[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μένει δίπλα μου, στο Παλαιό Φάληρο. Σε μια παλιά μονοκατοικία (από τις
ελάχιστες που απέμειναν) με κληματαριές, λουλούδια και γατάκια. Ζει δίπλα σε
οικοδομικά μεγαθήρια.

Είναι συμπαθητικός. Γύρω στα 70, με το ατημέλητο μουστάκι, την τραγιάσκα και
ένα παλιό “Καντέτ” που αγκομαχάει για να πάρει εμπρός. Έχει το χαμόγελο της
ηρεμίας, του εφησυχασμού. Δεν του έχω μιλήσει. Εκτός από μια καλημέρα.
Υποψιάζομαι ότι δεν θα του μιλήσω ποτέ. Είμαι σίγουρος ότι θα κατακρίνει τους
δημοσιογράφους και θα δυσανασχετήσει με τη σύνταξη που παίρνει. Όπως είμαι
σίγουρος ότι νιώθει ευτυχισμένος. Είναι ευτυχισμένος. Και το δείχνει.

Η επαφή μου με τους απόμαχους της δουλειάς έχει δείξει ότι εμείς οι νεώτεροι
ζούμε πιο δύσκολα, πιο αγχωτικά, πιο ψεύτικα. Λέμε καλημέρα και φεύγουμε
βιαστικά επειδή έπρεπε να πούμε καλημέρα. Βλέπουμε τηλεόραση επειδή νιώθουμε
μοναξιά. Και από ανάγκη, με δυσφορία, ελέγχουμε την αλληλογραφία μας επειδή
μόνο χαρτιά από τράπεζες, δάνεια και λογαριασμούς μπορεί να συναντήσουμε.
Είμαστε καταδικασμένοι στο άγχος, στην ανασφάλεια, στη μονοτονία της
καθημερινότητας. Εγκλωβισμένοι (εκτός από το Χρηματιστήριο) στις θλιβερές
ειδήσεις συγγενών και φίλων για θανάτους, αρρώστιες, χωρισμούς. Και μέσα μας
κάνουμε τον σταυρό μας που είμαστε (ακόμη) ζωντανοί.

Νιώθουμε αδύναμοι. Σε μια κοινωνία όπου η κρίση θεσμών και αξιών κυριαρχεί.
Όπου κοιμόμαστε και ξυπνάμε με αδιέξοδα. Όπου προσποιούμαστε ότι ζούμε καλά.

Είμαι σίγουρος ότι ο συμπαθής συνταξιούχος της διπλανής μονοκατοικίας δεν έχει
τέτοια προβλήματα. Ξέρει να ζει ήρεμος, με χαμόγελο, με αξίες, με αξιοπρέπεια,
με σεβασμό στο περιβάλλον. Ζει για τη ζωή. Άλλωστε γι’ αυτό δεν ενδίδει στα
εκατομμύρια των μεγαλοεργολάβων για να γκρεμιστεί το σπίτι του. Γι’ αυτό είναι
ο άνθρωπος που όλοι ζηλεύουμε στην πολυκατοικία μας αλλά ποτέ δεν θα τον
ακολουθήσουμε. Ποτέ δεν θα του μοιάσουμε.

Καληνύχτα, ευτυχισμένε γείτονα….