Το όνειρό μου είναι να δω τον Άη Βασίλη. "Θα με πας στο Μινιόν;", με ρωτούσε ο
Γιαννάκης όταν ήταν μικρός. Και τον πήγαινα "στο μεγαλύτερο μεγάλο κατάστημα",
όπως έλεγε η διαφήμιση.


Εκεί όπου χιλιάδες παιδιά κάθε ηλικίας και όλες τις ώρες των εορταστικών
ημερών συνέρρεαν με τους γονείς τους στους ορόφους του και κατέληγαν βέβαια
στην αίθουσα των παιχνιδιών.


Ερημωμένο, σήμερα, ένα κουφάρι στο κέντρο της Αθήνας, σκοτεινό και σκονισμένο.
Πρόσφορο κατάλυμα για τους άστεγους της Ομόνοιας. Η είσοδος μία σπασμένη
τζαμαρία.


Τουλάχιστον δεν είναι ετοιμόρροπο και προφυλάσσει από τη βροχή. Μετακόμισαν
εκεί, μια και το υπόγειο της Ομόνοιας ζει στα μεγαλεία του.


Τα πολύχρωμα λαμπιόνια που το φώτιζαν τέτοιες ημέρες και το μετέτρεπαν
ολόκληρο σ' ένα πολύχρωμο πακέτο δώρου, έχουν σβήσει εδώ και χρόνια. Και τα
παιδιά δεν φαίνεται να έχουν βρει ένα νέο αντίστοιχο στέκι. Το πιο μεγάλο
πολυκατάστημα της πρωτεύουσας παραμένει άδειο, "σιωπηλό", λεηλατημένο. Και δεν
είναι το μόνο.


Ανεβαίνοντας την οδό Σταδίου, ένα ακόμη ερειπωμένο μεγαλοκατάστημα στέκει
σκοτεινό. Υπήρξε κι αυτό στην εποχή του σημείο αναφοράς για καταναλωτική
εκτόνωση.


Με τα σερβίτσια του, τα κρύσταλλά του, τις πορσελάνες και τους αστραφτερούς
πολυελαίους, τα πολυτελή μικροέπιπλα, αλλά και αντικείμενα πρακτικά, για κάθε
νοικοκυριό. Κι αυτό ήταν γεμάτο λαμπιόνια, αστέρια, κορδέλες και μπαλόνια
τέτοιες ημέρες. Ένα ακόμη στολίδι στην πόλη κατέρρευσε. Τα λαμπιόνια έσβησαν,
οι βιτρίνες άδειασαν, τα ράφια ξηλώθηκαν. Ποιο θα είναι το επόμενο άραγε;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από