ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Λαμπ(ε)ροί άνθρωποι

Ορισμένοι άνθρωποι ακτινοβολούν. Μια φωτεινή αύρα περιβάλλει κάθε τους
κίνηση, κάθε τους λέξη, κάθε τους επαφή. Νομίζεις πως φοράνε έναν μεγάλο
προβολέα ή πως κάπου στο σώμα τους κρύβεται μια γεννήτρια που παράγει και
εκπέμπει φως.

Στης Χρίσταινας της καφετζούς

προχθές νωρίς νωρίς

μια φιλολογική εδόθη

εσπερίς

Τίμου Μωραϊτίνη, Φιλολογική εσπερίς

Τούτοι οι άνθρωποι όταν μιλάνε στην τηλεόραση, όταν κυκλοφορούν στους
καλοφωτισμένους δρόμους, στις οn camera δηλώσεις τους σε θαμπώνουν. Δεν
γνωρίζεις αν τα φλας των φωτορεπόρτερ ή το πρόσωπό τους λάμπουν και αστράφτουν
περισσότερο.

Καμιά φορά ­ και λόγω των ημερών ­ παρασύρεσαι και πιστεύεις πως κάποιοι
μάγοι, κάποιες μοίρες ή νεράιδες ευλόγησαν την κούνια των λαμπερών αυτών
ανθρώπων και τους δώρισαν τούτη τη χάρη. Ίσως τα άστρα και η ουράνια συζυγία
την ώρα της γέννησής τους να ευνόησαν το συγκεκριμένο χάρισμα.

Μαγνητισμός, έλξη, προσωπική δύναμη και επιρροή αλλάζουν την ατμόσφαιρα του
χώρου όπου κινούνται, προκαλούν ρεύματα θετικής ενέργειας και αισιόδοξους
κραδασμούς.

Οι πολύ ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να εκτοξεύσουν φωτεινά κύματα νοητικού
μαγνητισμού χρησιμοποιώντας τη θέλησή τους. Η φωνή, τα μάτια και τα χέρια
καλούνται να υπηρετήσουν πιστά την τέχνη του γοητεύειν και του υποβάλλειν.

Πολλές φορές όμως η ακτινοβολία αυτή έχει και αρνητικές συνέπειες. Ο
χαρισματικός άνθρωπος, σαν νέος Νάρκισσος, αυθυποβάλλεται και γοητεύεται τόσο
πολύ από την εικόνα του, ερωτεύεται τόσο έντονα τον εαυτό του, ώστε χάνει
τελικά τον έλεγχο και την αυτοκυριαρχία του και αυτοκαταστρέφεται. Άλλοτε όταν
τα φώτα σβήνουν ο λαμπερός άνθρωπος μετατρέπεται σε μια σκοτεινή καρικατούρα.
Τα χαρακτηριστικά του αλλάζουν, το βλέμμα του σκληραίνει, ο λόγος του γίνεται
ξύλινος και οι κινήσεις του θυμίζουν περισσότερο ξεκουρδισμένο ρομπότ.

Στη χώρα μας, είτε διότι ο λαμπερός ήλιος μάς τυφλώνει και μάς προκαλεί
αντικατοπτρισμούς είτε διότι νιώθουμε την ανάγκη να μας καθ-οδηγούν «φωτοδότες
ηγέτες» (οι οποίοι γνωρίζουν ποια δόση φωτός αντέχει κάθε φορά ο λαός),
είμαστε προδιατεθειμένοι να δούμε φως ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει ούτε μια
αχτίδα.

Στις πόλεις του φωτός, στις ταχύτητες του φωτός, στα φώτα της ράμπας, στις
φωτεινές επιγραφές των κέντρων διασκέδασης, στα φωτεινά μυαλά και στις φαεινές
ιδέες, προσετέθησαν και οι πολιτικοί φωτο/φόροι και φωτ/αγωγοί, δηλαδή οι
φέροντες φως. Δεν αναφέρομαι στους πεφωτισμένους διανοούμενους και πολιτικούς,
ούτε στους λαμπρούς δημόσιους άντρες.

Ο νους μου πηγαίνει τους υπέρλαμπρους (εν είδη super star), φωτογενείς,
γυαλιστερούς, σατινέ politically correct νέους σκηπτρούχους που θέλουν να
θέσουν νέους κανόνες παιχνιδιού. Μέσα στις τεχνητές φωταψίες και στα
«παράθυρα» (που δεν βλέπουν όλα φως) έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε τις έννοιες
και την ουσία των πραγμάτων.

Τι να σημαίνει άραγε πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό ή ακόμα και εθνικό φως
στις αρχές του 21ου αιώνα και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης ή παγκοσμιότητας;
Τι να σημαίνει άραγε «δημιουργήματα της κοινωνίας» εν μέσω διαπλοκών,
εμπορευματοποίησης όλων των σχέσεων και άναρχου καπιταλισμού – καζίνο;

Ό,τι λάμπει, όχι μόνο μπορεί να μην είναι χρυσός, αλλά συχνά μάς εξαπατάει και
εκλαμβάνουμε τις ανταύγειες από το (ιδεολογικό) make up ως «θείον φως και
πνεύμα». Ό,τι αστράφτει, όχι μόνο μπορεί να είναι faux bijou, αλλά συχνά μάς
αποπροσανατολίζει και μας οδηγεί σε ολισθηρά μονοπάτια.

Τα σημερινά «παιδιά της κοινωνίας» έχουν τόση σχέση με την Αριστερά και το
δίκιο όσο και τα παλαιάς κοπής «παιδιά του λαού», τα οποία σε πρώτη ευκαιρία
ξιπάστηκαν και πουλήθηκαν στον (πρώτο ή στον κάθε) πλειοδότη του μεγάλου
κεφαλαίου.

Ηθικό συμπέρασμα: οι ηθικές μας αντιστάσεις, η πολιτική μας εντιμότητα, οι
προοδευτικές μας θέσεις δεν έχουν τόσο πολύ να κάνουν με μεσσιανικού ή
λαμπερού τύπου δηλώσεις και ex cathedra αποφάνσεις όσο με τις βασικές μας τις
αρχές, που σημαίνει = καθαρή σκέψη, καθαρή καρδιά, καθαροί φίλοι, καθαρός
αγώνας. Τα γκάλοπ δίνουν αριθμούς. Η τηλεόραση δείχνει πρόσωπα. Αριθμοί +
πρόσωπα δεν γεννούν από μόνα τους το καινούργιο, το ριζοσπαστικό, το
ανατρεπτικό.

Χρειάζεται να δια-μεσολαβήσει ένας καταλύτης που δεν λάμπει ούτε γυαλίζει (γι’
αυτό και διαρκεί). Και τ’ όνομα αυτού: εμπιστοσύνη του λαού. Ενός πλειστάκις
διαψευσμένου λαού που τον φοβίζουν τα χρυσολαμπή είδωλα και οι φτιασιδωμένες
θεαματικότητες.

Υ.Γ. Το πραγματικό φως δεν είναι άλλο από την αλήθεια. Μόνο που η αλήθεια
πληγώνει και δεν θαμπώνει.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.