30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ, ΠΡΩΗΝ ΠΡΕΣΒΗΣ ΕΚ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ, ΠΡΩΗΝ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην αρχή της Εγνατίας, κοντά στη Πλατεία Βαρδάρη, στη
Θεσσαλονίκη, το 1946.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Σε αυτό που δεν γνωρίζει.

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ: Τη φυγή από την πραγματικότητα με νόμιμα μέσα.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Την ανθρώπινη μικρότητα.

ΑΚΟΥΕΙ: Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Nina Simone, Compay Segundo, Horrowitz,
Anne-Sophie Mutter αλλά και τον ασκούμενο πιανίστα της πολυκατοικίας που
διαμένει.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Απομνημονεύματα, ιστορία, ταξιδιωτικά, λογοτεχνία, φιλοσοφία
των επιστημών.

Παραιτήθηκε ξαφνικά από τη θέση του πρέσβη εκ προσωπικοτήτων με επιστολή
του προς τον Πρωθυπουργό. Όσο ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο
Συμβούλιο της Ευρώπης η χώρα μας άσκησε με επιτυχία την προεδρία του
Συμβουλίου. Ο ίδιος πέτυχε την έγκριση των 36 εκ των 41 μελών του Συμβουλίου
της Ευρώπης της καταδικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
για την υπόθεση Λοϊζίδου.

ΕΡ.: Πανεπιστημιακός δάσκαλος για χρόνια. Πόσο έχει αλλάξει η πανεπιστημιακή
κοινότητα αυτά τα χρόνια;

ΑΠ.: Οι φοιτητές πληθαίνουν και γίνονται καλύτεροι. Οι καθηγητές
πολλαπλασιάζονται. Όμως, πανεπιστημιακή κοινότητα δεν υπάρχει.

ΕΡ.: Πόσο σας λείπουν οι φοιτητές σας;

ΑΠ.: Το κατάλαβα όταν η διδασκαλία έγινε και πάλι η κύρια ενασχόλησή μου. Πάρα
πολύ.

ΕΡ.: Ποια η προοπτική αυτού του Πανεπιστημίου στο μέλλον;

ΑΠ.: Θα εξαρτηθεί από το εάν θα ξαναπιστέψουν σε αυτό.

ΕΡ.: Μιτεράν-Γκορμπασώφ. Επίτιμοι διδάκτορες του Παντείου. Γιατί;

ΑΠ.: Δύο πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν την εποχή τους σε ένα ελληνικό
ΑΕΙ που ιδρύθηκε για να μελετάει την πολιτική.

ΕΡ.: Ο πρώτος διάλογος μεταξύ των τριών πολιτικών αρχηγών στο Πάντειο. Η
συνέχεια σύμφωνη με τις προσδοκίες σας;

ΑΠ.: 12 Μαρτίου 1990, Παπανδρέου και Μητσοτάκης διαλέγονται δημοσίως εκτός
Κοινοβουλίου για πρώτη και μοναδική φορά. Τα κανάλια (σαφώς λιγότερα) έσπευσαν
στο Πανεπιστήμιο. Έκτοτε οι πανεπιστημιακοί σπεύδουν στα κανάλια. Και να μην
ξεχνάμε τον Γιάννη Καψή που βοήθησε αποφασιστικά να γίνει η συνάντηση.

ΕΡ.: Θα θέλατε να ξαναεκλεγείτε πρύτανης;

ΑΠ.: Δυστυχώς ή ευτυχώς το παρελθόν σπανίως αναβιώνει με επιτυχία.

ΕΡ.: Οικονομική διαχείριση του Παντείου. Σας ενοχλεί κάτι μετά την αποχώρηση;

ΑΠ.: Ας περιμένουμε την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης.

ΕΡ.: Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων. Ποιο το μέλλον του;

ΑΠ.: Θα επηρεαστεί καθοριστικά από την μελλοντική πορεία του Παντείου.

ΕΡ.: Ποιος ο ρόλος του;

ΑΠ.: Η επιστημονική μελέτη των διεθνών σχέσεων. Η αναζήτηση κατευθύνσεων για
μια ελληνική εξωτερική πολιτική που να είναι σχετικά μόνο ετεροπροσδιορισμένη.

ΕΡ.: Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση;

ΑΠ.: Δημιούργησε προβλήματα στην Ανώτατη Εκπαίδευση με νέα τμήματα που ούτε
λόγο ύπαρξης, ούτε υποδομή είχαν για να λειτουργήσουν.

ΕΡ.: Συμβουλεύονται οι πολιτικοί τούς πανεπιστημιακούς στη χάραξη της
εξωτερικής πολιτικής;

ΑΠ.: Συνήθως, επιθυμητή είναι η τεκμηρίωση αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί. Δεν
είναι τυχαίο ότι αρκετά υπουργεία διαθέτουν σήμερα δικά τους ινστιτούτα και
κέντρα.

ΕΡ.: Πρέπει αυτό να συμβαίνει;

ΑΠ.: Όχι, αν δεν θέλουμε συγκυριακή αντιμετώπιση.

ΕΡ.: Ποια η μεγαλύτερη εμπειρία σας από την θητεία στο Στρασβούργο;

ΑΠ.: Πολλές και σημαντικές. Ενδεχομένως και σε ένα βιβλίο.

ΕΡ.: Υπόθεση Λοϊζίδου. Τι συναισθήματα σας προκαλεί;

ΑΠ.: Ο μοναχικός αγώνας μιας γυναίκας και του δικηγόρου της, που (αφελώς)
πίστεψαν στη διεθνή δικαιοσύνη. Ίσως η πιο συναρπαστική υπόθεση σύγκρουσης του
δικαίου με τα τετελεσμένα της βίας στη σύγχρονη Ευρώπη.

ΕΡ.: Σας ενδιαφέρει η πολιτική;

ΑΠ.: Μόνο συγκεκριμένες πτυχές της.

ΕΡ.: Η εξωτερική μας πολιτική έχει όραμα;

ΑΠ.: Ίσως περισσότερο από ό,τι χρειάζεται.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Η διεθνής εμπειρία δεν δικαιολογεί αισιοδοξία για τις θετικές επιπτώσεις
της πορείας της Τουρκίας προς την Ευρώπη και τον εκδημοκρατισμό. Συγκεκριμένα
ανταλλάγματα είναι απαραίτητα σε κάθε φάση διαπραγμάτευσης.

ΕΡ.: Και η τουρκική εξωτερική πολιτική;

ΑΠ.: Συνεχίζει να ενισχύει τη διεθνή θέση της χώρας παρέχοντας μικρά δείγματα
εξευρωπαϊσμού που δίνουν άλλοθι στην προώθηση των

μονομερών συμφερόντων των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.