Σφαίρες στην ελευθερία

Δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Mauro Roctagno, κοντά στο Τράπανι της
Σικελίας, από την τοπική μαφία, σκότωσαν προχθές στην Κολομβία τον
δημοσιογράφο του Ράδιο Γκαλεόν (στην πόλη Santa Maeta) Gustavo Rafael Ruiz
Castillo.

Με αφορμή τη δολοφονία του, βγήκε στο φως και μια άλλη, που έγινε 15 μέρες
πριν, του Juan Camilo Restrapo Guerro, διευθυντή του Ράδιο Γαλαξία, ενός
τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού στο χωριό Sevilla, ανεβάζοντας έτσι σε δώδεκα τα
θύματα – δημοσιογράφους στη χώρα αυτή, από τις αρχές του χρόνου.

Γεγονός που στιγμάτισε χθες ο Γενικός Διευθυντής της Unesco κ. Κοχίρο
Ματσούρα, λέγοντας ότι «οι Κολομβιανοί δημοσιογράφοι πληρώνουν ακριβά τον
αγώνα που δίνουν για την υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης καθώς και για
το δικαίωμα να εξασκούν το επάγγελμά τους».

Αξιοσημείωτο είναι ότι στο στόχαστρο δεν είναι τόσο οι λειτουργοί της έντυπης
δημοσιογραφίας, αλλά οι οπτικοακουστικοί. Τον Rostagno δεν τον δολοφόνησαν για
το αναρχικό παρελθόν του, ούτε για το γεγονός ότι ήταν διευθυντής σε Κέντρο
Απεξάρτησης. Εκείνο που τους ενοχλούσε ήταν ότι κάθε βράδυ έβγαινε σ’ ένα
τοπικό τηλεοπτικό κανάλι του Τράπανι, εμβέλειας μερικών τετραγωνικών
χιλομέτρων, και επαναλάμβανε το σλόγκαν ότι μαφία και ναρκωτικά είναι
συνώνυμα.

Το ίδιο και στην Κολομβία όπου τοπικές μαφίες εκδικούνται τοπικούς
δημοσιογράφους, γιατί κάθε μαφία δρα σε τοπικό επίπεδο. Μόνο οι τράπεζες που
ξεπλένουν τα λεφτά τους είναι διεθνείς.

***

Ως «βασιλικός» χαίρομαι για τη νίκη μου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για την
αποζημίωση που πρέπει να πάρω για τη δήμευση της περιουσίας μου από το
ελληνικό κράτος. Ως «δημοκρατικός» όμως, επίσης χαίρομαι γιατί ο Γλύξμπουργκ
θα πρέπει να μου πληρώσει τους φόρους που μου οφείλει.

Ανάμεσα απ’ τα δύο θα υπάρξει συμψηφισμός, οπότε ο πρώτος ελπίζω να οφείλει
στον δεύτερο κι όχι μόνο να πάρει δεν θα έχει, αλλά θα πρέπει να δώσει, (από
το υστέρημά του εννοείται).

Είκοσι πέντε χρόνια έκλεισαν, τον μήνα αυτό, από τότε που εξωμότες
στρατιωτικοί εισέβαλαν στο ισπανικό Κοινοβούλιο και επιχείρησαν κατάλυση της
νεοσύστατης δημοκρατίας.

Αν δεν επεκράτησαν, ήταν γιατί ο βασιλιάς, ο Χουάν Κάρλος, βγήκε αμέσως στην
τηλεόραση και με το διάγγελμά του προς τον ισπανικό λαό τους απεκήρυξε.

Είχε διδαχθεί από τον κουνιάδο του, τον αδελφό της γυναίκας του, που έχασε το
θρόνο γιατί την 21η Απριλίου του 1967 δεν είχε τολμήσει κάτι παρόμοιο.

Ευτυχώς τότε που δεν το τόλμησε, γιατί πιθανώς να τον είχαμε ακόμα…

Όσο για την ιστοσελίδα του former king of Greece στο Internet, όλα τα λάθη που
επισημάνθηκαν από την «Ελευθεροτυπία» έχουν να κάνουν με τη χρήση του «ει» που
έγινε «η». Να «μήνετε», «ξαναεπισκεπτήτε» κ.λπ. Είναι η ίδια η ήττα του που
επιλέγει έστω και υποσυνειδήτως το γράμμα της.

***

Απογευματινή εφημερίδα με τίτλο «Η κυρία έβγαλε… “νοκ άουτ” τον 15χρονο»,
μεταξύ άλλων γράφει: «Η “δασκάλα του σεξ”, όπως τη χαρακτήρισε ο τοπικός
Τύπος, “στρίμωξε” το αμούστακο αγόρι στο γραφείο και επιδόθηκε σε πολύωρο
“άγριο σεξ”. Οι άγριες διαθέσεις της σεξουαλικά διψασμένης 40χρονης και οι
απότομες κινήσεις της… προκάλεσαν κάταγμα στο πέος όπως διαπίστωσαν οι
γιατροί του νοσοκομείου Κορίνθου στο οποίο μεταφέρθηκε με φοβερούς πόνους ο…
άτυχος μαθητής. Οι γιατροί του νοσοκομείου συνέστησαν στους γονείς να
μεταφερθεί εσπευσμένα ο γιος τους σε νοσοκομείο της Αθήνας».

Μυστήριο παραμένει σε ποιο νοσοκομείο της Αθήνας μεταφέρθηκε ο μαθητής με το
πρωτοφανές αυτό κάταγμα. Πάντως, έπειτα από έρευνά μας δεν πήγε στο ΚΑΤ. Οπότε
πρέπει να υποθέσουμε ότι μάλλον κάταγμα υπέστη η πένα του ρεπόρτερ.

***

Πολλοί με ρωτούν τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στις τρελές αγελάδες και στην
ελληνική ποίηση. Διαβάζοντας βιαστικά τις εφημερίδες, έχουν πάθει μια σύγχυση,
γιατί και τα δύο αυτά γεγονότα απασχολούν τον τελευταίο καιρό το Παρίσι.

Απαντώντας, μέσω της στήλης, σε όλους ταυτόχρονα, τους καθησυχάζω: καμία
σχέση. Απλώς συνέπεσε η μεταπολεμική ελληνική ποίηση να τιμάται στο «Θέατρο
του Μολιέρου – Σπίτι της Ποίησης» από τις 21 Νοεμβρίου έως τις 9 Ιανουαρίου,
και γι’ αυτό ίσως μπερδεύτηκαν.

Εκλεκτοί ποιητές, μεταφραστές, ηθοποιοί του γαλλικού θεάτρου, γνωστοί
ελληνιστές πλαισιώνουν αυτές τις εκδηλώσεις που τις παρακολουθεί ένα μεγάλο
γαλλόφωνο κοινό.

Από τότε που η απαγγελία εξακριβώθηκε ότι βοηθάει στα αναπνευστικά προβλήματα
και ίσως αποτελεί αρχή θεραπείας στον καρκίνο του πνεύμονος, ολοένα
πολλαπλασιάζονται οι ποιητικές βραδιές και οι ποιητικές σχολές ανοίγουν εκεί
που κλείνουν σχολές του Γιόγκα.

Όσο για την ελληνική ποίηση είναι ό,τι αυθεντικότερο έχουμε για εξαγωγή, γι’
αυτό και η πρωτοβουλία αυτή του ΥΠΠΟ να την ενισχύσει είναι θαυμάσια.

Μακάρι να επεκταθεί και σε άλλες χώρες, πριν η «σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια»
εμφανιστεί κι εκεί.