ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τίποτα δεν είναι αυτονόητο

Ποτέ δεν ξέρεις πριν μάθεις. Μοιάζει παραδοξολογία. Αλλά δεν είναι.
Μεγαλώνουμε θεωρώντας χιλιάδες πράγματα ως… αυτονόητα. Και δεν τα
σκεφτόμαστε, δεν τα προσέχουμε και γι’ αυτό δεν τα καταλαβαίνουμε όταν
συμβαίνουν στους άλλους.

Κόκκο τον κόκκο, γίνονται άμμος της θάλασσας τα «αυτονόητα» που νομίζουμε ότι
γνωρίζουμε αλλά, στην πραγμα-τικότητα, δεν τα γνωρίζουμε γιατί δεν μας έχουν
συμβεί ποτέ. Ως τη στιγμή που ένα «κάτι» θα βρεθεί μπροστά σου και θα σε
αναγκάσει να δεις και να καταλάβεις.

Ένα απλό ράγισμα στον αγκώνα με έκανε να βιώσω τι σημαίνει αναπηρία. Ποτέ πριν
δεν είχα σκεφτεί πόσο σημαντικό ­ και καθόλου αυτονόητο ­ είναι να σηκώνεσαι
το πρωί στηριγμένη στα χέρια σου, να πλένεις το πρόσωπό σου, να το σκουπίζεις
και να ντύνεσαι ­ όλα αυτά απαιτούν δύο χέρια, αν δεν το έχετε ποτέ σκεφτεί.

Και παρ’ όλο που έλεγα κι εγώ «την υγεία μας να έχουμε» δεν είχα σκεφτεί τι
σημαίνει να μην την έχεις. Ώσπου, ήρθε το καταλυτικό «κάτι». Η αρρώστια δίπλα
μου, σε ανθρώπους που ξέρω, που αγαπώ. Η αρρώστια όχι όπως τη γράφω στα
ρεπορτάζ αλλά με όνομα και επίθετο, με πρόσωπο οικείο. Η αρρώστια που χτυπάει
σαν μαχαίρι, ξαφνικά και πισώπλατα, που θέλει γενναιότητα ψυχής για να την
αντιμετωπίσεις, που θέλει επιστράτευση των δυνάμεων μέσα σου και των ανθρώπων
γύρω σου.

Που θέλει να είσαι εκεί για αυτόν που σε χρειάζεται αλλά και για σένα. Να
ξυπνάς το πρωί, να ανοίγεις το παράθυρο και να λες: Τίποτα δεν είναι αυτονόητο
ή δεδομένο. Είμαστε εδώ και είναι άλλη μια όμορφη μέρα που ζούμε. Τα άλλα
είναι προσβολή στη ζωή.