Το νομοσχέδιο για την Υγεία

Το νομοσχέδιο για την «Υγεία του Πολίτη» του υπουργείου Υγείας, που τις μέρες
αυτές συζητείται στα αρμόδια όργανα της Βουλής, αποτέλεσε αντικείμενο
διεξοδικής μελέτης και συνεκτίμησης των διαφόρων απόψεων που διατυπώθηκαν στις
κοινές συσκέψεις των προέδρων των Ιατρικών Σχολών της χώρας με τους αρμόδιους
υπουργούς Παιδείας και Υγείας.

Θεωρώ σκόπιμο σ’ αυτήν τη συγκυρία να διατυπώσω τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

1. Στο νομοσχέδιο διαπιστώνεται ανυπαρξία αναφοράς στο ρόλο
Πανεπιστημιακών Κλινικών και Εργαστηρίων στο σύστημα υγείας. Είναι γεγονός
αναμφισβήτητο, ότι οι Ιατρικές Σχολές προσφέρουν εκπαιδευτικό έργο σε
προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Διεξάγουν έρευνα που σαν εκπαιδευτική
διαδικασία προάγει τη γνώση. Συμβάλλουν σημαντικά στην εξειδίκευση των
ειδικευόμενων ιατρών και στη συνεχιζόμενη επιμόρφωσή τους. Με άλλα λόγια
παράγει ιατρική γνώση, παράγει νέους ιατρούς. Η προσφερόμενη από τις Ιατρικές
Σχολές εκπαίδευση και νοσηλεία σε τριτογενές επίπεδο είναι συνταγματικώς
κατοχυρωμένη και αδιαπραγμάτευτη. Επομένως ο ρόλος τους είναι διακριτός. Αυτό
ήταν, άλλωστε, το πνεύμα της απόφασης της Γ.Σ. της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.

2. Θεωρώ αδιανόητη την κατάργηση των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων, που
τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη (όπου ανήκουμε), βρίσκονται στην πρώτη
γραμμή παραγωγής ιατρικής γνώσης και παροχής ιατρικών υπηρεσιών. Θεωρώ,
επίσης, επικίνδυνη την προσπάθεια να επιβληθούν σ’ αυτά διοικητικές ρυθμίσεις
που εγγενώς περιέχουν όλες τις αγκυλώσεις και δυσλειτουργίες του υπουργείου
Υγείας. Άλλωστε το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας μας δεν απέτυχε εξαιτίας
των Πανεπιστημιακών Κλινικών και Εργαστηρίων, αλλά εξαιτίας όλων των
υπολοίπων.

Για την Ιατρική Σχολή της Θεσσαλονίκης αποτελεί απαίτηση να δοθεί στην ιατρική
εκπαίδευση ο χώρος που της αξίζει, δηλαδή το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Είναι
απαράδεκτο η Θεσσαλονίκη, η συμπρωτεύουσα της χώρας μας, η πρωτεύουσα των
Βαλκανίων με το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο και τη μεγαλύτερη Ιατρική Σχολή της
χώρας να μην έχει τα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία που χρειάζεται για την
εκπαίδευση των 4.000 φοιτητών της.

3. Πιστεύω ότι σ’ ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις των πανεπιστημιακών
ιατρών είναι πολύ εύκολο αυτές να ρυθμιστούν σε άμεση συνεννόηση μόνο με το
υπουργείο Παιδείας και οπωσδήποτε μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής ισονομίας
και ισοτιμίας των μελών ΔΕΠ όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας.

4. Πιστεύω ακόμη ότι οι πανεπιστημιακοί ιατροί δεν είναι διατεθειμένοι
να συνεργήσουν στην υποβάθμιση των ακαδημαϊκών τίτλων με την επιχειρούμενη
χορήγησή τους έξω από τα αρμόδια θεσμικά όργανα.

Αρνούνται ακόμη να συνεργήσουν στην υποβάθμιση των πτυχίων της Ιατρικής
Σχολής, πράγμα που θα συμβεί στην περίπτωση εφαρμογής των προτάσεων του
υπουργείου Υγείας. Προτάσεις που επιτρέπουν τη διδασκαλία των φοιτητών στα
αμφιθέατρα ενώ την απαγορεύουν δίπλα στην κλίνη του αρρώστου.

Τέλος, οι πανεπιστημιακοί ιατροί είναι αποφασισμένοι να υπερασπίσουν με κάθε
νόμιμο τρόπο την ιατρική εκπαίδευση, τις ακαδημαϊκές αξίες και τις
συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες τους.

Ο Αχιλλέας Τουρκαντώνης είναι πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.