«Είμαστε διαρκώς σε άμυνα»

Παλιά, πολύ παλιά, εργαζόταν στον ιδιωτικό χώρο, σε μια τεχνική εταιρεία
και ο μισθός του ήταν δυόμισι φορές πάνω από τον μισθό του δημοσίου υπαλλήλου!

Χρήστος Κυπριάδης. Δεν αντέχει την εικόνα του σκυθρωπού δημοσίου υπαλλήλου που «έχει περιορισμένα πλαίσια αρμοδιοτήτων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι αγέλαστος, αγενής, κακοντυμένος…»

Πληρωνόταν καλά, μα δεν είχε ωράριο, βίωνε το άγχος της επιβίωσης καθημερινά,
δεν είχε και τόσο “καλούς συναδέλφους” και, όταν του δόθηκε η ευκαιρία για μια
θέση στο Δημόσιο, την άρπαξε από τα μαλλιά. Όχι ότι το όραμα του Χρήστου
Κυπριάδη ήταν “μια θέση στο Δημόσιο και ό,τι νά’ ναι”, δεν το είχε σκοπό της
ζωής του: “Το όνειρό μου ­ λέει ­ ήταν να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά
ήταν τέτοιες οι συγκυρίες εκείνη την εποχή που με οδήγησαν στο Δημόσιο και από
την στιγμή που βρέθηκα εκεί, δεν το μετάνιωσα ποτέ ούτε σκέφθηκα ποτέ να
φύγω”.

Το Δημόσιο αγκίστρωσε και εκείνον με τον τρόπο που αγκιστρώνει κάθε υπάλληλό
του. Η ασφάλεια, η σιγουριά, η μονιμότητα, ο σταθερός μισθός είναι τα συν της
ιστορίας: “Όταν ξέρεις ότι έξω, στην ελεύθερη αγορά, η ανεργία κυριαρχεί και
ότι ανά πάσα στιγμή στον χώρο που δουλεύεις είσαι υπό αμφισβήτηση και στην
περίπτωση που χάσεις τη δουλειά σου δεν θα μπορέσεις να βρεις εύκολα άλλη, το
Δημόσιο σού προσφέρει το αντίδοτο σε όλη αυτή την τρομακτική ανασφάλεια”.

Έχει ήδη 17 χρόνια στο ενεργητικό του ως δημόσιος υπάλληλος. Ξεκίνησε το 1983,
ως απλός υπάλληλος του υπουργείου Συγκοινωνιών στο Τεχνικό Τμήμα της Νομαρχίας
Δυτικής Αττικής. Δώδεκα χρόνια αργότερα, εξελίχθηκε στην ανώτερη θέση που
μπορούσε να κερδίσει. Μια θέση όμως καμωμένη από… καρφιά, αφού ο Χρήστος
Κυπριάδης προΐσταται σήμερα σε μια από εκείνες τις υπηρεσίες για τις οποίες
πολύς λόγος (ειδικά περί χρηματισμού) γίνεται. Είναι προϊστάμενος στη
Διεύθυνση Μεταφορών και Επικοινωνιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δυτικής
Αττικής.

Αντιτάσσει… άμυνες σε όλα όσα λέγονται από την θέση και του δημοσίου
υπαλλήλου, αλλά και του προϊσταμένου δημόσιας υπηρεσίας ο Χρήστος Κυπριάδης.
Θεωρεί άλλωστε ότι ο δημόσιος υπάλληλος σήμερα “είναι ένας διαρκώς αμυνόμενος
υπάλληλος μπροστά σε όλα όσα τού καταλογίζουν, τα οποία δεν είναι λίγα και για
τα οποία δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος, πολλές φορές μάλιστα δεν ευθύνεται καν
για πολλά απ’ αυτά. Αυτό που, κατά την γνώμη μου, κυρίως ευθύνεται είναι ο
φαύλος κύκλος που δημιουργείται από την αγκυλωτή και πολυπρόσωπη νομοθεσία που
ούτε στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη δίνει λύσεις, ούτε στον δημόσιο
υπάλληλο δίνει τη δυνατότητα να πάρει έστω κάποιες πρωτοβουλίες και να
εξυπηρετήσει όπου μπορεί να παρακάμψει τη γραφειοκρατία, τον πολίτη…”.

Το ότι ο πολίτης ταλαιπωρείται είναι κάτι που ουδόλως αμφισβητεί ο Χρήστος
Κυπριάδης. Ταλαιπωρείται, λέει, και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Αλλά δεν
φταίει ο δημόσιος υπάλληλος που κάθε φορά βρίσκεται απέναντί του: “Τα χέρια
μας είναι πισθάγκωνα δεμένα. Είναι φορές που αυτοσχεδιάζουμε αλλά έχουμε τον
φόβο μήπως δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα εκ των υστέρων. Έρχονται οι ελεγκτές
Δημόσιας Διοίκησης, οι ελεγκτές επιθεωρητές και μπορεί να σου βρουν ψεγάδια,
να εντοπίσουν ασήμαντες παρατυπίες και να υποστείς τις συνέπειες. Αλλά αυτό
δεν σημαίνει ότι δεν βλέπεις το δίκαιο του πολίτη, ότι δεν θέλεις να τον
εξυπηρετήσεις και ότι κάποιες φορές δεν παίρνεις και ορισμένες πρωτοβουλίες”.

Το τέρας της γραφειοκρατίας είναι πάντα τέρας, αδυνατεί να ισχυρισθεί το
αντίθετο, “καταπολεμείται όμως, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, από
ενεργούς πολίτες και ενεργούς δημοσίους υπαλλήλους. “Φυσικά, λύνοντας επί
μέρους κόμπους, δεν λύνει κανείς και τον γόρδιο δεσμό, “το Δημόσιο είναι
δαιδαλώδες για όλους μας, πολίτες και υπαλλήλους, χρησιμοποιεί τους υπαλλήλους
του για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του, έχει πολλά στραβά, όλοι τα βλέπουμε
και όλοι αντιδρούμε αλλά δεν χρειάζεται διαρκώς να γκρινιάζουμε, η γκρίνια
μόνο προβλήματα δεν λύνει”.

Δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του ο Χρήστος Κυπριάδης ότι όλα βαίνουν καλώς
σε μια υπηρεσία σαν αυτή που ελέγχει. Το ξέρει ότι είναι επικεφαλής σε έναν
δημόσιο επαγγελματικό χώρο, για τους υπαλλήλους του οποίου πολλά λέγονται.
Είναι τέτοιο το αντικείμενο της δουλειάς ­ εξετάσεις και χορηγήσεις αδειών
οδήγησης, χορηγήσεις αδειών κυκλοφορίας Ι.Χ., άδειες εγκαταστάσεων
εξυπηρέτησης οχημάτων (πρατήρια καυσίμων και συνεργεία), άδειες που αφορούν σε
διάφορες μορφές επικοινωνίας ­ που καταλήγει, όπως λέει, “ο χώρος να είναι
ευάλωτος στο χρήμα! Λέγονται πάρα πολλά, αλλά κατά τη γνώμη μου τα όποια
κρούσματα χρηματισμού παρουσιάζονται κατά καιρούς δεν αφορούν το σύνολο των
υπαλλήλων, αλλά εκείνους μόνο που θα έκαναν το ίδιο σε όποια υπηρεσία και αν
βρισκόντουσαν!

Για χρηματισμούς μιλάνε σε όλο τον δημόσιο τομέα, απλώς βγαίνει το όνομα για
κάποιες υπηρεσίες περισσότερο από άλλες, γιατί οι υπάλληλοί τους βρίσκονται
τετ α τετ με τον πολίτη, άρα αυτούς τους υπαλλήλους τούς βαραίνουν και
περισσότερες υποψίες…”.

Ο μη συντονισμός ανάμεσα σε δύο υπηρεσίες ταλαιπωρεί και θυμώνει τον πολίτη

Τα προβλήματα και οι εντάσεις δεν λείπουν από την καθημερινότητα της
Διεύθυνσης Μεταφορών Δ. Αττικής. Στα θέματα της διαδικασίας και της πληρότητας
των φακέλων πολλές φορές λείπει ένα χαρτί ή υπάρχει το χαρτί αλλά δεν
βρίσκεται σε πληρότητα και χρειάζεται να το πάρει πίσω ο πολίτης, να ξαναπάει
στην υπηρεσία που το έβγαλε για να το συμπληρώσει και να επανέλθει. Εδώ
προκύπτει ο μη συντονισμός ανάμεσα σε δημόσιες υπηρεσίες ­ να ζητούμε δηλαδή
εμείς ως υπηρεσία συγκεκριμένα στοιχεία σε μια βεβαίωση της Εφορίας, αλλά η
Εφορία να συμπληρώνει τα μισά! Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που
αντιμετωπίζουμε, όπως και η καθυστέρηση διακίνησης των φακέλων από υπηρεσία σε
υπηρεσία, μέσω του ταχυδρομείου…».

Αλλά το μεγαλύτερο πάντα πρόβλημα είναι η γραφειοκρατία. Στο Δημόσιο δεν
υπάρχει τίποτα απλό. Στη διαδικασία, π.χ., μεταβίβασης ενός αυτοκινήτου λόγω
κληρονομιάς, η Διεύθυνση Μεταφορών ζητεί ένα σωρό χαρτιά, πολλά από τα οποία ο
πολίτης τα έχει ήδη καταθέσει και στην Εφορία: «Ζητούμε κληρονομητήριο ή αν’
αυτού ληξιαρχική πράξη θανάτου, πιστοποιητικό δήμου για τους πλησιέστερους
συγγενείς, βεβαίωση Πρωτοδικείου για τη δημοσίευση ή όχι τυχόν διαθήκης,
βεβαίωση από την αρμόδια ΔΟΥ ότι έχει δηλωθεί το όχημα από τους κληρονόμους,
παράβολο και ισχύον δελτίο τεχνικού ελέγχου. Τα τρία πρώτα χαρτιά θα
μπορούσαμε να μην τα… ζητούμε, αφού ο πολίτης τα έχει καταθέσει και στην
Εφορία και εμείς τον στέλνουμε να τα ξαναζητήσει από τις αρμόδιες υπηρεσίες
και να τα καταθέσει και σ’ εμάς, αφού ο νόμος το προβλέπει… Ε, αυτός ο
πολίτης δεν είναι απλώς ταλαιπωρημένος, είναι και θυμωμένος και
διαμαρτυρόμενος!».

Ένας τέτοιος πολίτης είναι και εκείνος που θέλει να κάνει τροποποιήσεις στα
κύρια χαρακτηριστικά τού αυτοκινήτου του ­ όπως αλλαγή κινητήρα. «Αν το
αυτοκίνητο έχει περάσει από δυο-τρία χέρια πριν έρθει στην κατοχή του, πρέπει
να απευθυνθεί στην υπηρεσία που ανήκει συγκοινωνιακά, αυτή η υπηρεσία να
ζητήσει υπηρεσιακά τους φακέλους του αυτοκινήτου από τις υπηρεσίες που ανήκαν
οι προηγούμενοι κάτοχοί του ­ τόσες υπηρεσίες όσες και οι μεταβιβάσεις που
έχουν προηγηθεί ­ και μέχρι να γίνει όλη η σχετική αλληλογραφία και να
συγκεντρωθούν όλοι οι απαραίτητοι φάκελοι περνάει τόσος χρόνος ώστε ο πολίτης
ξεχνά ότι κάτι, από κάποια υπηρεσία, περιμένει…».