ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πού έγινε το λάθος…

Φαίνεται πως το περιθώριο αρχίζει να ξεφεύγει από τα όριά του καθώς πληθαίνουν
οι φωνές εκείνων των ανθρώπων που δηλώνουν ότι βρίσκονται ή νιώθουν πως
βρίσκονται στο περιθώριο. Το κοινωνικό, το πολιτικό, το ιστορικό. Οι ζωηρές
πολιτικές συζητήσεις, οι έντονοι διαξιφισμοί, οι αντιπαραθέσεις και οι
ζυμώσεις δεν τους αγγίζουν πλέον. Εξαντλούνται στην παρελθοντολογία. Αναπολούν
ένα καλύτερο… παρελθόν. Αναρωτιούνται πού έγινε το λάθος. Η αξία της
κουβέντας εξαντλείται πριν ή μετά την παρτίδα της μπιρίμπας. Ανάλογα με την
ηλικία και ο βαθμός της αδιαφορίας. Παρηγοριά ο “στενός” περίγυρος. Οι λίγοι
που γίνονται πολλοί ημέρα με την ημέρα. Ιδιαίτερα όταν αφαιρούνται από την
καθημερινότητα ζητήματα που προκαλούν συγκινήσεις. Χαρακτηριστική η περίπτωση
της Σοφοκλέους. Όπως και ο έρωτας, έτσι και η κρίση μας επηρεάζεται ποσοτικά
και ποιοτικά από το στομάχι μας. Με τη διαφορά πως η τελευταία αυξομειούται
αντιστρόφως ανάλογα. Η γαστριμαργία σε ρίχνει σε λήθαργο. Πώς να σκεφθείς ­
και τελικά γιατί να σκεφθείς ­ χωμένος σε πολυτελείς πολυθρόνες ύστερα από
λουκούλλεια γεύματα. Αν χαίρεις εκτιμήσεως; Αυτό δεν γεμίζει το στομάχι. Αν
χαίρεις αποδοχής; Αέρας κοπανιστός. Αν χαίρεις σεβασμού; Τα λόγια δεν σε
χορταίνουν. Φαίνεται πως αυτά έχουν σημασία για όσους βρίσκονται έξω από το
παιχνίδι. Για εκείνους που δηλώνουν περιθώριο. Ίσως γιατί, μη έχοντας κάτι
άλλο, πιο αποδοτικό να σκεφθούν τρέφονται με ιδέες, αξίες, αρχές. Και κρίνουν
γιατί δεν μπορούν… να κάνουν.