Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις ημέρες αυτές τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι στην επικαιρότητα λόγω της
απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την περιουσία τού τέως. Αναρωτιέται
όμως κανείς, άραγε ενημέρωσαν τους Ευρωπαίους δικαστές για τις ευθύνες, τις
έκνομες πράξεις και την καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των Ελλήνων από
τον επίορκο τέως βασιλέα της Ελλάδας; Ενημερώθηκαν οι Ευρωπαίοι δικαστές για
το αστυνομικό κράτος της βίας και νοθείας των δωσιλόγων και των παρακρατικών
οργανώσεων που επέβαλλε στην Ελλάδα η δυναστεία των Γλύξμπουργκ, τελευταίος
των οποίων υπήρξε ο Κωνσταντίνος; Ένα κράτος για το οποίο ο μεν Κωνσταντίνος
Καραμανλής είχε αναρωτηθεί «ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτόν τον τόπο», ο δε
Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει «η βία είναι εντιμοτέρα του δόλου». Και όλα αυτά
σε περίοδο κατά την οποία κυβερνούσε ο ίδιος και η μητέρα του. Δεν είναι ο
τέως υπεύθυνος για την κατάλυση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, με την επιβολή
αρχικά της Αποστασίας και την προετοιμασία της δικτατορίας των στρατηγών και
όρκισε τελικά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, καταπατώντας τον όρκο του;

Με την ευκαιρία, λοιπόν, γίνεται επίκαιρο ένα πελώριο ερώτημα. Ποιος θα
αποζημιώσει τις εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων που στερούμενοι των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν και όλοι αυτοί για το
μοναδικό έγκλημά τους ότι ήταν αντιφρονούντες ιδεολογικά στα καθεστώτα που
επέβαλε η δυναστεία του τέως. Μιάσματα αποκαλούσαν την πλειοψηφία των Ελλήνων
ή συνοδοιπόρους του κομμουνισμού τους φιλοπαπανδρεϊκούς. Με το πρόσχημα αυτό
οι πολίτες εκδιώχθηκαν και στερήθηκαν της προσωπικής τους ελευθερίας. Θυμάμαι
την περίοδο εκείνη μια γριούλα γειτόνισσά μου στην Καβάλα, μισότυφλη, που
γύριζε τις γειτονιές κρατώντας από το χέρι δυο μωρά τριών και πέντε ετών,
ζητώντας βοήθεια για να τα ζήσει. Οι γονείς των παιδιών ήταν στην εξορία, σε
χωριστά ξερονήσια, πολιτικοί κρατούμενοι, λόγω των φρονημάτων τους. Ποιο ήταν
το έγκλημα αυτών των παιδιών που στερήθηκαν τους γονείς τους; Ο πατέρας δεν
γύρισε ποτέ και η μάνα όταν κάποτε γύρισε, βασανισμένη και ταλαιπωρημένη από
τις κακουχίες, είχε και πρόσθετα βάσανα, μια και δεν μπορούσε να βρει δουλειά
λόγω των φρονημάτων της. Δεκάδες χιλιάδες παιδιά και γονείς είχαν παρόμοια
τύχη. Δεν μιλάνε στο σπίτι του κρεμασμένου για σκοινί, κύριε τέως.

Θα πρότεινα λοιπόν μια λύση στο πρόβλημα που προέκυψε. Όλοι οι διωχθέντες,
εξορισθέντες και φυλακισθέντες για τα φρονήματά τους κατά τη διάρκεια της
βασιλείας των Γλύξμπουργκ να αποστείλουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αγωγές κατά
του τέως ζητώντας αποζημίωση για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
τους. Και επειδή η ατομική ελευθερία αποτελεί το ύψιστο αγαθό για κάθε
άνθρωπο, για όσα χρόνια υπέστησαν στέρηση της ελευθερίας, με όσα κακά αυτό
προξένησε στους ίδιους και τις οικογένειές τους, να ζητούν να τους χορηγηθεί
αποζημίωση. Για να αντιληφθεί ο τέως ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
δεν αφορά μόνο τους έχοντες και κατέχοντες για να τα επικαλούνται αλλά και τον
καταδυναστευόμενο λαό. Ακόμη πρέπει να αντιληφθεί ότι οι επίορκοι δεν πρέπει
να απαιτούν, αλλά να τιμωρούνται για τις πράξεις και παραλείψεις τους.

Τέλος, κάποιοι εναπομείναντες αμετανόητοι φίλοι του καλά θα κάνουν, αντί να
βγαίνουν στα κανάλια και να τον υπερασπίζονται, να του θυμίσουν το αρχαίο ρητό
«το σιγάν εστί κρείττον του λαλείν».

Ο Ηλίας Σεϊτανίδης είναι πρώην πρόεδρος της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ,
πρόεδρος της εταιρείας Γκόλντεν Φίλτερ.