και άλλες νίκες σαν και αυτή του Ολυμπιακού, αλλά και άλλα ξυπνήματα της
φίλαθλης συνείδησης. Έχουμε άραγε το κουράγιο;