[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Με τρελαίνουν αυτά τα θινκ τανκ, οι δεξαμενές σκέψης που λειτουργούν στις ΗΠΑ
­ και αλλού ­ και υποτίθεται ότι δουλεύουν για να προβλέπουν τι θα γίνει στο
μέλλον, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Πρώτον, διότι ουδέποτε ­ ή έστω σπάνια ­
έχουν πέσει μέσα και, δεύτερον, διότι οι προβλέψεις που κάνουν είναι αυτές που
συνήθως δημιουργούν προβλήματα! Το τελευταίο φιρίκι (μικρό φρούτο με γεύση
μήλου) που γεννήθηκε, προέρχεται και αυτό από τις ΗΠΑ, οφείλεται σε ένα ευαγές
ίδρυμα που διαθέτει τον εξαιρετικά βαρύγδουπο τίτλο Νάσιοναλ Ντιφένς Κάνσιλ
(Εθνικό Συμβούλιο Αμύνης), και κατατάσσει την Ελλάδα ανάμεσα στις 68… πιο
εύφλεκτες περιοχές του κόσμου! Μαζί με κάτι Ζάμπιες, κάτι Σιέρες Λεόνες, κάτι
Αφγανιστάν και κάτι Αζερμπαϊτζάν, που γίνεται το έλα να δεις. Γιατί; Διότι
εδώ, λέει, δρουν τρομοκρατικές οργανώσεις και γίνονται διαδηλώσεις κατά των
ξένων! Ο αγώνας (της 17 Νοέμβρη και των συναγωνιστών της) τώρα, ασφαλώς,
δικαιώνεται…

Να το πουν νωρίς…

Τι άλλο δεν δικαιώνεται; Ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας. Όχι πως δικαιώθηκε
ποτέ, δηλαδή, αλλά τις ημέρες αυτές διαβάζοντας την ειδησεογραφία για το κύμα
καρκίνων που πλήττει τις χώρες του ΝΑΤΟ που έλαβαν μέρος στον πόλεμο, το
αισθανθήκαμε ακόμη περισσότερο. Το κακό είναι ότι την πληρώνουν οι φαντάροι,
παιδιά δηλαδή που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία, και όχι εκείνοι που
εξαπέλυσαν τον άδικο πόλεμο κατά της γειτονικής χώρας. Κάτι που θα
δικαιολογούσε και τον ορισμό της «Θείας Δίκης». Το θέμα, να το θυμάστε, θα
έχει πολλές ουρές στη συνέχεια, και απορώ με τους δικούς μας εδώ που κάνουν
ότι δεν καταλαβαίνουν και προσπαθούν με καθησυχαστικές δηλώσεις να κλείσουν το
ζήτημα. Αν υπάρχει πρόβλημα, καλό είναι να βγουν και να το γνωστοποιήσουν.
Τώρα, πριν αρχίσει να γίνεται γνωστό μέσα από περιστατικά. Αυτό ήταν πάνω-κάτω
και το νόημα της επισήμανσης του Πρωθυπουργού Κ. Σημίτη στον Δ. Αποστολάκη,
μετά την επιστροφή του δεύτερου από το Ουρόσεβατς, όπου σταθμεύει η ελληνική
στρατιωτική δύναμη στο Κόσοβο. Τι ξέχασα; Α, ναι, ότι έχει και τον τίτλο
ειρηνευτική…

«Ειρηνευτική» για τη Ν.Δ.

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα στη Νέα Δημοκρατία, σε λίγο θα ζητηθεί η
δημιουργία ειρηνευτικής δύναμης και στην Ρηγίλλης. Τρεις μήνες ακριβώς πριν
από το συνέδριο του κόμματος, η εικόνα έχει ως εξής: ο Κ. Καραμανλής μοιάζει
εντελώς παραιτημένος, δείχνει να βαριέται απελπιστικά και αυτό που κάνει και
αυτό που είναι, και οι άλλοι από κάτω που επιθυμούν διακαώς να καταλάβουν τη
θέση του χαλίφη, και να γίνουν χαλίφηδες, ακονίζουν μαχαίρια, λαδώνουν
πιστόλια, γενικώς ετοιμάζονται για τη μεγάλη μάχη. Το σκηνικό μοιάζει εντελώς
ροκ. Με κερασάκι στην τούρτα την φερόμενη συμφωνία που έχει κάνει (;) η Ντόρα
Μπακογιάννη με τον εξάδελφο του αρχηγού, Μιχάλη Λιάπη. Κάτι τέτοια βλέπει ο κ.
Σημίτης και μετά βεβαιότητος πλέον μπορεί να ομιλεί για άλλη μία τετραετία.
Διότι όχι ένα κόμμα Αβραμόπουλου, τρία να ιδρυθούν, το ΠΑΣΟΚ δεν χάνει
εκλογές…

Η διαχείριση, της διαχείρισης…

Βεβαίως και στο ΠΑΣΟΚ κάνουν ό,τι μπορούν για να τις χάσουν τις επόμενες
εκλογές, καθώς η φαντασία στην κυβερνητική πολιτική είναι πλέον είδος ουσιώδες
εν ανεπαρκεία. Τη λέξη «διαχείριση» την κλίνουν σε όλες τις κλίσεις, και
τίποτε περισσότερο. Η διαχείριση, της διαχείρισης, την διαχείριση, ω
διαχείριση. Οι διαχειρίσεις, των διαχειρίσεων, τις διαχειρίσεις, ω
διαχειρίσεις. Υπάρχει αντίρρηση; Πείτε μου μία (αριθμός 1) κυβερνητική απόφαση
τον τελευταίο χρόνο που να την διακρίνει η τόλμη, η πρωτοπορία, η διάθεση για
ανατροπή, ρήξη, εκσυγχρονισμό. Μία, όχι περισσότερες και δυσκολευτείτε. Κι
αυτό είναι και το μεγάλο (πολιτικό) πρόβλημα της κυβέρνησης: ότι δεν μπορεί να
ασκήσει μακροπρόθεσμη πολιτική. Όσο είχαμε την ΟΝΕ, καλά περνούσαν. Σου έλεγε
ο Σημίτης: «Το όραμά μας είναι να μπούμε στην ΟΝΕ». Μπήκαμε. Τώρα; Τι κάνουμε;

Αναγκαίο το κομπιουτεράκι

Έλα ντε, τι κάνουμε που μπήκαμε στην ΟΝΕ. Διότι «ο παράδεισος δεν είναι πια
εδώ» και προφανώς δεν θα είναι και αργότερα εδώ. Επί του παρόντος, αυτοί που
φαίνεται να είναι ευχαριστημένοι, είναι όσοι εισάγουν και πωλούν τα κάθε
είδους κομπιουτεράκια, απαραίτητα εργαλεία στη μετα-ΟΝΕ εποχή. Πώς αλλιώς να
υπολογίσεις τις υποδιαιρέσεις του ευρώ χωρίς κομπιουτεράκι; Και πώς αλλιώς να
πας στην αγορά, χωρίς τον φόβο ότι ο καλός επαγγελματίας δεν θα βάλει κάτι
παραπάνω στη διάρκεια της πληρωμής; Και αν διαφωνεί κανείς από την κυβέρνηση,
ας κάνει μια βόλτα στα καταστήματα, ακόμη και της Αθήνας ­ όχι της περιφέρειας
­ να διαπιστώσει με τα μάτια του αν αναγράφονται οι διπλές τιμές στα προϊόντα,
αν στις αποδείξεις υπολογίζονται οι τιμές και σε ευρώ και όλα αυτά τα ωραία με
τα οποία υποχρεωθήκαμε να ζούμε από την 1η του έτους…

Σιγά σιγά θα μάθουμε

Η γιαγιά μου η Αρετούλα, πάντως, που είναι μια σοφή γυναίκα και βρίσκεται ήδη
στο 90ό έτος της ηλικίας της, δεν έχει κανένα άγχος με το ευρώ και με τις
υποδιαιρέσεις του. Όπως μου εξήγησε, «τα ίδια είχαν συμβεί όταν υποχρεωθήκαμε
να αλλάξουμε τα δισεκατομμύρια της Κατοχής με τις σύγχρονες δραχμές. Για να μη
σου πω όταν αλλάξαμε την οκά με το κιλό. Πήγαινες στον μπακάλη και του έλεγες
100 δράμια ζάχαρη και μετά, μια ωραία πρωία, μας έφεραν το κιλό και τα
γραμμάρια, και η ζυγαριά του μπακάλη ζύγιζε οκάδες, που έπρεπε να μετατραπούν
σε κιλά. Χάος. Δώσαμε, πήραμε, όμως το μάθαμε κι αυτό. Θα μάθετε και το ευρώ,
και πόσα λεπτά έχει, και τι μπορείς να αγοράσεις με αυτό ­ όλα θα τα μάθετε».
Όλα;

Ζητείται αντίδραση

Όλα μαθαίνονται, αυτό είναι σίγουρο. Δέκα πέντε ημέρες το κρατούσαν μυστικό
στην Τουρκία, ότι το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε την σταδιακή προσάρτηση της
κατεχόμενης Βόρειας Κύπρου, μέχρι που το αποκάλυψε η καλή εφημερίδα της
γειτονικής χώρας «Σαμπάχ» (σημείωση: εδώ δεν θα έμενε κρυφή τέτοια απόφαση
ούτε δεκαπέντε ώρες!). Έγινε γνωστή, λοιπόν, η απόφαση, και τώρα μένει να
δούμε πώς θα αντιδράσει η ελληνική κυβέρνηση, και ειδικά το υπουργείο των
Εξωτερικών που, ως γνωστόν, έχει μια άλλη προσέγγιση για τις ελληνοτουρκικές
σχέσεις. Θα το αφήσει έτσι; Θα το πάει στην Κοινότητα το όλο θέμα; Τι θα
κάνει, τέλος πάντων; Διότι μια τέτοια απόφαση, δύσκολα να πεις ότι εντάσσεται
στο πλαίσιο της συμφωνίας για την εταιρική σχέση Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας.

Τραγωδία για όλους

Σχόλιο για τη δολοφονία του άτυχου Κώστα Γιαννίτση; Κανένα. Συμπαράσταση μόνο
στην τραγωδία της οικογένειας του υπουργού Εργασίας. Και οργή για τον τρόπο
που κάλυψαν το γεγονός κάποια κανάλια. Που άδραξαν την ευκαιρία και το έκαναν
σίριαλ-θείο δώρο σε μια περίοδο που οι ειδήσεις ήταν άφαντες από την
επικαιρότητα. Και κάτι ακόμη: ο φόνος του Κ. Γιαννίτση έφερε και σ’ εμάς την
τραγωδία του Τρίτου Κόσμου. Τι σημαίνει δηλαδή να είσαι παιδί του δρόμου, να
ζεις σε μια επαρχιακή πόλη του Μεξικού, να είσαι ήδη σεσημασμένος κακοποιός,
χρήστης ναρκωτικών, και μόλις 16 ετών. Αυτή την τραγωδία, δυστυχώς, θα την
ξεχάσουμε μόλις φύγει από την επικαιρότητα το θέμα Γιαννίτση…