Το δημογραφικό, λένε, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημά μας. Και καταγίνονται
οι ειδικοί επιστήμονες σε αναλύσεις προκειμένου να εντοπίσουν τα αίτια του
φαινομένου. Και ακούω όλη την ώρα για το πόσο εγωίστριες είμαστε πλέον οι
γυναίκες που δεν θέλουμε να βάζουμε την οικογένεια πάνω από τη δουλειά μας,
για το ότι τα νέα ζευγάρια θέλουν περισσότερο χρόνο για τον εαυτό τους χωρίς
τις δεσμεύσεις που ακολουθούν τη γέννηση ενός παιδιού και άλλα τέτοια, που
μέχρι έναν βαθμό φαντάζομαι ότι ισχύουν.


Όμως, για δείτε, κύριοι αρμόδιοι, την άλλη όψη του νομίσματος: αποφασίζεις να
αποκτήσεις ένα παιδί και αμέσως διαπιστώνεις πως μπήκες σε έναν απίστευτο
εφιάλτη, για τον οποίο το μόνο που δεν ευθύνεται, φυσικά, είναι το ίδιο το
παιδί. Τη στιγμή που οι οικονομικές υποχρεώσεις αυξάνονται, συνειδητοποιείς
ότι τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα το εισόδημά σου μειώνεται, αφού μπορεί
μεν να υπάρχει θεσμοθετημένη άδεια αρκετών εβδομάδων, αλλά οι εργαζόμενες στον
ιδιωτικό τομέα δεν έχουν πλήρεις αποδοχές. Κι αν το έχεις υπολογίσει εκ των
προτέρων αυτό, το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετωπίζεις όταν πλησιάζει ο
καιρός να επιστρέψεις στη δουλειά. Στην καλύτερη περίπτωση ο δημόσιος βρεφικός
σταθμός θα δεχθεί το παιδί στην ηλικία των οκτώ μηνών και εφόσον βέβαια
καταφέρεις να εξασφαλίσεις θέση, μια και η ζήτηση είναι μεγάλη, αλλά η
προσφορά ελάχιστη. Διαφορετικά ­ και ελλείψει γιαγιάς, στις περισσότερες
οικογένειες ­ η λύση βρίσκεται σε κάποιον ιδιωτικό σταθμό ή σε κάποια γυναίκα
που θα κρατά το παιδί. Φυσικά αυτές οι λύσεις για πολλές οικογένειες είναι
δυσβάσταχτες οικονομικά. Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλά ακόμη παραδείγματα
που αιτιολογούν την απόφαση των περισσότερων ζευγαριών να μην κάνουν παιδί ή
να κάνουν μόνο ένα. Ο κοινός τους παρονομαστής όμως είναι πως έτσι θα
συνεχιστούν τα πράγματα αν δεν υπάρξει ουσιαστική μέριμνα από το «κοινωνικό
κράτος». Υπάρχει, όμως, διάθεση;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από