23ης Δεκεμβρίου και Προπαραμονής γωνία…

Τα Χριστούγεννα των παιδικών της θαυμάτων δεν ήταν τόσο λαμέ. Ήταν πιο
λαμπερά, αλλά όχι τόσο λαμέ.

Τα Χριστούγεννα των παιδικών της θαυμάτων δεν τα στόλιζε ένα θεόρατο δέντρο
καρφωμένο σαν στιλέτο στην καρδιά της Αθήνας. Στους κεντρικούς δρόμους κάτι
μισερά λαμπιόνια, τα μισά καμένα, τη βγάζαν δεν τη βγάζαν ασθμαίνοντας μέχρι
την Πρωτοχρονιά. Η κεντρική πλατεία δεν είχε ταχυδακτυλουργούς, μάγους,
μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιον, μαμάδες με κινητά, μπαμπάδες με κινητά,
Αϊ-Βασίληδες με κινητά, χαμογελαστούς δημάρχους με CD…

Προπαραμονή, 23 Δεκεμβρίου, άρχιζαν οι διακοπές. Άνοιγε η βαριά σιδερένια
πόρτα του δημόσιου της γειτονιάς. Ορδές από αλαλάζοντα παιδάκια ξεχύνονταν σαν
τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Δεκαπέντε ημέρες. Δεκαπέντε ολόκληρες ημέρες.
Όταν είσαι οκτώ χρόνων δεκαπέντε ημέρες είναι μια ζωή. Μια ζωή ολόκληρη, μια
ζωή ολόλαμπρη που δεν τελειώνει ποτέ.

Έτρεχε κι εκείνη μες στο μπούγιο. Έτρεχε σαν τρελή, η γλώσσα έξω από το
λαχάνιασμα. Κι εκείνα τα πλαστικά πιαστράκια για τα μαλλιά ­ κόκκινες
πασχαλίτσες με πουά, πολύ της μόδας ­ γλιστρούσαν επικίνδυνα από τα πρότινος
πειθαρχημένα κοτσιδάκια. Η δερμάτινη σάκα τής έκαιγε τα χέρια να την πετάξει ­
να την πετάξει να πάει στην ευχή του Θεού και της Παναγίας. Ούτε που ήθελε να
σκέπτεται την εργασία για το σπίτι. Έκθεση Ιδεών «Πώς πέρασε τις εορτές». Άσ’
τα αυτά. Άσ’ τα αυτά τώρα. Τελευταία ημέρα. Εκείνη τη ζοφερή τελευταία
Κυριακή, την ύστατη στιγμή, στο παραπέντε, με το δέντρο τσουρομαδημένο και
μελαγχολικό στο κέντρο του σαλονιού, τότε, μόνον τότε, κοίταζε να
μπουρδουκλώσει, κακήν κακώς, μαθήματα και αισθήματα.

Προπαραμονή, 23 Δεκεμβρίου… Ο αφέτης πυροβολούσε στον αέρα για να αρχίσει η
κούρσα των παιδικών της θαυμάτων. Το δέντρο είχε ήδη αγοραστεί από τον
πλανόδιο. Την περίμενε στημένο και αστόλιστο. Και όταν λέμε «δέντρο», εννοούμε
«δέντρο». Κανονικό. Ορίτζιναλ. Δεν είχε προκύψει ακόμα η υστερία με τα
παραδοσιακά καραβάκια που τρόμαξαν να μας πείσουν ότι, ως Έλληνες, οφείλουμε
να ενστερνιστούμε.

Έλατο! Κι επειδή δεν μας κατέτρεχαν ακόμα οικολογικές συνειδήσεις, το έλατο
ήταν έλατο. Κανονικό. Νορμάλ. Όχι All Time Plastic. Όχι μουσαντένιο. Το έφερνε
ο μπαμπάς στο σπίτι, σίγουρος ότι του πούλησαν το καλύτερο. Το έστηνε η μαμά
στο σπίτι, σίγουρη ότι τον βρήκανε βολικό και τον ρίξανε.

Και γύρω γύρω, μεγάλες χάρτινες κούτες με τα στολίδια. Με θρησκευτική ευλάβεια
τυλιγμένες σε βαμβάκι οι γυάλινες μπάλες. Γυαλί σαν τσόφλι αυγού. Δεν
πρόφταινες να τις αγγίξεις και έσπαζαν. Δεν πρόφταινες να τις σπάσεις και
άκουγες την κατσάδα. Μετά φόβου Θεού τις μετέφερες από την κούτα στο κλαδί.
Και χωριστά τυλιγμένη η φάτνη…

Η φάτνη! Τι Χριστούληδες, τι Παναγίτσες, τι ο Ιωσήφ πάνω από τα κεφάλια τους ­
μες στο άγχος αυτός τώρα γιατί είχε τραβήξει ο άνθρωπος του λιναριού τα πάθη ­
τι προβατάκια, μοσχαράκια, αλογάκια, τι μια χαρά αγελάδες λογικότατες. Τι
καμήλες!

Κακά τα ψέματα! Άχαρο ζώο η καμήλα. Όπως και να το κάνεις, άχαρο ζώο. Στα
γονίδια να το αποδώσω; Ο Δημιουργός ήταν σε φάση που είπε να της κάνει πλάκα;
Ο Θεός με λυπήθηκε και δεν με έκανε καμήλα; Δεν ξέρω…

Πάντως, βγήκε χάλια το ζώο! Ασχέτως που έγινε σταρ λόγω Μάγων ­ τα ονόματά
τους, μη με πιέζεις, αδύνατον να τα θυμηθώ. Μπαλτάσαρ ο ένας ­ ή τον μπερδεύω
με το ρεστοράν; Εν πάση περιπτώσει άστρο λαμπρό τούς οδηγούσε και έφερναν τα
δώρα ­ μην πάνε πρώτη φορά, με άδεια χέρια, στην ξένη φάτνη.

Από τα οποία δώρα, μόνο ο χρυσός ήταν σοβαρή περίπτωση. Ο χρυσός που, όσο να
‘ναι, σε φέρνει και πιο κοντά. Τα σμύρνα ούτε που κατάλαβα τι ήταν ούτε που με
απασχόλησε. Το δε λιβάνι, μη στο σχολιάσω. Μπορεί να μου διαφεύγει ο
συμβολισμός, μπορεί να με προσπερνάει η σημειολογία, αλλά επιμένω: ΤΟ ΛΙΒΑΝΙ,
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΜΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΑΣΩ!

Στα Χριστούγεννα των παιδικών της θαυμάτων, το ραδιόφωνο διέθετε ακόμα μια
στοιχειώδη κοινή λογική: Έβαζε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Τρίγωνα, κάλαντα
έβαζε. Όχι κάποιους ημιπαράφρονες να μουρμουρίζουν αισθαντικές αηδίες για τη
μελαγχολία και τη θλίψη των εορτών. Κάλαντα έβαζαν οι άνθρωποι, νοικοκυρεμένα
πράματα.

Στο τραπέζι, μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Για «το καλό». Εκείνη θα
προτιμούσε καμιά σοκολάτα για «το καλό». Καμία από αυτές που έκρυβαν στο
περιτύλιγμα καρτούλες ηθοποιών με χάρτινα χαμόγελα. Αλλά το έθιμο ήταν έθιμο.
Και η μαμά ήταν μαμά. Και δεν σήκωνε αστεία. Μελομακάρονο και άγιος ο Θεός.
Κουραμπιές μέχρι τελικής πτώσεως.

Γέμιζε το δέντρο μπάλες, ολόχρυσες γιρλάντες, χιόνια, φωτάκια, το αστέρι που
έβαζε ο μπαμπάς στην κορφή. Κι αγγελάκια που ήταν έτοιμα να απογειωθούν.

Να απογειωθούν και να την πάρουν μαζί τους… Να πετάξουν πέρα και πάνω από τη
μικρή της πολιτεία. Να εισβάλλουν ακάλεστοι στο πάρτι. Να συναντήσουν εκεί
τους άλλους καλεσμένους. Τον Χριστούλη και την Ντέζι Ντακ. Τη Σταχτοπούτα και
τους καλικάντζαρους. Την Καλή Νεράιδα και τον Τομ Σόγιερ. Την Αλίκη
Βουγιουκλάκη και την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Ένα πάρτι στις παρυφές των
οκτώ της χρόνων!

Χριστούγεννα των παιδικών της θαυμάτων. Εκεί. Εκεί που τίποτα δεν ήταν λαμέ…
Εκεί που όλα ήταν λαμπερά.

Εκεί: Οδός 23ης Δεκεμβρίου και Προπαραμονής γωνία…