Διαστάσεις Εθνική οδός υπ’ αριθμόν 60

Κατεχόμενη Παλαιστίνη: εδώ είναι αδύνατο να χωρίσεις τους Άραβες από τους Εβραίους

Η καρδιά του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους είναι ένας λαβύρινθος κλειστών
δρόμων, εναλλακτικών παραδρόμων και στρατιωτικών ελέγχων που ανοίγουν ή
κλείνουν την κυκλοφορία ανάλογα με την πολιτική κατάσταση. Παντού βρίσκονται
ισραηλινοί εκσκαφείς. Όταν δεν μεταφέρουν σωρούς τσιμέντου για να κλείσουν ένα
δρόμο, ανοίγουν άλλους δρόμους για να διευκολύνουν την κυκλοφορία των εποίκων.
Η Δυτική Όχθη είναι κάτι ανάμεσα σε εργοτάξιο και πεδίο μάχης. Σ’ αυτές τις
συνθήκες, όποιος θέλει να μετακινηθεί στην περιοχή το τελευταίο πράγμα που
χρειάζεται είναι ένας χάρτης.

Προκειμένου να κάνει το ρεπορτάζ της, η δημοσιογράφος της «Ελ Παϊς»
Άνχελες Εσπινόσα έπρεπε καταρχήν να διαλέξει αν θα νοικιάσει αυτοκίνητο με
παλαιστινιακές ή ισραηλινές πινακίδες. Στην πρώτη περίπτωση θα κινδύνευε να
διακόψει το ταξίδι της στον πρώτο στρατιωτικό έλεγχο. Στη δεύτερη, μπορεί να
έτρωγε καμιά πέτρα. Πήρε έτσι για οδηγό τον Άμπεντ, έναν Παλαιστίνιο του
Ισραήλ, που μπορούσε να μιλήσει στα εβραϊκά με τους στρατιώτες και στα αραβικά
με τους συμπατριώτες του. Ξεκινήσανε για τη Χεβρώνα. Πριν ακόμη βγουν από την
Ιερουσαλήμ, τους σταμάτησε η αστυνομία. Αυτός ο δρόμος οδηγεί στον τάφο της
Ραχήλ, τους είπαν. Η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε Εβραίους προσκυνητές που
μετακινούνται με λεωφορείο. «Θα πάρουμε την εθνική οδό υπ’αριθμόν 60, τον
δρόμο των τούνελ», είπε τότε ο Άμπεντ. Άρχισε τότε ένα ταξίδι που αποτελεί
αληθινό μάθημα πολιτικής γεωγραφίας.

Οι εβραϊκοί οικισμοί που έχουν στηθεί παράνομα σ’ ολόκληρη την κατεχόμενη
Παλαιστίνη έχουν διπλασιάσει σαν καθρέφτης τα αραβικά χωριά. Απέναντι από το
Μπετ Γιάλα υπάρχει πλέον το Γίλο. Το πρώτο είναι βρώμικο και σκονισμένο, το
δεύτερο αποτελεί έναν πεντακάθαρο και τακτικό οικισμό. Μετά τη διασταύρωση
αυτή, το αυτοκίνητο κατευθύνεται προς την Μπελέν, που έχει όμως αποκλειστεί,
κι έτσι αναγκάζεται να κάνει παράκαμψη και να εισέλθει στη ζώνη Γ που τελεί
υπό ισραηλινό έλεγχο. Τα λεωφορεία που κινούνται εδώ είναι τεθωρακισμένα. Στις
δύο πλευρές του δρόμου, οι οικισμοί και τα χωριά διαδέχονται το ένα το άλλο.

Ο Άμπεντ και η Άνχελες φτάνουν στη διασταύρωση του Χαλ Χουλ, στην είσοδο της
Χεβρώνας. Εδώ, οι Εβραίοι λατρεύουν τον πατριάρχη Αβραάμ και οι μουσουλμάνοι
τον προφήτη Ιμπραήμ. Σειρές από πορτοκαλί ταξί περιμένουν τους τυχερούς
πελάτες που θα καταφέρουν να περάσουν από τον στρατιωτικό έλεγχο. Ο
αποκλεισμός των «αυτόνομων» πόλεων αναγκάζει τους κατοίκους τους να κάνουν
διάφορους ελιγμούς για να φτάσουν στη δουλειά, στο σχολείο ή στην αγορά. Για
να διανύσει έτσι κανείς τα 31 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Χεβρώνα από την
Ιερουσαλήμ χρειάζεται συχνά δύο ώρες. Και δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θα
φτάσει στον προορισμό του.

Ο Άμπεντ επιχειρεί να μπει στη Χεβρώνα από το Κιριάτ Αρμπα, έναν από τους
τέσσερις οικισμούς που περιβάλλουν την πόλη. Ο στρατιώτης που τους σταματά
είναι ευγενής, αλλά αποφασιστικός. «Αν περάσετε, κινδυνεύετε να μην μπορέσετε
να φύγετε». Το ταξίδι της Ισπανίδας δημοσιογράφου έχει τελειώσει.