30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΘΕΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Αθήνα.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Πίσω από τον Παναθηναϊκό

ΘΥΜΑΤΑΙ: Καλοκαίρια στην Ερεσό και στον Άγιο Νικόλαο στη Ραφήνα.

ΧΑΙΡΕΤΑΙ: Τη Ραχήλ και τον Παύλο.

Ονόμασε το νέο του λέιμπελ “Λυχνία” (στη Warner Music) και κυκλοφόρησε ήδη
το σάουντρακ “Φτηνά Τσιγάρα” με τη φωνή της Έλλης Πασπαλά. Ο συνθέτης
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, που πέρυσι πήρε το πρώτο βραβείο μουσικής στο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το Peppermint, σκοπεύει μέσω της “Λυχνίας” να δώσει
φωνή σε νέους ανθρώπους, αλλά και να προωθήσει την ιδέα μιας πιο τακτικής
παρουσίας στη δισκογραφία μέσα από cd singles.

ΕΡ.: “Summertime in Prague” και Φτηνά… ελληνικά τσιγάρα. Ταιριάζουν;

ΑΠ.: Η Αθήνα, η Πράγα, η Νέα Υόρκη, ψηλά από το αεροπλάνο τη νύχτα μοιάζουν. Η
νυχτερινή μποέμ ζωή δένει με την jazz και η γλώσσα της jazz, όπως και να ‘χει,
είναι τα αγγλικά.

ΕΡ.: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος – Ρένος Χαραλαμπίδης: το κοινό σας σημείο;

ΑΠ.: Η αμοιβαία έλξη των αντιθέτων.

ΕΡ.: Κι όμως εγώ ακούγοντας το cd “Φτηνά τσιγάρα” διέκρινα έναν ρομαντισμό που
με γυρίζει στη δεκαετία του ’50…

ΑΠ.: Ο ρομαντισμός και η δεκαετία του ’50 δείχνουν όχι απλώς να αντέχουν, σε
σχέση με το ψηφιακό 2000 των τρελών αγελάδων, αλλά λειτουργούν και σαν υγιή
αντισώματα.

ΕΡ.: Να υποθέσουμε ότι πρόκειται για μια νοσταλγική, ρομαντική ταινία;

ΑΠ.: Όσο ρομαντικός και νοσταλγικός μπορεί να ‘ναι ένας νέος άνθρωπος στα 29
του χρόνια, όπως ο Ειρηναίος Χαραλαμπίδης.

ΕΡ.: Την οποία αξίζει να βάλουμε και στη δισκοθήκη μας;

ΑΠ.: Κατ’ αρχάς αν σας αρέσει… και αν το cd δεν το πουλάνε μαύροι στον
δρόμο… και αν δεν υπάρχει στο napster… και αν δεν σας λείψουν τα δυόμισι
χιλιάρικα, αξίζει μια θυσία.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Γιατί όχι.

ΕΡ.: Το σάουντρακ δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένο με την ταινία;

ΑΠ.: Το σάουντρακ είναι το μόνο αναρχοαυτόνομο στοιχείο μιας ταινίας.

ΕΡ.: Εσείς πόσο ελεύθερος αισθάνεστε να εκφραστείτε τη στιγμή που το γενικό
πρόσταγμα το έχει ο σκηνοθέτης;

ΑΠ.: Αισθάνομαι πάντα πιο ελεύθερος όταν κάποιος άλλος έχει την ευθύνη.

ΕΡ.: Πάντως η εικόνα φαίνεται να είναι μια μόνιμη πηγή έμπνευσης για σας…

ΑΠ.: Λάθος. “Η συνήθεια του έρωτα” με την Έλλη Πασπαλά και τα 5 τραγούδια του
“Αθώου Ενόχου” με τον Γιάννη Κότσιρα γράφτηκαν εκτός εικόνας.

ΕΡ.: Δεν σας ελκύει περισσότερο η πλούσια (σε παραγωγή) ελληνική δισκογραφία;

ΑΠ.: Με ελκύει. Εξ ου και η ”Λυχνία”.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το σάουντρακ που έχετε ζηλέψει τελευταία;

ΑΠ.: Το “Eyes wide shut” του Κιούμπρικ.

ΕΡ.: Και ποιο ελληνικό τραγούδι;

ΑΠ.: “Η Αλεξάνδρεια” κι ας κατηγορηθώ για διαπλοκή.

ΕΡ.: Τι σας οδήγησε να κάνετε το δικό σας λέιμπελ (Λυχνία) στη Warner Music;

ΑΠ.: Η ύπαρξη ενός αληθινού gentleman στη Warner, του Ίωνα του Σταμπουλή.

ΕΡ.: Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί περισσότερο στη νοοτροπία των δισκογραφικών
εταιρειών στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Ότι δεν ξέρουν να λένε όχι. Δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν ένα τόσο σπουδαίο
εργαλείο που είναι η λέξη “όχι”.

ΕΡ.: Σας προβληματίζουν οι αλλαγές που έφερε το Ίντερνετ στη δισκογραφία;

ΑΠ.: Στον βαθμό που προβληματίζεται το ΚΚΕ με το κόμμα του Αβραμόπουλου.

ΕΡ.: Χρησιμοποιείτε το napster;

ΑΠ.: Yes.

ΕΡ.: Έχετε πετύχει κάποιο δικό σας τραγούδι να διακινείται ελεύθερα στο
δίκτυο;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Ποια, είναι κατά τη γνώμη σας, η κυριότερη αλλαγή που θα φέρει το
Ίντερνετ στη δισκογραφία;

ΑΠ.: Το Ίντερνετ είναι σαν τα κρεατάλευρα… Κινδυνεύει να αλλάξει τις
διατροφικές μας συνήθειες στη μουσική.

ΕΡ.: To δικό σας λέιμπελ τι σκοπό έχει;

ΑΠ.: Να κάνει το λογιστήριο να χορεύει πάνω στα τραπέζια.

ΕΡ.: Υπάρχουν μουσικοί γύρω σας που αισθάνεστε παρέα;

ΑΠ.: Αν δεν υπήρχαν θα έκανα άλλη δουλειά.

ΕΡ.: Να μοιράζεστε τις ίδιες ιδέες;

ΑΠ.: Και τις ίδιες και τις αντίθετες.

ΕΡ.: Από τι νομίζετε ότι πάσχει περισσότερο η εποχή μας;

ΑΠ.: Τα πάντα μετριούνται με βάση το όφελος, το συμφέρον.

ΕΡ.: Εσείς τι αντίδοτο έχετε;

ΑΠ.: Την ηθική μου.

ΕΡ.: Ποιο τραγούδι θα αφιερώνατε στην Ελλάδα τού σήμερα;

ΑΠ.: “Δυο πόρτες έχει η ζωή”.

ΕΡ.: Όταν ανοίγετε την τηλεόραση ποια είναι η πρώτη σκέψη που κάνετε;

ΑΠ.: Τοξίνες.

ΕΡ.: Αν είχατε την ευκαιρία να ζητήσετε κάτι από τον Κώστα Σημίτη τι θα ήταν
αυτό;

ΑΠ.: Μα, τι είναι ο Σημίτης; To λυχνάρι του Αλαντίν;

ΕΡ.: Από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο;

ΑΠ.: Να εγκαταλείψει την ιδέα της μετάφρασης της Θείας Λειτουργίας στα Νέα
Ελληνικά.

ΕΡ.: Από την Ευανθία;

ΑΠ.: Να μ’ αγαπάει.

ΕΡ.: Κάθε δημιουργός, λένε, φτιάχνει στη ζωή του (ουσιαστικά) ένα έργο.
Αισθάνεστε έτσι;

ΑΠ.: Θα το ξέρω προς το τέλος αυτό. Δόξα τω Θεώ έχουμε καιρό γι’ αυτά.

ΕΡ.: To δικό σας έργο τι τίτλο θα είχε;

ΑΠ.: Ο Παν και η Εύα.